บทที่ 8 ร่วมงานเลี้ยงในฐานะฮูหยินเซียวคราแรก

บทที่ 8

ร่วมงานเลี้ยงในฐานะฮูหยินเซียวคราแรก

กลิ่นหอมอ่อนจากดอกไม้ลอยล่องในอากาศยามราตรี แสงไฟจากตะเกียงส่องลอดกิ่งไม้สร้างเงาริ้วลงบนพื้นทางเดินหินดูงดงามชวนมอง

เสียงหัวเราะและบทสนทนาจากเรือนเลี้ยงด้านในค่อย ๆ จางหาย เมื่อชิงหรูกับเสวี่ยหยางเดินห่างออกมา

ชิงหรูเดินสำรวมกว่าเคย ใบหน้างามเรียบเฉย นางยอมเดินเคียงข้างเขาแม้รู้ว่าตนจะต้องสร้างศัตรูมากก็ตาม อย่างน้อยนางก็สามารถปลดพันธนาการบุญคุณได้ ถือว่าคุ้มอยู่ล่ะนะ

“เอ้อ องค์ชายสามทรงทราบได้อย่างไรว่าหม่อมฉันเป็นฮูหยินสกุลเซียวเพคะ?”

เสวี่ยหยางหยุดชะงักก้าวไปครู่หนึ่ง หันมามองนาง ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเริ่มมีร่องรอยยิ้มฝืดฝืนปรากฏอยู่จาง ๆ

ไม่ต้องรอฟังคำตอบ ชิงหรูก็เดาได้เสียแล้ว

เขาเป็นถึงองค์ชายสาม…มากอำนาจก็ย่อมหาวิธีสืบตัวตนของนางได้อยู่แล้ว การให้คนติดตามสืบคงมิใช่เรื่องลำบากสำหรับเขา

เสวี่ยหยางทอดตามองนางต่อครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามต่ออย่างนุ่มนวล “แล้ว…ท่านแม่ทัพเซียวเล่า เข้าไปในบริเวณจัดเลี้ยงแล้วหรือ?”

คำถามนั้นดูธรรมดาทั่วไป ทว่าเมื่อเป็นเรื่องนี้สำหรับฮูหยินที่ขึ้นชื่อว่าสามีไม่ยอมรับเช่นนางกลับเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงโดยตรง

ชิงหรูเพียงชะงักไปเล็กน้อย ไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดอันใด แต่เป็นคนถามเสียเองที่หลับตาอย่างนึกต่อว่าตนเองในใจที่มิได้คิดก่อนคิด หากเพราะเขามัวแต่พยายามหาเรื่องมาคุยกับนางจึงคิดน้อยไปหน่อยเท่านั้น

เสวี่ยหยางย้อนนึกถึงภาพหญิงสาวท่ามกลางแดดร้อนจัดเดินกลับจากค่ายทหารเพียงลำพังวันนั้น…

เขาไม่ใช่คนช่างสอดรู้ แต่ก็ไม่ใช่คนไร้จิตสำนึกเช่นกัน

เมื่อกล่าวถึงเรื่องชวนให้เจ็บปวดก็คิดจะเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนบางอย่าง แต่ชิงหรูก็เอ่ยขึ้นเอง

“ท่านแม่ทัพมีงานที่กองทัพเพคะ… เขาคงมาถึงงานเลี้ยงนี้อีกไม่นาน”

ชิงหรูไม่ลืมสวมบทบาทฮูหยินสกุลเซียวที่แสนเพียบพร้อมตามความต้องการของแม่สามี บทสนทนาทั้งสองลื่นไหลจนพากันเดินมาถึงหน้าจวนโดยไม่ทันรู้ตัว

ชิงหรูย่อกายเล็กน้อยเพื่อะขอตัวแยกเข้างาน แต่ก่อนจะเอ่ยได้เต็มคำ เสียงบ่าวที่เฝ้าทางเข้าก็ดังขึ้นชัดถนัดหู

“ท่านแม่ทัพเซียวมาถึงแล้ว!”

