บทที่ 1 นางดูถูกพระเอกธงแดงเกินไปแล้ว (2)

เสี่ยวเฉินนั้นขมวดคิ้วชั่วครู่แต่พอสบตาเจ้านายก็ทำตาโตทันใดก่อนพยักหน้าไว

“ใช่เจ้าค่ะ! ในบัญชีของจวนเราระบุว่าแท่นละเกือบร้อยตำลึงด้วยซ้ำ!”

ชิงหรูยิ้มบางอย่างสมใจ และหันกลับไปหาพ่อค้าจอมสร้างเรื่อง

“เจ้ามาปาไข่เน่าตรงหน้ารูปสลักคู่นี้ นอกจากจะทำให้สกปรกไม่พอ ยังไม่เกรงใจเทพเฝ้าจวนที่ท่านแม่ทัพเซียวอัญเชิญมาปกปักษ์อีก ! หึ ไหนจะชุดปักลายที่เปรอะเปื้อนกลิ่นเหม็นนี่อีก เราจวนเซียวไม่ติดเรื่องจ่ายเงินที่ซื้อของไปอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกเช่นกัน!”

ชิงหรูใช้น้ำเสียงเปี่ยมอำนาจแต่ไม่กดข่มอีกฝ่ายจนเกินไป พอเห็นพ่อค้าผู้นั้นอ้าปากค้างมองผลงานของตนเองอย่างไม่รู้จะทำอะไรก็รีบพูดต่อทันที

“เสี่ยวเฉินไปนำเงินห้าสิบตำลึงมาให้เถ้าแก่ที แต่ข้าก็ขอเรียกเก็บค่าเสียหายกลับมาด้วยเช่นกัน พี่น้องถ้วนทั่วเป็นพยายานให้ข้าได้!”

สีหน้าชายผู้นั้นเปลี่ยนสีคราแล้วคราเล่าก่อนตะโกนขึ้นด้วยเสียงเบากว่าเดิม

“นี่...ข้าก็แค่ เอ่อ คราบพวกนี้เพียงแค่ล้างน้ำทำความสะอาดก็ได้แล้วมิใช่หรือ? เหตุใดถึงเรียกเก็บมากเพียงนั้นด้วยเล่า นี่มันรังแกกันชัดๆ!”

ชิงหรูรู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดว่าจะกลายเป็นว่าตนเองต้องเสียเงินและก็ไม่น่ามีจ่ายเช่นกัน แต่นางก็คิดไว้แล้ว...

“หากเจ้าไม่จ่ายก็ไม่เป็นไร...” ชิงหรูเอ่ยเสียงราบเรียบ “เสี่ยวเฉินหลังจากนำเงินห้าสิบตำลึงให้เขาไปแล้ว เจ้าก็พาคนไปแจ้งความที่กรมอาญาด้วย เถ้าแก่ร้านขายของเก่าผู้นี้หมิ่นจวนแม่ทัพตระกูลเซียว สาดของเน่าเสียใส่ผู้เป็นฮูหยิน และทำลายของล้ำค่า ตั้งใจก่อความวุ่นวาย”

ชิงหรูไม่จำเป็นต้องตะโกน แต่ทุกคำที่ออกจากปากคือดาบที่ไม่มีใครอยากลองเสี่ยงแน่นอน นางไม่จำเป็นต้องเปิดโปงเรื่องเครื่องประดับปลอมที่เขาหลอกขายให้อี้หลันก็ได้ค่าเสียงหายเป็นกำไรมากมายแล้ว

หากเถ้าแก่ผู้นี้ไม่อยากเสียเงินให้นางก็มีแต่ต้องยอมแพ้ไปนั่นล่ะ !

ชายผู้นั้นกัดฟันแน่น ก่อนสะบัดหน้าจากไปโดยที่เขาไม่ได้รับเงินตามที่หวังใดใด เมื่อเรื่องจบแล้วชาวบ้านรอบข้างที่รุมดูความรื่นเริงอยู่ก็พากันแยกย้ายทันใด

ขณะที่หน้าจวนตระกูลเซียวว่างเปล่าไร้ผู้คนชุมนุมแล้ว เสียงกีบม้ากลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากต้นตรอก

บ่าวที่กำลังล้างทำความสะอาดหน้าจวนหันมอง ชิงหรูเองก็หันตามเสียงเช่นกัน มือของนางยังจับชายผ้าเปื้อนไข่อยู่ แต่สายตากลับถูกตรึงไว้กับขบวนม้าที่กำลังตรงเข้ามาใกล้

ในชั่วอึดใจนั้นเอง...ชิงหรูเหมือนหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง

บุรุษผู้ควบม้านำหน้า สวมชุดแม่ทัพสีเข้มไร้ลายปักอย่างประณีตใดใดทั้งสิ้น สายตาเยียบเย็นแม้อยู่กลางแสงแดด เพียงแค่ลงจากหลังม้าแต่กลับสะกดตาให้คนมองทุกการเคลื่อนไหวของเขา กลิ่นอายการรบอวลอยู่ในทุกก้าว ใบหน้าคมคาย ผิวสีเข้มกว่าบุรุษอื่นไม่มากแต่เพิ่มความน่ามองอย่างไม่อาจละสายตาได้ จมูกสันตรง ดวงตาเรียวลึกเหมือนมองทะลุความคิดใครก็ตาม

