ตอนที่ 7 อย่าคิดหว่านเสน่ห์

      “คือองค์รัชทายาทบอกว่าเคยแต่ได้ยินชื่อเสียงว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมอายุยังน้อย จึงอยากเห็นด้วยตาตนเองขอรับ” อันฉีพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะรีบตรวจดูชุดที่นางสวมใส่ว่าเรียบร้อยดีหรือไม่ ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังห้องพิเศษ ที่อยู่ไม่ห่างจากห้องทำงานของนาง

“ถวายบังคมองค์รัชทายาท ถวายบังคมหมิงอ๋อง ถวายบังคมองค์ชายสาม”

เสิ่นเยว่เล่อที่เดินมาพร้อมเสิ่นเยว่ซินผู้เป็นน้องสาวยอบกายถวายความเคารพด้วยท่าทีงดงาม การแต่งกายของพวกนางงดงามมาก แต่ว่าหมิงอ๋องไม่แม้แต่จะชายตามองเขายกชาขึ้นจิบอย่างผ่อนคลาย รัชทายาทปรายตามองท่าทีของหมิงอ๋องอย่างแปลกใจ เป็นไปได้อย่างไรหรือว่าเขาจะเลิกชอบคุณหนูใหญ่ไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นการแย่งชิงนางมาเป็นของเขาก็ไร้ประโยชน์

“ตามสบายเถิด มาทานอาหารเหมือนกันหรือ?”

“เพคะ” กล่าวจบนางก็ยอบกายแล้วเดินไปนั่งยังโต๊ะที่จองเอาไว้ 

บรรดาคุณหนูต่างแอบมองและสังเกตท่าทีของหมิงอ๋องอย่างให้ความสนใจ ดูเหมือนเขาจะเลิกสนใจคุณหนูใหญ่ไปแล้วจริง ๆ ถ้าเช่นนั้นพวกนางก็มีความหวัง 

เมื่อฟู่อันฉีเดินเข้ามาบุรุษทั้งสี่คนก็ถึงกับชะงัก นางช่างงดงามสดใสทำเอาทุกคนถึงกับลมหายใจสะดุด อันฉีรีบยอบกายถวายความเคารพอย่างนอบน้อม 

“ถวายบังคมองค์ราชทายาท ถวายบังคมหมิงอ๋อง ถวายบังคมองค์ชายสามเพคะ เห็นผู้จัดการไปแจ้งหม่อมฉันว่าองค์รัชทายาทต้องการพบหม่อมฉันหรือเพคะ?” อันฉีเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างมีมนุษยสัมพันธ์ดีและมีมารยาท แต่ว่าหมิงอ๋องกลับมองการกระทำของนางอย่างขุ่นเคืองใจ นางคิดจะยั่วยวนบุรุษทุกคนเลยหรืออย่างไร

“เอ่อ…คือข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ยเป็นเพียงเด็กสาววัยเยาว์ผู้หนึ่ง พอข้าได้มีโอกาสมาเยือนก็เลยอยากจะพบเจอสักครั้ง เมื่อเห็นเช่นนี้แล้วข้าก็อดจะชื่นชมไม่ได้เลย ที่คุณหนูฟู่สามารถดูแลกิจการได้ดีเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นคุณหนูฟู่มีอาหารพิเศษอะไรอยากจะแนะนำหรือไม่?”

“มีอาหารหลายอย่างเลยเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะให้คนยกมาแล้วจะออกมาแนะนำอีกรอบนะเพคะ”

“อืม” รัชทายาทยกยิ้มอย่างพอใจ คุณหนูฟู่ผู้นี้ช่างงดงามถูกใจเขาเสียจริง นางดูยิ้มแย้มและอัธยาศัยดีกับทุกคนโดยไม่เสแสร้ง คงเพราะนางเป็นเจ้าของกิจการจึงต้องสร้างมิตรภาพกับทุกคน

เมื่ออาหารถูกพนักงานยกเข้ามา อันฉีก็เดินตามมาอีกครั้งเพื่อแนะนำอาหารจานเด็ด 

“จานนี้เรียกว่าเป็ดย่างสี่ฤดูเพคะ ทานคู่กับบะหมี่และผักจะอร่อยมากเพคะ ส่วนถ้วยนี้เรียกว่ากระเพาะปลาน้ำแดง จานนี้เป็นกระดูกหมูอบน้ำผึ้ง ซาลาเปาไส้หมู และขนมจีบเพคะ”

อันฉีช่วยพนักงานยกอาหารลงวางบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจากร่างกายของนางลอยมาปะทะจมูกของทุกคน ทำเอาทุกคนถึงกับทำตัวไม่ถูกรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เหตุใดร่างกายของนางถึงหอมมากเช่นนี้ 

หมิงอ๋องถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่ปะทุขึ้นมา ไม่ว่านางจะทำอะไรในสายตาของเขา ก็ดูเหมือนว่าจะยั่วยวนบุรุษไปเสียหมด ทำอย่างไรดี...เขากำลังจะหมดความอดทน เมื่ออันฉียกอาหารเข้ามามาใกล้ เขาจึงใช้โอกาสนี้กระซิบข้างหูของนาง

“อย่ายั่วยวนบุรุษอื่นต่อหน้าข้า” อันฉีเมื่อได้ยินก็รีบวางจานขนมจีบลง ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้เขาจากนั้นก็ใช้มือบิดที่เอวเขาทันที นี่แหนะทำตัวหวงก้างอย่างนี้ต้องโดน

“โอ๊ย!!”

