ตอนที่29 ไม่ใช่แค่ความชอบ แต่มันคือความรัก

"คือ... คือทั้งหมดที่หนูทำไป เพราะ เพราะหนูชอบนายหัวค่ะ หนูคิดว่าหนูชอบนายหัว ชอบแบบที่ผู้หญิงผู้ชายเขาชอบกันค่ะ" พูดจบของขวัญก็เม็มปากแน่น ก้มหน้างุดกลัวว่าอีกคนจะโกรธที่เธอคิดไม่ซื่อ

แต่หารู้ไม่ว่าคำตอบของเธอทำเอาใจแกร่งเต้นแรงแทบจะกระโจนออกมานอกอก จอมทัพแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าเด็กสาวจะตอบเช่นนี้ เป็นคำตอบที่เขาฝันอยากจะได้ยินมันมาตลอด บัดนี้ได้ยินเต็มสองรู้หูจนคนแก่อย่างเขาที่โดนเด็กรุ่นลูกบอกชอบก็ใจฟูรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจไปหมด ความรู้สึกที่ว่าเหมือนกลับไปสิบสี่อีกครั้งคงไม่เกินจริง

แต่ทว่าเขาก็อยากได้ยินอีกให้ชัดๆ มือใหญ่จึงเชยคางมนขึ้นมาให้ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมามองสบตากัน ก่อนเสียงทุ้มจะพูดออกมาน้ำเสียงอ่อนโยน

"ยัยหนูว่าไงนะ พูดใหม่ให้ฉันได้ยินชัดๆอีกครั้งได้ไหม"

เมื่ออีกคนอยากได้ยิน ของขวัญก็ไม่สนแล้วว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ในเมื่อเขาขอให้เธอพูดเอง เธอก็มีหน้าที่แค่พูด จึงพูดออกไปอีกครั้งน้ำเสียงจริงจังขณะมองสบตาคู่คมไม่ละสายตา

"หนูบอกว่าหนูชอบนายหัวค่ะ"

หมับ!

พอสิ้นเสียงหวานเท่านั้นแหละ จอมทัพก็คว้าตัวเด็กสาวเข้ามากอดไว้แน่นในทันที โดยไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของเขาเลย เขากอดเธอแบบนั้นอยู่นาน จนเด็กสาวที่นั่งนิ่งให้เขากอดอย่างงงๆที่จู่ๆก็โดนเขากอดโดยไม่ทันได้ตั้งตัวตั้งสติ กระทั่งเธอเริ่มหายใจไม่สะดวกเพราะโดนเขากอดแน่นจนเกินไป เสียงหวานจึงเอ่ยประท้วงออกมา

"นะ นายหัว ปล่อยหนูก่อนค่ะ หนูหายใจไม่ออก"

ด้านจอมทัพจึงค่อยๆปล่อยกอดเด็กสาวอย่างอ้อยอิ่ง ถึงจะอยากกอดเด็กสาวให้นานกว่านี้ แต่เพราะกลัวทำเธอหายใจไม่ออกจึงยอมปล่อย ก่อนที่เสียงทุ้มจะพูดออกมาขณะใบหน้าหล่อเข้มเปื้อนยิ้ม

"ฉันดีใจจังที่ยัยหนูชอบฉัน นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม" นาทีนี้ต่อให้เป็นความฝันก็นับเป็นเรื่องดี แต่นี่มันคือความจริงก็ยากที่จะเก็บความรู้สึกสุขล้นในหัวใจเอาไว้ได้ จึงเผยความดีใจออกมาทางสีหน้าเป็นรอยยิ้มที่ยากจะเห็นคนนิ่งขรึมอย่างเขายิ้มกว้างได้เช่นนี้ คงมีแค่เด็กสาวเท่านั้นที่ได้เห็นรอยยิ้มดีใจของเขาเป็นบุญตา

ของขวัญที่เห็นอีกคนยิ้มดีใจจนออกนอกหน้า เนื่องจากไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อนจึงงุนงงไม่น้อย คราแรกเธอคิดว่าเขาจะไม่พอใจหรือโกรธที่เธอดันไปชอบเขา แต่ทำไมผลกลับตรงกันข้ามเสียได้ อีกทั้งเขาดูดีใจมากอีกด้วย ซึ่งมันก็ดีอยู่ที่เขาไม่โกรธเธอ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้กับอาการดีใจของเขา จึงเอ่ยถามออกไป