เสียงนั้นทำให้ผู้คนภายในงานหันขวับมาทางหน้าจวนแทบพร้อมกัน ชิงหรูเองก็พลันเสมองเขาผู้เป็นสามีของตนเช่นกัน

เซียวเหยียนหลงในชุดสีดำทมึน ท่วงท่าก้าวเดินมั่นคง ดวงตาดุดัน เส้นผมถูกรวบแน่นเป็นระเบียบ ปลายแขนมีปลอกหนังเงาสีดำขลับสะท้อนแสงไฟจากตะเกียง ทุกย่างก้าวของเขาทำให้ผู้คนแหวกทางโดยไม่รู้ตัว

สายตาของเขา…เลื่อนมองรอบด้านและมองสบตากับชิงหรูที่มองเขาอยู่

นี่คงเป็นการสบตากันจริงจังครั้งแรกตั้งแต่ชิงหรูเข้ามาอยู่ในร่างร่างร้ายในนิยายผู้นี้

คิดยังไม่ทันจบเขาก็มองผ่านนางไป ราวกับว่าเป็นเพียงคนแปลกหน้าผู้หนึ่งเท่านั้น

ชิงหรูเองก็หาได้อยากมองเขาเช่นกัน มีเขาไม่สนใจใครเป็นคนเดียวหรืออย่างไร ชิงหรูเบะปากเบาบางก่อนรีบเบือนหน้าอย่างรวดเร็ว การกระทำนี้ของนางดูเหมือนจะเร็วเกินจนเท้าเหยียบเข้ากับปลายกระโปรงตนเองเสียแล้ว

ร่างเพรียวบางเอียงไปในทิศที่หน้าของนางต้องกระแทกลงพื้นดินแน่ !

แต่ก่อนที่ชิงหรูจะล้มลงสัมผัสพื้น เสวี่ยหยางที่อยู่ไม่ไกลก็คว้าแขนเรียวเล็กไว้ ดึงเข้ามาหาตนและช่วยประคองไว้ทัน แรงจับนั้นมั่นคงแต่ไม่รุกล้ำอันใด ฉับพลันกลิ่นหอมจาง ๆ ของใบสนแห้งจากชุดของเขาแตะปลายจมูกของชิงหรูที่หายตกใจเพราะกลิ่นและสัมผัสแสนใกล้ชิดนั่น

“อ้ะ ขอบพระทัยองค์ชายสามเพคะ”

ชิงหรูรีบถอนกายออกแล้วก้มศีรษะคำนับ นางหน้าร้อนขึ้นอย่างอดไม่ได้เพราะตนเกือบจะสร้างชื่อเสียงเสื่อมเสียเสียแล้ว

ในขณะนั้นเสียงซุบซิบก็เริ่มไหลบ่ารอบตัวแล้ว

“ฮูหยินเซียว...ไปสนิทกับองค์ชายสามตั้งแต่เมื่อไรกัน”

“กล้าโอบกอดกันต่อหน้าผู้เป็นสามี...หน้าไม่อายเลยหรือ?”

“หรือว่า…กำลังเรียกร้องความสนใจจากท่านแม่ทัพจึงกล้าทำเช่นนี้?”

เสียงเหล่านั้นชัดเจนเกินพอสำหรับหูของชิงหรู…และหูคนมีวรยุทธ์อย่างเสวี่ยหยาง หรือแม้กระทั่งบุรุษที่หยุดเดินแต่ยังหันหลังให้กับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่อย่าง เซียวเหยียนหลง...

แม่ทัพหนุ่มหันไม่เอ่ยคำใด เขาก้าวเดินเข้าจวนหลี่ไป ไม่คิดจะเอ่ยทักใดใดกับผู้เป็นภรรยาของเขาเลย

ชิงหรูสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรักษาสีหน้าให้คงที่แม้นางจะถูกใครมองมาอย่างไรก็ตาม แต่เพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ชิงหรูจึงหันไปยอบกายขออภัยทางองค์ชายสามอีกครั้งในขณะที่นางยังเป็นจุดสนใจอยู่นี่ล่ะ

“หม่อมฉันขออภัยที่รบกวนให้องค์ชายสามช่วยไว้ไม่ให้ล้มลงเพคะ”