เซียวเหยียนหลง เหมาะสมกับการเป็นพระเอกในนิยายจีนโบราณย้อนยุคยิ่งนัก ...ไม่ว่าจะใบหน้าหล่อเหลาสะกดใจคน หรือว่าจะเป็นท่าทางองอาจน่ายำเกรง

ชิงหรูยืนมองค้าง ดวงตาเบิกน้อย ๆ ด้วยความตกตะลึง เขาหล่อ... แบบที่ทุกตัวอักษรในนิยายยังบรรยายให้นางเห็นภาพไม่พอ

ทว่าหล่อเหลาไปก็เท่านั้น ! เพราะบุรุษผู้นี้คือของนางเอกในนิยาย มิใช่ของนางร้ายที่แม้เป็นภรรยาของเขาก็ตามเสียหน่อย

เหยียนหลงมองกวาดตาโดยรอบผ่านไปอย่างรวดเร็วแล้วก็เดินผ่านหน้านางไปอย่างไร้เยื่อใย เขาทำราวกับนางไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ!

เขาไม่แม้แต่จะหยุดมองหรือทักทายใดใด

ชิงหรูเม้มริมฝีปากเล็กน้อยอย่างรับไม่ได้แม้จะรู้อยู่แล้วก็ตาม แต่นางหรือจะยอมแพ้ในโชคชะตาของปลายปากกาใครง่าย ๆ ชิงหรูทิ้งผ้าที่เพิ่งใช้เช็ดคราบไข่ให้บ่าวส่วนนางเองรีบก้าวเท้าตามเขาไปในทันที

ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะเป้าหมายในใจของนางชัดเจน ถ้าในนิยายต้นฉบับ เขาเคยดีต่อใครเพียงคนเดียว นางจะทำให้คนนั้นกลายเป็นตัวเองให้ได้ !

“ท่านพี่เจ้าคะ รอข้าก่อน!”

ชิงหรูวิ่งแล้วก็ยังตามบุรุษที่ขายาวไปไม่ทัน จึงจำเป็นต้องส่งเสียงเรียก

ทว่าแผ่นหลังที่มั่นคงนั้นกลับยิ่งไกลออกไป ไม่มีแม้จะหยุดชะงักแม้แต่น้อย...

และจังหวะนั้นเอง หานเจิ้งหลิว ผู้ช่วยคนสนิทของเซียวเหยียนหลงก็หมุนตัวกลับมาขวางนางกับผู้เป็นสามีไว้

“แม่นางลู่ โปรดหยุดที่ตรงนี้เถิดขอรับ”

คำพูดนั้นอ่อนน้อม แต่ดวงตากลับบอกชัดว่านางควรทำตามอย่างไม่อาจขัดขืน ไหนจะคำเรียกที่ดูขีดเส้นชัดเจนตอกย้ำว่านางคือสตรีอื่นมิใช่ฮูหยินของท่านแม่ทัพเจ้านายของเขาอีกเล่า

ชิงหรูชะงักหยุดยืนนิ่ง นางห่างเพียงแค่ไม่กี่ก้าวจากทางไปเรือนทำงานของสามี แต่เท้าไม่อาจก้าวไปต่อได้แล้ว...

ชิงหรูได้แต่มองเงาหลังของเซียวเหยียนหลงที่หายลับเข้าไปในเรือน ในใจเงียบวูบลงอย่างเข้าใจความจริงไปชั่วขณะ

แผ่นหลังนั้นเดินจากไปอย่างมั่นคง ทำราวกับนางเป็นแมลงหวี่ที่ตามหลังเขาเพื่อสร้างความรำคาญเท่านั้น

ชิงหรูกำชายเสื้อของตนแน่นเล็กน้อย ข่มกลั้นความไม่พอใจในอก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออกอย่างเงียบ ๆ ในหัวจินตนาการถึงอนาคตที่นางจะต้องมีชีวิตรอด

...นางคิดน้อยเกินไป

นางลืมไปเสียสนิทว่านิยายที่นางอ่านไปเพียงต้นเล่มนี้ พระเอกของเรื่องถูกนักเขียนเคลมไว้ที่หน้าจากใจนักเขียนว่า พระเอกนิยายเรื่องนี้ธงแดงกับทุกคน ยกเว้นยามอยู่กับนางเอกนิยายที่เป็นรักแรกและรักในวัยเด็กของตนเท่านั้น

แล้วยิ่งชิงหรูผู้นี้คือ ภรรยาเอกที่เป็นตัวอุปสรรคใหญ่หลวงต่อวาสนารักระหว่างพระนาง ไหนเลยจะเปลี่ยนให้เขามารักนางง่ายเพียงนั้น

เฮ้อ ในเมื่อนางเลือกเส้นทางนี้แล้วก็ต้องพยายามสักตั้งนั่นล่ะ !