ตอนที่8 ดูแลลูกค้าอย่างจริงใจ

       ฟู่อันฉีกลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย อะไรคือการหว่านเสน่ห์ นางยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ พวกนางคิดกันไปเองหรือเปล่า หรือว่าวันนี้สิ่งที่นางทำออกไปคือการหว่านเสน่ห์ มันก็คือการบริการลูกค้าอย่างเป็นมิตรและจริงใจ นางไปหว่านเสน่ห์ตรงไหน นางจะหวาดระแวงเกินไปหรือไม่ 

“วันนี้ข้าดูแลลูกค้าอย่างจริงใจ ท่านมองว่าข้าหว่านเสน่ห์ใส่พวกเขาอย่างนั้นหรือ? ข้าปฏิบัติต่อลูกค้าทุกคนเท่าเทียมกัน หากมีคนจะมาชอบข้าก็ช่วยไม่ได้ เพราะข้าเชื่อว่าข้าไม่ได้หว่านเสน่ห์แต่อย่างใด”

เสิ่นเยว่เล่อได้ยินเช่นนั้นก็เหยียดยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน “บุตรสาวแม่ค้ามองเห็นเงินทองสำคัญกว่าความรู้สึกของคนอื่นสินะ”

อันฉีได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มโมโหขึ้นมาบ้างเหมือนกัน เห็นทีจะคุยกันไม่รู้เรื่อง หากว่าการต้อนรับลูกค้าด้วยความเป็นมิตรและอัธยาศัยไมตรีที่ดีคือการหว่านเสน่ห์ ชาตินี้นางก็ไม่ต้องทำมาหากินอะไรแล้ว 

“หากว่าท่านหวาดระแวงขนาดนั้น ไปบอกเขาว่าอย่ามากินอาหารที่นี่ง่ายที่สุด”

“หมายความว่าหากพวกเขามากินอาหารที่นี่ เจ้าก็จะปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนเดิมใช่หรือไม่?” เสิ่นเยว่เล่อกำหมัดแน่น คลื่นโทสะโหมซัดเข้ามาทีละนิด

“ข้าเคยได้ยินข่าวมาว่าคุณหนูใหญ่เสิ่นเป็นคนเฉลียวฉลาดและมีความรู้และเป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อม แต่ว่าเหตุใดวันนี้ท่านถึงดูไม่ฉลาดเอาเสียเลย ข้าอธิบายไปท่านก็ไม่เข้าใจเพราะในใจของท่านมีอคติต่อข้า เพราะฉะนั้นเราอย่าคุยกันดีกว่า ข้าว่ามันเสียเวลาเปล่า อีกอย่างท่านไม่มีสิทธิ์มาบอกข้าว่าควรทำอะไรไม่ควรทำอะไร เพราะที่นี่เป็นโรงเตี๊ยมของข้า”

“เจ้า!” เสิ่นเย่วเล่อดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธก่อนจะสะบัดชายเสื้อจากไปอย่างฉุนเฉียว อันฉีมองตามอย่างครุ่นคิด นางเป็นถึงสตรีที่ขึ้นชื่อว่างดงามและมีความสามารถ แต่ว่าเหตุใดความคิดของนางช่างตื้นเขินนักนะ หากว่าเป็นในปัจจุบันคงต้องพูดว่าสวยแต่โง่ใช่หรือไม่ 

เมื่ออันฉีเดินลงมาถึงชั้นล่างก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเหล่าคุณหนูยืนรออยู่ อันฉีถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ด่านแรกผ่านไปมาเจอด่านที่สองต่อ นางเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ

“คุณหนูฟู่แม่ทัพจ้าวคือคนที่ข้าชอบ ท่านอย่าได้คิดหว่านเสน่ห์ให้เขาเด็ดขาด” จางอวี้หลันเอ่ยขึ้นมาทันที

“ส่วนหมิงอ๋องก็คือคนที่ข้าชื่นชอบเจ้าห้ามหว่านเสน่ห์ใส่เขาเช่นกัน” เซี๊ยะหนิงฮวาเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าเอาเรื่อง อันฉีมองพวกนางกลับด้วยดวงตาเข้มขึ้นมาอย่างน่ากลัว มันจะอะไรกันนักกันหนาข้าชักทนไม่ไหวแล้วนะ

“พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งห้ามข้า?”

“ก็สิทธิ์ที่ข้าชอบเขา” เซี๊ยะหนิงฮวาตอบออกมาอย่างมั่นใจ

อันฉีหัวเราะออกมา “ชอบเขาฝ่ายเดียวช่างน่าสงสาร”เอ่ยจบอันฉีก็เดินจากไปทันที โดยไม่สนใจสีหน้าของพวกนางว่าจะโกรธเคืองมากเพียงใด

“พวกเราต้องคอยจับตาดูนางเอาไว้”

“ข้าจะจับตามองไม่ให้คลาดสายตาเลย” จางอวี้หลันเอ่ยอย่างหมายมั่น ท่านแม่ทัพเป็นของข้าสตรีอื่นไม่มีสิทธิ์

เมื่ออันฉีเดินออกมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมก็ต้องชะงักอีกครั้ง เมื่อเห็นรถม้าของหมิงอ๋องจอดรออยู่ อันฉีอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ ด่านสุดท้ายแล้วสินะ