นางหวังเพียงว่าใครที่เข้าใจผิดอยู่จะเปลี่ยนความเข้าใจใหม่เสียทีว่าพวกนางไม่ได้อยู่ ๆ ก็ยืนกอดกันท่ามกลางสายตาผู้คนเช่นนี้

เสวี่ยหยางมองนางเงียบ ๆ ไม่เอ่ยใดตอบมีเพียงแววตาที่ดูคล้าย…เข้าใจและเอาใจช่วย

...ชิงหรูหมุนตัวเดินเข้างานเลี้ยงไป

เสียงพิณหงเหมยขับขานประสานกับกลิ่นหอมของไม้จันทน์และกลีบดอกเหมยที่โปรยปรายทั่วโถงจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ งานเฉลิมฉลองเพื่อแสดงความยินดีกับท่านเจ้าของจวนหลี่ผู้ได้รับการเลื่อนขั้น เต็มไปด้วยแขกเหรื่อขุนนางระดับสูงมากหน้าหลายตา

ชิงหรูเดินเข้าสู่โถงจัดเลี้ยงอย่างเงียบเชียบก่อนที่งานจะเริ่ม สายตาหลายคู่ยังคงแอบเหลือบมองนางเป็นระยะ แม้นางจะวางกิริยาสงบ สง่า และแต่งกายงดงามราวกับดอกเหมยผลิบานกลางหิมะ แต่ชื่อเสียงของนางในฐานะ ฮูหยินผู้ไร้ความโปรดปราน ก็ยังคงเป็นป้ายประทับในใจของผู้คนจนชวนให้เป็นที่จับจ้อง

ตรงที่นั่งของคนสกุลเซียว มีที่นั่งว่างอยู่สองตำแหน่ง  หนึ่งข้างเซียวเหยียนหลงผู้เป็นสามี และอีกหนึ่งข้างเซียวอี้หลัน

ชิงหรูหยุดอยู่เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปยังฝั่งของอี้หลัน นางไม่แม้แต่จะปรายตามองตำแหน่งว่างข้างผู้เป็นสามีเลยแม้แต่น้อย

“พี่สะใภ้ การแสดงร่ายรำใกล้เริ่มแล้วเหตุใดมาช้าเพียงนี้เล่าเจ้าคะ”

อี้หลันหันมายิ้มให้อย่างคนไม่รู้ความเป็นไปมากนัก เพราะยามนี้ดวงตาของนางเพ่งจับจ้องสตรีหลายสิบคนที่รวมกันรอดนตรีขึ้นอยู่ที่กลางลานแสดง

ชิงหรูไม่เอ่ยตอบในคำถามที่เป็นดั่งประโยคบอกเล่า นางนั่งลงด้วยท่วงท่าสง่างาม สงบ น้ำชาถูกรินวางลงตรงหน้า ขณะเสียงพิณชุดแรกเริ่มบรรเลง...

ที่นั่งข้างเซียวเหยียนหลงยังคงว่างเปล่าจนจบงาน ในเมื่อเขาไม่แม้แต่จะใส่ใจ นางเองก็ไม่ใส่ใจเช่นกัน

กระทั่งสัญญาณว่างานเลี้ยงฉลองทางการสิ้นสุดลง แขกเหรื่อที่มาเพียงร่วมงานตามมารยาทก็เริ่มทยอยออกจากงานเลี้ยงไป รถม้าจากแต่ละจวนถูกจัดเรียงไว้เรียบร้อยด้านหน้า บ่าววิ่งวุ่น จัดระเบียบและประคองแขกขึ้นรถม้าไป

ชิงหรูเหลือบมองปลายสายตา เซียวเหยียนหลงขึ้นควบม้าของตนออกไปโดยไม่รอพวกนางแม้ชั่วจิบชาเดียว ไม่มีแม้แต่จะเหลียวหลัง ไม่เอ่ยถามใดใด

“พี่ชายข้าก็ทำเยี่ยงนี้ทุกที ขนาดงานเลี้ยงของสกุลขุนนางใหญ่ ยังไม่คิดจะไว้หน้ากันเลย เฮ้อ...”

ชิงหรูไม่ตอบสนองต่อคำพร่ำบ่นของอี้หลัน นางเพียงยิ้มจาง ๆ แล้วเดินขึ้นรถม้าไป