ตอนที่34 คำข่มขู่จากลี่จู

อันฉีตั้งมั่นเอาไว้หากว่านางไปจนถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย รับรองเลยว่านางต้องหาตัวตนคนอยู่เบื้องหลังนี้ให้ได้ ไม่รู้ว่าลี่จูจะมีส่วนในเรื่องนี้อีกหรือไม่ คิดแล้วก็เจ็บใจขึ้นมา ไม่คาดคิดเลยว่า นางจะเลี้ยงอสรพิษเอาไว้นานหลายปี จนมาแว้งกัดจนนางแทบจะเอาชีวิตไม่รอด หากในครั้งนี้ลี่จูมีส่วนเกี่ยวข้อง นางขอสาบานเลยว่า จะทำให้นังบ่าวชั่วผู้นั้นรับรู้ถึงอยู่ไม่สู้ตายมันเป็นอย่างไร!

เมื่อผ่านเส้นทางที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่รกทึบ ก็มาถึงทุ่งหญ้าเขียวขจีอีกครั้ง ซึ่งยามนี้เป็นเวลาบ่ายคล้อย “เราคงต้องพักตรงนี้สักครู่ ให้ม้าได้กินน้ำกินหญ้า แล้วค่อยเดินทางต่อ” แม่ทัพจ้าวเอ่ยบอกทุกคน

“อืม” หมิงอ๋องพยักหน้ารับ ก่อนจะกวาดตามองอย่างระแวดระวัง แต่แล้วทหารลับก็ขี่ม้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“ทูลท่านอ๋องไม่ห่างจากตรงนี้มีโรงเตี๊ยมให้พัก แต่ว่ายามนี้มีชายฉกรรจ์มากมายเข้าพัก กระหม่อมกังวลว่า อาจเป็นคนร้ายที่รออยู่พ่ะย่ะค่ะ”

หมิงอ๋องกำหมัดแน่นอย่างมีโทสะ เขาหันไปมองแม่ทัพจ้าวที่มีอาการไม่ต่างจากเขาเท่าใดนัก “มีเส้นทางหลีกเลี่ยงไม่ให้ผ่านโรงเตี๊ยมหรือไม่?”

“มีพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่าสภาพถนนหนทางขรุขระ หากเดินทางด้วยรถม้า จะลำบากมากเลยทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ” หมิงอ๋องถอนใจออกมาอย่างหนักใจ ก่อนจะกระตุกม้าแล้วควบไปที่รถม้าของอันฉีและรถม้าของเสนาบดีฟู่

“ด้านหน้ามีโรงเตี๊ยมแต่ดูเหมือนคนร้ายจะรออยู่ที่นั่น มีเส้นทางหลีกเลี่ยงแต่ถนนค่อนข้างลำบาก เราจะเอาอย่างไรกันดี”

“งั้นพักกันตรงนี้เถอะเพคะ แล้วค่อยออกเดินทางในยามอิ๋น(ช่วงเวลาตี3ถึงตี5) ช่วงเวลานั้นทุกคนจะหลับสนิท และคงไม่คิดว่าพวกเราจะเดินทางกลางดึกเช่นนั้น” หมิงอ๋องได้ยินก็กระตุกยิ้ม นางฉลาดเสียจริงสมกับเป็นชายาของหมิงอ๋อง

“งั้นก็เรียกทุกคนมากินอะไรเสียหน่อยเพคะ” อันฉีหันไปที่ตะกร้าใบใหญ่ ที่ฮุ่ยอันและท่านตาเตรียมมาให้สำหรับเดินทาง พอนางเปิดดูก็เห็นเป็ดย่างหลายตัว และซาลาเปาอีกมากมาย นางจึงดึงมีดพกข้างเอวออกมาจัดการเป็ดอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะส่งให้ทุกคนทางหน้าต่าง โดยมีองค์หญิงหยิบซาลาเปามาแจกทุกคน

ทุกคนออกเดินทางกันอีกครั้งในยามอิ๋น ซึ่งก็ผ่านโรงเตี๊ยมไปได้อย่างปลอดภัย จนเวลาผ่านไปได้3ชั่วยาม(6ชั่วโมง) ขบวนเดินทางจึงหยุดพักสถานที่แห่งหนึ่งที่มีแม่น้ำไหลผ่าน เหมาะที่จะให้ม้าได้พักกินน้ำและปล่อยให้กินหญ้า

องครักษ์เจียวจูก่อเตาที่จะต้มน้ำเพื่อชงชา อันฉีและองค์หญิงก้าวลงมาจากรถม้าเพื่อยืดเส้นยืดสายให้คลายเมื่อย จากนั่นสององครักษ์หญิงก็พาพวกนางไปหลบทำธุระแล้วพาออกมา

“ด้านหน้าที่จะไปถึงจะผ่านช่องทางแคบของภูเขาทั้งสองด้าน หวังว่าคนของเราจะจัดการพวกเขาได้อย่างเรียบร้อย” จ้าวซีฮั่นเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หากยังไปไม่ถึงเมืองหลวง เขาไม่มีทางสบายใจได้ จากนั้นก็มีเสียงม้าควบใกล้เข้ามา ซึ่งเป็นทหารลับที่รีบมาส่งข่าว

“ทูลท่านอ๋อง กลุ่มคนร้ายเตรียมวางแผนโยนหินลงมาเพื่อสังหารขบวนเดินทาง แต่ว่าตอนนี้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าสังหารพวกเขาหมดเลยหรือ?”

