ตอนที่ 35 ตั้งค่ายกล

ทางด้านองค์รัชทายาทหลังจากร่วมรักกับไท่จื่อเฟยไปหลายรอบ เขาก็มานั่งจิบสุราอย่างผ่อนคลายอยู่ในอ่างน้ำอุ่น ที่ส่งไอร้อนคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ในเมื่อข้าไม่ได้ครอบครอง พวกเจ้าก็ไปรักกันในนรกเถิด หมิงอ๋อง จ้าวซีฮั่น พวกเจ้าสองคนไม่ควรมีชีวิตรอดกลับมา เสนาบดีฟู่ท่านเป็นขุนนางที่ซื่อตรงเกินไป หากว่าข้าขึ้นครองบัลลังก์คงควบคุมท่านได้ยาก อันฉีเจ้ามันใฝ่ต่ำเลือกหมิงอ๋องสมควรแล้วที่จะต้องตาย

รัชทายาทยกจอกสุรามาหมุนอย่างช้า ๆ ก่อนจะกระดกที่เดียวหมดจอก ก่อนนางกำนัลจะรินเพิ่มให้เขาอย่างรู้หน้าที่ แต่เขากลับกระชากนางกำนัลลงมาในอ่างน้ำอย่างดิบเถื่อน แต่ดูเหมือนนางกำนัลผู้นี้จะถูกใจจนหัวเราะคิกคักออกมาอย่างมีจริต

“องค์รัชทายาทยังไม่อิ่มอีกหรือเพคะ?”

“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่เคยอิ่มกับเรื่องบนเตียง ไท่จื่อเฟยยามนี้หมดแรงไปต่อไม่ไหว เห็นทีว่าเจ้าคงต้องมาเติมเต็มให้ข้าเสียแล้ว”

นางกำนัลที่ปรนนิบัติรัชทายาทมานาน รู้นิสัยรัชทายาทเป็นอย่างดีว่า เขาเป็นคนที่คลั่งไคล้ในเรื่องกามารมณ์มากเพียงใด นางกำนัลในตำหนักถูกเขาจับขึ้นเตียงหมดทุกคน แต่นางกำนัลทุกคนก็เต็มใจเป็นอย่างดี เพราะคาดหวังเอาไว้ กับอนาคตในวันข้างหน้า

หากองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ พวกนางอาจถูกแต่งตั้งให้เป็นสนมในตำแหน่งต่าง ๆ ซึ่งไม่ว่าตำแหน่งใดพวกนางก็พอใจทั้งนั้น

รัชทายาทจับนางกำนัลหันหลัง ก่อนจะจับมังกรที่พร้อมออกศึกอีกครั้ง ดันเข้าไปที่ร่างของนางกำนัลคนสนิทจนสุดลำ เขาครางออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเริ่มกระแทกกระทั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น จนไท่จื่อเฟยที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

เป็นอีกครั้งที่นางทนอารมณ์ร่วมรักของเขาไม่ไหวจนผล็อยหลับไปเสียทุกครั้ง จนเขาต้องเรียกนางกำนัลมาปรนนิบัติ นางยอมรับว่านางไม่อึดขนาดนั้น นางไม่ได้เสียใจที่เขาเรียกนางกำนัลเข้ามาปรนนิบัติ ดีเสียอีกนางจะได้ไม่ต้องมาทนรับการเสพสมจากเขาให้เหนื่อยกาย

อันฉีที่นั่งอยู่บนรถม้า ถูกลมพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่าง ก็ผล็อยหลับด้วยความง่วงงุน จากนั้นนางก็ฝันเห็นว่า คนร้ายบุกมาในยามที่ทุกคนกำลังหลับ ทุกคนลุกขึ้นต่อสู้อย่างตกใจ แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ชายผู้หนึ่งยกดาบขึ้นสูง ก่อนจะฟันไปที่ร่างของเสนาบดีฟู่ เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูด “กรี๊ดด ท่านพ่อ!”

อันฉีสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ องค์หญิงรีบเข้ามากอดปลอบทันที “อันฉีน้อยฝันร้ายหรือ?” อันฉีพยักหน้าหงึกหงัก ภายในใจยังคงเต้นแรงด้วยความตกใจและหวาดกลัว หรือว่านางจะฝันเห็นลางบอกเหตุ ไม่นะ! ท่านพ่อท่านต้องไม่เป็นอะไร

“จอดรถม้า” อันฉีตะโกนบอกคนขับรถม้าทันที คนขับรถม้าจึงส่งสัญญาณบอกท่านอ๋องที่อยู่หน้าขบวน เขาจึงควบม้ากลับมาทันที

เขาเปิดม่านหน้าต่างออกอย่างเป็นกังวล “ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“หม่อมฉันฝันร้ายเพคะ ท่านอ๋อง… เราพักกันสักครู่ หากว่าสิ่งที่หม่อมฉันฝันเห็นเป็นลางบอกเหตุ เราต้องหาวิธีรับมือเพคะ”