 หวังซูผ่ายมือให้นางขึ้นไปบนรถม้า อันฉีมองอย่างชั่งใจก่อนจะตัดสินใจก้าวขึ้นไปทันที พอนางเปิดม่านประตูก้าวเข้าไป หมิงอ๋องก็รวบร่างของนางไปนั่งบนตักเขาทันที อันฉีไม่ได้ขัดขืนเพราะเดาว่าเขาคงอารมณ์ไม่ดีถึงได้รอนางอยู่เช่นนี้ 

นางมองหน้าเขาที่เอาแต่มองนางด้วยรังสีอันน่าสะพรึงกลัว แต่ว่าอันฉีกลับมองว่า หน้าตาเขาดูตลกมากเลย นางยกมือมาลูบแก้มเขาเบา ๆ อย่างเอาใจ

“กฏข้อที่สองห้ามโกรธอย่างไร้เหตุผล” เอ่ยจบนางก็จุ๊บลงไปที่แก้มสากของเขาเบา ๆ หมิงอ๋องใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมา จากที่อารมณ์กรุ่นโกรธแทนที่ด้วยความรู้สึกหวานล้ำขึ้นมาทันที นางจะน่ารักเกินไปแล้ว

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้า ๆ หมิงอ๋องจึงกอดกระชับร่างของนางให้แนบแน่นขึ้น กลิ่นกายของนางลอยมาปะทะจมูกเขาอีกครั้ง เขาจึงแอบสูดดมอย่างพอใจ ร่างของนางทำไมนุ่มนิ่มดีเหลือเกิน เขาอยากกอดนางเอาไว้แบบนี้ตลอดไป แปลกจริงเหตุใดเขาถึงรู้สึกผูกพันกับนางได้มากขนาดนี้กันนะ

“มีอะไรจะพูดหรือเพคะ?” อันฉีหันมาพูดกับเขาอย่างจริงจัง

“ไม่มี”

“หากว่าท่านอ๋องไม่มี แต่ว่าหม่อมฉันมีเรื่องจะพูดเพคะ” เขาจับปลายคางของนางแล้วมองนางนิ่ง ๆ “ว่ามาสิ”

“การที่หม่อมฉันดูแลและต้อนรับลูกค้าด้วยไมตรีจิตและอัธยาศัยที่ดี เป็นสิ่งที่คนทำงานด้านบริการต้องมี ยิ่งหม่อมฉันเป็นเจ้าของกิจการยิ่งต้องให้ความใส่ใจ สิ่งนี้ไม่ได้เรียกว่าการหว่านเสน่ห์หรือยั่วยวนบุรุษ แต่เรียกว่าการมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี หากว่าท่านอ๋องอยากคบหากับหม่อมฉัน ก็ควรจะแยกแยะให้ออกว่า นั่นคือหน้าที่การทำงานของหม่อมฉัน”

เขาฟังนางพูดก็มองริมฝีปากอวบอิ่มของนางไปด้วยอย่างหลงใหล เขามองช่วงลำคอขาวระหงไล่ลงมาจนถึงอกอวบอิ่มของนาง ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดขึ้นมาทีละนิดก่อนจะกลืนน้ำลายดังเอือก 

เขาแหวกสาบเสื้อของนางออก ก่อนจะยกมือมาบีบขย้ำหน้าอกคู่งามของนางอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน อันฉีกัดริมฝีปากเอาไว้เพราะรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา เขารีบประคองศีรษะของนางให้มารับจูบของเขาที่บดจูบลงมาอย่างเร่าร้อน ส่วนอีกมือก็บีบเคล้นยอดอกของนางอย่างแสนเสน่หา

“เจ้าทำให้ข้าควบคุมตนเองไม่ได้” เอ่ยจบเข้าก็ก้มลงมาดูดดึงยอดอกอวบตึงทันที ทำให้อันฉีร่างกายสั่นสะท้านด้วยความรัญจวน “ท่านอ๋อง” อันฉีจับใบหน้าของเขาให้ผละออกมา 

“หม่อมฉันช่วยพระองค์เองเพคะ” อันฉีไม่อยากกินยาห้ามครรภ์ นางคิดว่าช่วยเขาให้เสร็จสมน่าจะดีกว่าเปลืองตัว อีกอย่างในนี้เป็นรถม้าและเขาก็ดูมีความต้องการเป็นอย่างมาก 

อันฉีเลื่อนตัวไปคุกเข่าอยู่ที่พื้น  ก่อนจะช่วยเขาปลดอาภรณ์ลงมา มังกรแข็งแกร่งของเขาดีดผึ่งขึ้นมาทันที นางใช้ลิ้นแตะสัมผัสลงไปที่หัวมังกรของเขา หมิงอ๋องสะดุ้งเฮือกด้วยความเสียวซ่าน จากนั้นนางก็ปรนเปรอให้เขาอย่างสุดความสามารถ เขาคำครามออกมาอย่างสุดกลั้น ก่อนจะปลดปล่อยลาวาร้อนให้พวยพุ่งเข้าปากของนางอย่างสุขสม