“ทูลท่านอ๋องพวกเขาชิงฆ่าตัวตาย เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ไหวพ่ะย่ะค่ะ” หมิงอ๋องพยักหน้ารับรู้ กว่าจะถึงเมืองหลวงไม่รู้ว่าจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง เจ้าพวกคนชั่วเขาต้องกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก ไม่ว่าจะใครหน้าไหนในเมื่อคิดลงมือกับเขาก่อน เขาย่อมไม่ปล่อยให้ตายดี

“หวังซูส่งสารลับไปให้เสด็จพ่อ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทางด้านหัวหน้าใหญ่ที่รับงานมา ยามนี้มีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะเตรียมรับมือเอาไว้อย่างดี หรือว่าสิ่งที่พวกเขาคุยกันในวันนั้นจะมีคนคาบข่าวไปบอกหมิงอ๋อง

บัดซบ! คนของเขาตายไปถึงยี่สิบคน แต่ทางท่านอ๋องไม่มีใครระคายผิวเลยสักคน มันน่าเจ็บใจนัก!

“เอาอย่างไรดีพี่ใหญ่ จุดต่อไปจะยังให้คนของเราเฝ้าอยู่หรือไม่?”

“ดูเหมือนพวกเขาจะเดาทางพวกเราออก จึงให้คนมาจัดการคนของเราได้ถูกจุด ถ้าเช่นนั้นก็เปลี่ยนแผนเป็นโจมตีในยามค่ำคืน ในยามที่พวกเขาหลับใหลไม่ได้สติ พวกเราค่อยจัดการพวกเขา”

ทางด้านฮ่องเต้เมื่อนกพิราบสื่อสารบินมาเกาะยังหน้าต่างในห้องทรงอักษร หวังกงกงก็รีบเดินไปหยิบจดหมายที่ผูกติดกับขานกพิราบทันที ก่อนจะนำมายื่นให้องค์เหนือหัวอย่างนอบน้อม

ฮ่องเต้หมิงเฟยเทียนหยิบกระดาษมาคลี่ออกอ่านอย่างไม่รีบเร่ง แต่แล้วพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็ต้องตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ มีคนวางแผนลอบฆ่าในระหว่างเดินทาง ช่างบังอาจนัก! เป็นใครกันกระทำการอุกอาจถึงเพียงนี้!

“เรียกหน่วยองครักษ์พิเศษมาพบข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทางด้านลี่จูเมื่อรู้ข่าวว่าหมิงอ๋องได้ฆ่าหยวนอ๋องและยังได้ฆ่าลี่เหม่ยพี่สาวของนาง ความโกรธแค้นก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับ ลี่จูจึงรีบติดต่อบอกบรรดาคนที่กู้ยืมเงินกับตระกูลฟู่ว่า หากไม่รีบหาทางกำจัดฟู่อันฉีและเสนาบดีฟู่ หากว่าพวกนางกลับมาตระกูลต่าง ๆ ต้องเดือดร้อนแน่ เพราะนางจะบอกความจริงทั้งหมดให้อันฉี และเสนาบดีฟู่รู้ทั้งหมดว่า มีตระกูลใดบ้างที่จ้างวานนางให้เผาบัญชี

เมื่อตระกูลต่าง ๆ ได้รับจดหมายจากลี่จู ก็ต่างสบถออกมาด้วยความโกรธแค้น นังหญิงชั้นต่ำนางงูพิษไว้ใจไม่ได้ สุดท้ายนางกลับเอาเรื่องราวทั้งหมดมาข่มขู่พวกเขา สารเลว! หากพบเจอนางที่ใด นางไม่มีทางมีลมหายใจอย่างแน่นอน

แต่ละตระกูลที่กู้ยืมเงินต่างวิตกกังวล ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี หากลี่จูเปิดเผยเรื่องนี้รับรองว่าพวกเขาลำบากแน่ เพราะยามนี้นางเป็นถึงพระชายาของหมิงอ๋อง ชื่อเสียงความเหี้ยมโหดของหมิงอ๋องไม่มีใครไม่รู้

แต่จะกำจัดคุณหนูฟู่และเสนาบดีฟู่พวกเขาก็ทำไม่ได้จริง ๆ คงต้องสารภาพความผิดตามความจริง จากนั้นก็ขอโทษนางจากใจจริง และคาดหวังว่านางจะให้อภัย แต่ก็คงเป็นไปได้ยากเต็มที แต่ถึงอย่างไรก็ต้องลองเสี่ยงดู

ทางด้านเสนาบดีเสิ่นที่พอได้รับจดหมายข่มขู่จากลี่จูเขาก็ไม่อาจอยู่นิ่งเฉย รีบจ้างวานนักฆ่าทันที เพราะหากว่านางงูพิษเปิดเผยเรื่องราวขึ้นมาจริง ๆ ตระกูลเสิ่นต้องถึงคราวลำบากแน่ เสิ่นเย่วเล่อที่แต่งออกไปกับรัชทายาทก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร ยามนี้คุณฟู่แต่งกับหมิงอ๋อง ฐานะนางไม่ธรรมดาเขาจะปล่อยให้สองพ่อลูกกลับมาที่เมืองหลวงไม่ได้!