“อืมได้” หมิงอ๋องหันไปส่งสัญญาณบอกแม่ทัพจ้าว เขาจึงรีบควบมากลับมา จากนั้นอันฉีและองค์หญิงก็ก้าวลงมาจากรถม้า แล้วตรงไปนั่งยังใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ก่อนอันฉีจะเริ่มเล่าความฝันให้ทุกคนฟัง

“บุกมาสังหารในยามค่ำคืนก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” จ้าวซีฮั่นพอได้ฟังก็เริ่มวิเคราะห์อย่างเคร่งเครียด

“หากพวกเขาบุกมาในยามวิกาล พวกเราคงต้องให้คนของเราตรึงกำลังเฝ้ายาม ต่อจากนี้คงทนหลับไม่สนิทไปสักพัก” หมิงอ๋องเอ่ยขึ้นมาบ้าง

อันฉีนิ่งเงียบอย่างครุ่นคิดมาสังหารในยามค่ำคืน ทุกคนหลับใหลกันหมดแม้จะมีเวรยามแต่ย่อมเสียเปรียบ นางจะหาวิธีรับมืออย่างไรดีนะ แค่เพียงความฝัน ที่เห็นบิดาถูกคมดาบฟันจนเลือดพุ่งกระฉูด ใจนางก็เจ็บปวดแหลกสลายอย่างไม่มีชิ้นดี นางจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด

ทุกคนเห็นนางนั่งเงียบก็ไม่กล้ารบกวน เพราะคิดว่านางคงมีเรื่องที่ต้องคิดอย่างจริงจัง หมิงอ๋องจึงเอื้อมมาบีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ อันฉีจึงหันไปยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น “ถัดจากนี้จะผ่านเมืองอะไรเพคะ”

“อืมน่าเป็นเมืองตงไห่จากนั้นก็เป็นเมืองเชียงตง”

“เราต้องแวะซื้อลวดและยางยืด” ทุกคนได้ฟังก็หันมามองนางอย่างแปลกใจ นางจะซื้อลวดและยางยืดไปทำอะไรหรือ

“เจ้าจะซื้อเอาไปทำอะไรหรืออันฉีน้อย?” องค์หญิงหันมาถามด้วยความสงสัย

“เราต้องทำค่ายกลเพื่อรับมือกับนักฆ่าเพคะ”

“ค่ายกล!” ทุกคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน แต่ก็พวกเขาก็ตาเป็นประกายด้วยความสนใจ โดยเฉพาะแม่ทัพเจ้าและหมิงอ๋อง เพราะหากว่ามันได้ผลดีเขาจะนำไปใช้กับกองทัพ ในยามมีศึกสงคราม

“พอซื้อมาแล้วหม่อมฉันจะทำให้ดูตัวอย่าง มันจะช่วยทุ่นแรงให้คนของเราได้มาก ในยามฉุกเฉินจะได้เตรียมตัวลุกขึ้นมาสู้ได้อย่างไม่เสียเปรียบมากนัก ลวดเส้นเล็ก ๆ สามารถเป็นอาวุธที่ร้ายแรง ยิ่งในค่ำคืนที่มองไม่เห็น จะเป็นเกราะป้องกันให้พวกเราได้เป็นอย่างดี”

จ้าวซีฮั่นและหมิงอ๋องได้ฟังก็รู้สึกตื่นเต้นกับอาวุธแบบใหม่ ไม่รู้ว่าเป็นแบบใดแต่ฟังดูแล้วน่าสนใจมากเลยทีเดียว “เราแวะพักที่เมืองตงไห่หนึ่งคืนข้าจะให้คนไปซื้อมาเก็บเอาไว้”

“หม่อมฉันต้องไปซื้อด้วยตัวเองเพคะพวกเขาอาจซื้อมาไม่ถูก”

“ได้”

การเข้าพักที่โรงเตี๊ยมที่เมืองตงไห่เป็นไปอย่างราบรื่นและปรกติดี อันฉีได้ของที่ต้องการที่นางอยากได้ วันนี้เป็นวันที่ห้าของการเดินทางแล้ว ยังเหลืออีกสิบวันที่จะต้องเดินทางไปยังเมืองหลวง ตอนที่นางถูกแม่น้ำพัดไป ไม่คาดคิดว่าจะไปไกลถึงเมืองลั่วหยาง แต่ว่าก็เป็นไปได้เพราะสายน้ำไหลเชี่ยวมาก โชคดีที่นางและองค์หญิงไม่เป็นอะไร

เช้าวันต่อมาทุกคนก็ออกเดินทางอีกครั้ง อันฉีซื้อเสบียงเอาไว้ในการเดินทาง อย่างเช่นผลไม้ อาหารแห้ง เครื่องเทศเครื่องปรุงต่าง ๆ เพื่อใช้ในยามที่ไม่ได้เข้าพักในโรงเตี๊ยม เมื่อเป็นเวลาบ่ายคล้อย อันฉีก็เริ่มกวาดตามองสองข้างทางว่า ตรงไหนจะเหมาะกับการพักแรม จนสุดท้ายจ้าวซีฮั่นและหมิงอ๋องก็พามาหยุดลงตรงจุดที่คนส่วนใหญ่มักหยุดพัก เพราะมีแม่น้ำและทุ่งหญ้าให้ม้าได้ดื่มน้ำและกินหญ้า