"นายหัวดีใจอะไร ไม่โกรธหนูเหรอคะ"

"ฉันจะโกรธยัยหนูทำไม ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องโกรธหนูเลย ยัยหนูชอบฉันฉันต้องดีใจอยู่แล้ว" ขณะพูดใบหน้าคมเข้มก็ประดับไปด้วยรอยยิ้ม มองเด็กสาวด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู ในขณะเดียวกันมือใหญ่ทั้งสองข้างก็คอยจับแก้มจับหัวและจับตัวเด็กสาวไม่หยุด มือไม้สั่นด้วยความดีใจจนทำตัวไม่ถูก ไม่น่าเชื่อว่าเด็กสาวจะชอบเขาเหมือนกัน แต่ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันคือความจริง เขาก็ขอมีความสุขอยู่กับมันตรงนี้

"แต่นายหัวมีคนที่นายหัวชอบอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ นายหัวจะดีใจทำไมที่หนูชอบนายหัว ถ้าคนที่นายหัวชอบชอบนายหัวสิ นายหัวจะดีใจก็ไม่แปลก " พอพูดถึงคนที่เขาชอบ ของขวัญก็รู้สึกเจ็บหน่วงๆในใจขึ้นมาทันที

"ฉันยังไม่ได้บอกหนูสินะ"

"บอกอะไรคะ?"

"ก็บอกว่าคนที่ฉันชอบคือหนูไง"

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญถึงกับชะงักอึ้งไปในทันที หน้าเหวอราวกับคนเห็นผี แทบไม่อยากจะเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน เขาชอบเธอ ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ ชอบตอนไหน ชอบได้ยังไง หรือเมื่อกี้เธอฟังผิดไป คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเธอเต็มไปหมด จนไม่อาจเก็บเอาไว้ได้ จึงเอ่ยถามออกไปน้ำเสียงติดขัดพร้อมชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"นะ นายหัวชอบหนูเหรอคะ ชอบหนูเนี่ยเหรอ"

"ใช่ ฉันชอบหนู ฉันถูกใจหนูตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอหนูแล้วยัยหนูน้อย" ตอบจบจอมทัพก็บีบแก้มนุ่มนิ่มของเด็กสาวเบาๆอย่างเอ็นดู และนึกหมั่นเขี้ยวแต่ก็ไม่กล้าบีบแรงกลัวว่าแก้มของเธอจะช้ำคามือ แต่ไม่นานเด็กสาวก็จับมือเขาลงแล้วพูดกับเขาน้ำเสียงจริงจังไม่ต่างจากใบหน้า จนเขาเห็นแล้วก็นึกเอ็นดูท่าทางจริงจังของเธอ

"งั้นแสดงว่าที่นายหัวดีกับหนูมาตลอดเพราะนายหัวชอบหนูใช่ไหมคะ"

"ก็ต้องใช่อยู่แล้ว ฉันต้องดีกับคนที่ฉันชอบสิ ยิ่งชอบมากก็ยิ่งรักมาก ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องดีกับคนที่รักให้มาก"

"ระ รักงั้นเหรอ" แค่ชอบก็ว่าอึ้งแล้ว นี่เขายังจะบอกว่ารักอีกยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ เขาจะบอกรักให้เธอตายไปเสียตรงนี้เลยหรือไง ถึงได้พูดอะไรออกมาแต่ละทีทำเธอใจฟูไปหมด ไม่นานก็ได้ยินคำหวานจากปากเขาอีก

"ยัยหนูฟังฉันนะ ความรู้สึกที่ฉันมีให้หนูมันไม่ใช่แค่ความชอบ แต่มันคือความรัก ก่อนหน้านี้อาจจะมีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตฉัน แต่ฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับพวกเธอเลย ยัยหนูเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันรู้สึกรักและอยากดูแลหนูไปตลอดชีวิต"

"นายหัว~" เธอไม่มีคำพูดใดที่จะพูดกับเขา นอกจากเรียกเขาน้ำเสียงเบาหวิวแต่กลับแฝงความออดอ้อนราวกับจะใช้คำเรียกนี้กลืนกินเขาไปทั้งตัว

