บทที่ 1 นางดูถูกพระเอกธงแดงเกินไปแล้ว (1)

บทที่ 1

นางดูถูกพระเอกธงแดงเกินไปแล้ว

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ลู่ชิงหรูก้มหน้าทำหน้าที่ของตนอย่างไม่มีข้ออ้าง นางตื่นก่อนบ่าวในจวน ขะมักเขม้นตรวจสอบบัญชี จัดการและดูแลทั้งจวนคู่กับพ่อบ้านฉี ทำงานอย่างสงบเสงี่ยมแต่ก็ไม่ถึงขนาดก้มหัวให้ใครเฉกเช่นลู่ชิงหรูคนเก่า

เหนื่อยก็ยิ้มไม่ได้รับการยอมรับก็เพียงพิสูจน์ตัวเอง นั่นคือประสบการณ์ชีวิตของคนที่เคยผ่านการทำงานพาร์ตไทม์มานับไม่ถ้วนในโลกก่อนหน้า จะเสิร์ฟอาหาร ล้างจาน หรือแบกกล่องหนักกว่าตัว นางก็ทำมาแล้ว เพียงเรียนรู้การดูแลจวนและจัดการสายตาของพวกบ่าวที่ง่ายกว่ากันเยอะเหตุใดนางจะทำไม่ได้

ในที่สุดจากฮูหยินเอกของจวนที่ไร้ค่าทำได้เพียงก้มหน้ากลืนความเจ็บปวดก็กลายเป็นฮูหยินเอกที่บ่าวไพร่และคนรอบข้างเข้าหา พวกเขาชื่นชมในความสามารถของนางจนตอนนี้ชิงหรูกลายเป็นฮูหยินเอกของจวนเซียวที่เกือบสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะความสามารถในการดูแลจวน การดูแลปรนนิบัติแม่สามี ขาดก็แต่เพียงเรื่องเดียวก็คือการได้รับใช้และเป็นทียอมรับของผู้เป็นสามี

จะให้ทำอย่างไรเล่าก็ไอ้สามีผู้นั้นไม่กลับจวนมาให้นางได้เห็นหน้าเลย นางรู้เพียงว่าสามีหน้าตาดีอย่างไรผ่านตัวอักษรที่นักเขียนบรรยายไว้ในนิยายเท่านั้น

แต่แล้ววันนี้ เรื่องวุ่นวายก็บังเกิด !

“ฮูหยินน้อย ! ข้างหน้าจวนมีคนมาตะโกนโวยวายเจ้าค่ะ!”

ชิงหรูลุกขึ้นทันที นางไม่เอ่ยคำใดมากความก้าวเท้าเดินตรงออกไปยังหน้าจวน

ปึก !

เปียกชื้น...กลิ่นคาว...ของสิ่งที่มากระแทกหน้าผากนางอย่างแรง

ไข่ไก่เน่าหนึ่งฟองที่แตกคาหัวของชิงหรูเลย

“ฮูหยิน!”

บ่าวคนสนิทที่ตามมาถึงกับอุทานลั่นทันที ชิงหรูลืมหน้าขึ้นเงยหน้าขึ้นมองหาต้นแห่งการกระทำหยาบช้านี้

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนหน้าแดงก่ำอย่างโกรธหนัก มือชี้มาทางหน้าจวนเซียวที่บัดนี้มีชิงหรูยืนอยู่ หากสังเกตหน้าจวนทั้งบนพื้น ตามกรอบประตู หรือแม้แต่รู้ปั้นม้า บัดนี้กลับเละเทะเปื้อนด้วยของสดต่าง ๆ นานา

“เอาเงินข้ามาคืน! ร้านข้ารอหลายวันแล้ว! เหตุใดคนจากตระกูลขุนนางถึงเบี้ยวค่าของเช่นนี้”

เสี่ยวเฉินรีบเข้ามายื่นผ้าให้นาง ขณะเดียวกันก็รีบกระซิบบอกที่มาที่ไป ว่าอีกฝ่ายเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับในเมือง อ้างว่าคุณหนูเซียวอี้หลันขอซื้อเครื่องประดับราคาแพงไปโดยยังไม่จ่ายเงิน และไม่เคยตอบรับเมื่อถูกทวงหลายครา จนในที่สุดเขาก็มาเรียกร้องขอความยุติธรรมเช่นนี้

ชิงหรูยืนนิ่งรับฟัง กลิ่นคาวไข่ซึมเปื้อนเสื้อผ้า กลิ่นเน่าจางๆ ลอยฟุ้งรอบตัว นางหรี่ตามองชายผู้นั้นนิ่ง ในอกมีเพลิงเล็ก ๆ ลุกขึ้น แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบาง

...ที่แท้เป็นคนจวนเซียวที่ก่อเรื่องก่อนนี่เอง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะมาก่อความวุ่นวายหรือทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้

หากได้รับความไม่เป็นธรรมเพียงแค่ไปร้องเรียนที่กรมอาญาก็ได้แล้วมิใช่หรือไร

“พี่สะใภ้…”

ขณะที่ชิงหรูคิดหาทางออกอยู่ ก็มีเสียงเบา ๆ ของเซียวอี้หลันดังขึ้นเบื้องหลัง ร่างบางปรากฏขึ้นนางเข้ามาเกาะมือเย็นเฉียบจับแขนชิงหรูไว้แน่น

“ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องเช่นนี้...วันนั้นสหายข้าพากันไปชมร้านขายของเก่าที่เปิดใหม่ พอเจอเครื่องประดับธรรมดาชิ้นหนึ่งแต่กลับราคาสูงจนน่าสงสัย ทุกคนต่างอยากพิสูจน์ว่ามันเป็นของเก่าจริงไหมก็เลยยุให้ข้าซื้อมันมาให้ผู้รู้ดู ข้ารู้ว่ามันราคาสูงแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะราคาสูงเพียงนั้นแต่ในเมื่อออกปากแล้ว ข้าก็เลย...ก็เลยจำใจซื้อมา แต่ภายหลังพบว่ามันเป็นของปลอมอีกทั้งมันก็หักลงเสียแล้ว ในเมื่อเขาหลอกขาย ข้าจึงไม่อยากจะจ่ายเงินกับของไร้ค่าเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

ชิงหรูรับฟังแล้วก็คิดตาม จะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่ว่าอี้หลันทำถูกเสียทีเดียว อย่างไรแม้เป็นของปลอมแต่นางก็โง่ซื้อมาแล้วก็ควรจ่ายไปตามที่ตกลงไว้ และเจ้าของร้านก็ทำไม่ถูกเช่นเดียวกันที่นำของปลอมมาขายเช่นนี้

หากจะใช้เหตุผลว่านั่นคือของปลอมเพื่อไม่ให้ต้องจ่ายเงินก็เกรงว่าจะสายเกินไปเสียแล้ว เพราะอาจถูกอีกฝ่ายโต้กลับโดยบอกว่าพวกนางนำของปลอมมาเปลี้ยนเพื่อไม่ให้ต้องจ่ายเงิน เช่นนั้นนอกจากพวกนางจะต้องจ่ายเงินจริง ๆ แล้วจวนตระกูลเซียวก็ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงไปด้วย

นางเกาะแขนชิงหรูแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าที่พึ่งหนึ่งเดียวของตนนิ่งไปนาน

“เรื่องนี้หากท่านแม่รู้... ข้าต้องโดนดุแน่ พี่สะใภ้ข้าควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ?”

เสียงอ้อนวอนของน้องสามี ทำให้ชิงหรูนิ่งไปชั่วครู่

ชิงหรูเข้าใจดีว่านางในฐานะฮูหยินเอกของเจ้าของจวนต้องมีหน้าที่ดูแลทั้งเรื่องภายในจวนและต้องแบกรับชื่อตระกูลเซียวไว้กับมือด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ เรื่องนี้จะจบอย่างไรต้องใครครวญดูให้ดี

“ของที่ว่ามีราคาเท่าไร?”

“ห้าสิบตำลึงเจ้าค่ะ” อี้หลันตอบเสียงอ่อน นางรู้สึกผิดที่สร้างปัญหายิ่งนัก

ชิงหรูพยักหน้าเล็กน้อย สายตากวาดมองพื้นตรงหน้าประตูที่เปื้อนคราบไข่เน่า เหลือบสายตามองรูปปั้นม้าที่เคยงามสง่าแต่บัดนี้ม้าศึกกลับกลายเป็นรูปปั้นม้ามอมแมมไปเสียแล้ว

ชิงหรูหยกยิ้มมุมปากก่อนจะหันกลับไปถามเสี่ยวเฉินด้วยเสียงราบเรียบด้วยเสียงดังพอให้คนโดยรอบที่เข้ามามุงได้ยิน

“เสี่ยวเฉิน...ม้าสลักหินเฝ้าประตูจวนนี่ ข้าเคยได้ยินว่ามาจากต่างแคว้นใช่หรือไม่?” นางเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนเอ่ยต่อ “ว่ากันว่าเป็นของหายาก ทำจากหินเหอซานแท้ ๆ...ใช่หรือเปล่า?”