ตอนที่15 พาเด็กเข้าสวน

เช้าวันต่อมา

หลังจากหายไข้ของขวัญก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เช้าวันนี้เธอช่วยแม่ทำกับข้าวและทานข้าวพร้อมแม่ของเธอ จากนั้นก็มารดน้ำต้นไม้พลางคิดถึงเรื่องเมื่อวานไปด้วย

"บ้าไปแล้วแน่ๆเลยเรา เมื่อวานทำไมถึงฝันว่าจูบนายหัวได้นะ ไข้จนเพี้ยนไปแล้วแน่เลย" เสียงหวานบ่นอุบอิบพึมพำอยู่คนเดียวเพราะคิดว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานคือความฝัน ขณะที่มือก็ถือสายยางรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านไปด้วย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าบุคคลที่เธอนึกถึงอยู่กำลังเดินมาทางด้านหลังของเธอ

"บ่นอะไรยัยหนู"

!

ของขวัญที่กำลังตีกับเสียงในหัวของตัวเองก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ ก่อนจะหันไปมองคนด้านหลัง

"นะ นายหัว มาเงียบๆหนูตกใจหมดเลยค่ะ"

"ฉันก็เดินมาปกตินะ ยัยหนูนั่นแหละมัวแต่ใจลอย คิดอะไรอยู่เหรอ หื้ม"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูก็แค่คิดอะไรไปเรื่อย"

"แล้วนี่เพิ่งจะหายไข้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมารดน้ำต้นไม้ หนูควรจะพักอีกหน่อยนะ งานบ้านยังไม่ต้องทำก่อนก็ได้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงไม่ต่างจากสีหน้า

"หนูหายดีแล้วค่ะ แค่นี้สบายมาก" ของขวัญพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนที่อีกคนจะยิ้มตามด้วยความเอ็นดูกับท่าทางร่าเริงสดใสของเธอในตอนนี้ ต่างจากเมื่อวานที่นอนซมใบหน้าซีดเซียว ทำเอาเขาคอยเป็นห่วงอยู่ทั้งวัน

"แล้วนี่นายหัวกำลังจะไปสวนเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามต่อ เนื่องจากเห็นอีกคนใส่เสื้อปุ๋ยแขนยาวและกางเกงขายาวตัวเก่าๆสำหรับใส่ทำงาน ก็พอจะเดาได้ว่าเขาจะไปไหน

"อือ ฉันจะเข้าสวนปาล์มน่ะ"

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มซุกซนก็ฉายขึ้นมาบนใบหน้าน่ารักของเธอทันที

"หนูขอไปด้วยได้ไหมคะ เรื่องงานบ้านนายหัวไม่ต้องห่วงค่ะหนูช่วยแม่ทำเสร็จหมดแล้ว ส่วนรดน้ำต้นไม้หนูก็รดเสร็จพอดีเลยค่ะ" พูดจบก็รอคำตอบจากคนตัวโตตรงหน้าตาแป๋ว ไม่พอยังทำตาปริบๆราวกับกำลังอ้อนอยู่ ทำเอาคนอายุมากถึงกับชะงักนิ่งไปชั่วขณะคล้ายกับเสียอาการกับลูกอ้อนของเด็ก ก่อนจะตอบออกไปอย่างไม่เต็มเสียง

"ถ้าอยากไปก็ไปบอกแม่หนูก่อน"

"แสดงว่านายหัวให้หนูไปด้วยได้ใช่ไหมคะ"

"อือ อยากไปก็ไป"

"เย้~ ขอบคุณค่ะ งั้นหนูไปบอกแม่ก่อนนะคะ" ของขวัญดีใจจนกระโดดโลดเต้น ก่อนจะรีบวิ่งไปปิดน้ำแล้วเก็บม้วนสายยางให้เรียบร้อย จากนั้นก็วิ่งเข้าบ้านไปบอกแม่ของเธอทันที ซึ่งทุกการกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาของอีกคนตลอด ทุกอิริยาบถของเธอช่างดูดุ๊กดิ๊กน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินสำหรับเขา แต่พอคิดถึงเรื่องเมื่อวานก็นึกหมั่นเขี้ยวเด็กสาวไม่น้อยที่เธอดูปกติ ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่เป็นฝ่ายจูบเขาและยังว่าเขาขี้บ่นเหมือนตาแก่อีก

"หึ คงจะจำเรื่องเมื่อวานไม่ได้เลยสินะยัยหนูน้อย" ซึ่งมันน่าจับเธอมาฟัดให้ตัวแดงไปทั้งตัวจริงๆ ทำเขาแล้วแต่ดันจำไม่ได้ ทว่าอย่างน้อยเธอก็ทำให้เขามีช่วงเวลาดีๆที่น่าจดจำ แม้เธอจะจำมันไม่ได้ก็ตาม

...

หลังจากเข็มมุกอนุญาต จอมทัพก็พาของขวัญเข้าสวนปาล์มไปกับเขาทันที แต่ระหว่างทางก็แวะร้านค้าก่อน

"รออยู่ในรถก่อนนะ เดี๋ยวฉันลงไปซื้อขนมให้ เผื่อเข้าสวนแล้วหิวจะได้ไม่ต้องออกมาซื้อ"

"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าให้อย่างว่าง่าย ก่อนที่อีกคนจะลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านขายของชำเล็กๆประจำหมู่บ้านเพื่อไปซื้อของกินมาตุนเป็นเสบียงให้เธอ

ไม่นานจอมทัพก็กลับเข้ามาในรถพร้อมกับถุงขนมใบใหญ่วางลงบนตักของเด็กสาว สองมือเล็กจึงพนมมือไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทันที

"ขอบคุณค่ะ"

จอมทัพไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไป แต่เขายิ้มบางๆให้เด็กสาวแทน ก่อนจะยื่นมือใหญ่ไปลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างเอ็นดู จากนั้นก็ออกรถขับมุ่งหน้าไปยังสวนปาล์มต่อ

จอมทัพขับรถพาเด็กสาวไปยังท้ายสวนปาล์มที่มีบ้านไม้ยกพื้นหลังเล็กที่เขาสร้างไว้สำหรับพักผ่อนเวลาเข้าสวน ถัดไปไม่ไกลจะมีกระท่อมเล็กๆที่มีลุงทิดกับป้าจวนสองสามีภรรยาวัยห้าสิบกว่าอาศัยอยู่ เป็นคนงานที่คอยดูแลม้ากับวัวที่เลี้ยงไว้ท้ายสวน

"เดี๋ยวฉันจะไปช่วยคนงานตัดกิ่งปาล์ม ยัยหนูอยู่ที่นี่กินขนมรอฉันไปก่อนนะ ถ้าง่วงก็เข้าไปนอนพักข้างในได้เลย หรือถ้ามีอะไรก็ไปบอกลุงทิดกับป้าจวนได้ แกสองคนพักอยู่ที่กระท่อมหลังนั้น"

ของขวัญหันไปมองกระท่อมหลังเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านไม้ยกพื้นที่เธออยู่มากนัก ตามที่อีกคนชี้บอก ซึ่งอยู่ใกล้กับคอกม้าคอกวัว ก่อนจะหันกลับมาถามคนตัวโตตรงหน้า

"ลุงทิดกับป้าจวนคือใครเหรอคะ"

"แกสองคนเป็นคนงานของฉันนี่แหละ คอยดูแลม้ากับวัวที่นี่"

"อ๋อค่ะ" ของขวัญจึงพยักหน้าตอบกลับอย่างเข้าใจ

"ถ้ายัยหนูไม่กล้าเดินไปมีอะไรโทรบอกฉันก็ได้ฉันจะรีบมาทันที"

"ไม่เป็นไรค่ะหนูอยู่คนเดียวได้สบายมาก นายหัวไปทำงานเถอะค่ะไม่ต้องห่วงหนู" ของขวัญพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆ ก่อนที่มือใหญ่ข้างหนึ่งจะวางลงบนศีรษะเล็กของเธอแล้วลูบเบาๆ

"อยู่บ้านสบายๆไม่ชอบ ชอบมานั่งตากลม เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาอีกจะทำไง"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญจึงจับมือใหญ่ที่ลูบศีรษะของเธอมากุมไว้ ก่อนจะพูดกับเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆ

"ไม่ต้องห่วงค่ะตอนนี้หนูแข็งแรงมาก ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกค่ะ อีกอย่างที่นี่บรรยากาศดี หนูว่าเหมาะแก่การพักผ่อนนะคะ นายหัวน่ะรีบไปทำงานได้แล้วค่ะ เจ้านายที่ดีไม่ควรกินแรงลูกน้องนะคะ" ขณะที่ปากขยับพูดก็ไม่ได้ปล่อยมือใหญ่ของอีกคนเลย

"เป็นเด็กเป็นเล็กมาสอนผู้ใหญ่เหรอเรา แต่ถ้ายัยหนูจับมือฉันไว้อยู่แบบนี้ฉันคงไปทำงานไม่ได้" จอมทัพหลุบตามองมือเล็กที่จับมือตัวเองอยู่ ก่อนจะเบนสายตาขึ้นมองเด็กสาวต่อ

"อุ่ย ขอโทษค่ะ แฮๆ~" ของขวัญรีบปล่อยมือใหญ่ของอีกคนทันที ก่อนจะยิ้มเก้อเขินที่เผลอจับมือเขาไว้นานเชียว 

"หึ งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ มีไรก็โทรหาฉัน"

"แต่หนูยังไม่มีเบอร์นายหัวเลยนะคะ"

สิ้นเสียงหวานจอมทัพก็นิ่งไปเล็กน้อย เพราะถ้าหากเด็กสาวไม่พูดเขาเองก็ลืมคิดไปว่ายังไม่มีเบอร์ติดต่อเธอเลย

"งั้นเอาโทรศัพท์ยัยหนูมาให้ฉัน" พูดพร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งขอโทรศัพท์จากเด็กสาว โดยที่เธอก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เขาทันที เมื่อได้โทรศัพท์ของเด็กสาวมาก็กดเม็มเบอร์ตัวเองและบันทึกชื่อลงไป จากนั้นก็กดโทรออกเบอร์ตัวเองที่เพิ่งบันทึกลงไปเพื่อให้เบอร์ของเธอไปโผล่ในโทรศัพท์ของเขา เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เจ้าตัว เด็กสาวจึงยื่นมือมารับโทรศัพท์ของตัวเองเก็บไป

"นั่งกินขนมรอฉันอยู่ที่นี่อย่าซนล่ะ อย่าเที่ยวเดินไปไหน เดี๋ยวฉันทำงานเสร็จจะรีบกลับมาหา"

"รับทราบค่ะ หนูไม่ซนหรอกนายหัวไปทำงานเถอะค่ะ" ของขวัญพูดด้วยน้ำเสียงใสแจ๋ว ยิ้มสดใสตลอดเวลา จนพาให้นายหัวจอมทัพที่มองอยู่ยิ้มตามไม่หุบกับความน่ารักของเธอ มือใหญ่จึงยกขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างเอ็นดู จากนั้นก็ตัดใจเดินลงจากบ้านไม้ที่เด็กสาวนั่งอยู่ ยอมเข้าสวนไปทำงานทั้งที่ในใจพะวงห่วงเธอตลอดเวลา