ทุกคนหันมามองเขาทันทีด้วยความตกใจกับเสียงร้องของเขา “เป็นอะไร?” รัชทายาทหมิงเฟยหลงหันมาถามอย่างสงสัยว่าเขาเป็นอะไร จู่ ๆ ก็ร้องออกมา

 แต่เขากลับไม่ตอบแต่ยกชาขึ้นมาจิบแทนเสียอย่างนั้น แล้วนึกคาดโทษนางเอาไว้ในใจ ร้ายนักนะมีโอกาสเมื่อใด เขาจะกดนางให้จมเตียงไปเลยคอยดู

“ทานให้อร่อยนะเพคะหม่อมฉันขอตัวก่อน” อันฉีเอ่ยจบก็ยอบกายแล้วหมุนตัวจากไป

 บรรดาเหล่าคุณหนูที่คอยมองและคอยสังเกตอยู่ตลอดเวลา ยามนี้ภายในใจร้อนรุ่มด้วยความริษยา พวกนางไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่า คุณหนูฟู่จะงดงามมากถึงเพียงนี้ ดูจากสายตาของบุรุษที่มองนางแล้วคงจะชื่นชอบนางอยู่ไม่น้อย ฟู่อันฉีเจ้ามันนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์

ส่วนคุณใหญ่เสิ่นเยว่เล่อแทบอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความผิดหวัง นางก็นึกว่าองค์รัชทายาทจะชวนนางนั่งร่วมโต๊ะด้วยเสียอีก เหตุใดวันนี้เขาดูหมางเมินกับนางเช่นนี้นะ แล้วหมิงอ๋องก็แทบไม่มองนางเลย เขาตัดใจจากนางได้แล้วจริง ๆ เหรอ จากที่มีความมั่นใจว่าตนเองนั้นเป็นหนึ่งในใต้หล้า ยามนี้นางกลับไม่มั่นใจเสียแล้ว

“คุณหนูสายตาของพวกนางที่มองมาที่คุณหนูน่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ” ลี่จูที่คอยแอบมองความเป็นไปโดยรอบรีบรายงาน

อันฉีถอนใจออกมาอย่างหนักใจ “ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เหมือนว่าจู่ ๆ ชีวิตของข้าก็เริ่มจะมีเรื่องพัวพันกับพวกเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ”

“แล้วคุณหนูจะรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรเจ้าคะ? เหมือนจะวิ่งหนีแต่ปัญหากลับวิ่งตามเช่นนี้”

อันฉีครุ่นคิดหากว่าหลบหนีไม่ได้ก็เผชิญหน้ามันไปเสียเลยดีหรือไม่ ในนิยายนางทำทุกวิถีทางเพื่อให้ครองคู่กับรัชทายาท จนสุดท้ายมีฉากตอนจบที่ไม่สวยนัก แต่พอนางมาอยู่ในร่างนี้จึงอยากจะเปลี่ยนแปลงโดยการจับหมิงอ๋องแทน

นางไม่ใช่คนขี้ขลาดในเมื่อไม่ได้ทำอะไรผิด หากมัวแต่วิ่งหนีปัญหานางคงจะสูญเสียการใช้ชีวิตกันไปพอดี ท่านพ่อของนางก็พอมีบารมีอยู่บ้าง ในเมื่อนางตัดสินใจเลือกหมิงอ๋องแล้ว ก็ลุยเลยอย่าได้กลัว

“อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิดข้าพร้อมจะชนกับปัญหาแล้วละ ก็ข้าเป็นคุณหนูตัวร้ายนี่เนาะ” ลี่จูฉีกยิ้มออกมาต้องแบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นคุณหนูฟู่อันฉีของลี่จู

หลังจากตรวจดูบัญชีเสร็จเรียบร้อย อันฉีก็เตรียมตัวจะเดินทางกลับ แต่ว่าพอเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็น คุณหนูใหญ่เสิ่นเยว่เล่อยืนรออยู่ นางมายืนรออยู่ตั้งแต่เมื่อใดเหตุใดไม่ให้คนไปแจ้งนาง

“ข้าขอคุยกับเจ้าหน่อย”

“เชิญเจ้าค่ะ”

“องค์รัชทายาทเป็นคู่หมั้นคู่หมายของข้า ส่วนหมิงอ๋องเป็นคนที่น้องสาวของข้าหมายปอง เจ้าอย่าได้คิดมาหว่านเสน่ห์ให้พวกเขาเด็ดขาด”