หลังจากนั้นภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ดวงตาสองคู่สบประสานกันไม่ละไปไหน ขณะหัวใจสองดวงเต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกัน ยากที่จะถอดถอนสายตาไปจากอีกฝ่าย ทั้งคู่นั่งสบตากันอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา กระทั่งคนตัวโตทนนั่งจ้องมองเด็กสาวเฉยๆไม่ไหว จึงขยับใบหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้ดวงหน้าเล็ก จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน จากนั้นเขาจึงประทับจูบปากบางเบาๆ แล้วค่อยๆจูบเม็มริมฝีปากบนล่างของเด็กสาวอย่างละเมียดละไม ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน สอดแทรกลิ้นเขาไปฉกชิมความหวานในโพรงปากเล็ก ตวัดต้อนลิ้นเล็กไปมาตามความพอใจของตัวเอง มือไม้ก็อยู่ไม่สุขลูบคลำร่างบางไปทั่ว จนคนที่ถูกลูบไล้รู้สึกวูบวาบไปทั้วร่าง

ทว่าเธอก็ยังคงนั่งนิ่งให้อีกคนจูบลูบคลำอย่างเต็มใจด้วยความรู้สึกตื่นเต้น อยากจะจูบตอบเขาแต่ก็จูบไม่เป็น เพราะนี่มันคือจูบแรกของเธอ มีบ้างที่ขยับปากเล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรไปมากกว่านั้น เพราะจูบไม่เป็นจึงกลัวว่าตัวเองจะจูบผิดจูบถูกแล้วอีกคนจะไม่ชอบ จากนั้นไม่นานเขาก็ผละจูบออก ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มพูดออกมาน้ำเสียงกระเส่า

"ยัยหนูจูบฉันบ้างสิ"

เมื่อเจอคำขอนี้ของขวัญก็เม็มปากแน่น ไม่ยอมทำตามความต้องการของอีกคน อีกทั้งยังไม่พูดไม่ตอบอะไรกลับไป เธอไม่กล้าบอกเขาว่าเธอนั้นจูบไม่เป็น กลัวว่าเขาจะไม่ชอบคนที่ไร้ประสบการณ์อย่างเธอ เพราะเขาคงชอบผู้หญิงที่ร้อนแรงและเป็นงาน ไม่งั้นคงไม่เลี้ยงผู้หญิงเอาไว้คลายเหงา แล้วคนที่แค่จูบก็ยังจูบไม่เป็นอย่างเธอจะไปสู้อะไรผู้หญิงพวกนั้นได้

ด้านจอมทัพที่เห็นว่าเด็กสาวนั่งนิ่งอีกทั้งไม่ยอมพูดอะไรเลย เอาแต่นั่งมองเขาตาปริบๆ ใบหน้าซื่อๆและตาแป๋วๆของเธอทำให้เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่ ใบหน้าไร้เดียงสาของเธอมันช่างยากที่จะคาดเดาความคิดของเธอได้ เมื่อไม่รู้จะทำยังไง เขาจึงเอ่ยถามคำถามที่ปลุกใจเธอ

"ยัยหนูชอบฉันมากไหม"

ซึ่งมันก็ได้ผล เธอมีปฏิกิริยาตอบกลับมาด้วยการพยักหน้าให้เขา แต่ก็ยังไม่ยอมพูดอยู่ดี

"ไม่พยักหน้าสิ ยัยหนูพูดออกมาว่าชอบฉันมากไหม"

"ชอบมากค่ะ"

คำตอบของเด็กสาวที่ยอมพูดออกมาทำให้เขาชื่นใจที่สุด แต่เขาก็ยังไม่พอใจ อยากจะได้ยินคำหวานๆจากปากเธออีก จึงเอ่ยถามต่อ

"แล้วรักล่ะ ยัยหนูรักฉันไหม"

ของขวัญที่ไม่รู้ว่าตัวเองถึงขั้นรักอีกคนหรือเปล่า และไม่แน่ใจว่ารักชอบต่างกันอย่างไร แต่ปากก็ตอบออกไปว่า...

"รักค่ะ"

ทำเอานายหัวจอมทัพผู้ที่ใครๆต่างก็เกรงขามยิ้มหน้าบานเมื่อได้ยินเด็กสาวบอกรัก จนทนนั่งมองความน่ารักของเธอเฉยๆไม่ได้จึงช้อนเอวบางจับอุ้มเด็กสาวขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่ง

พรึ่บ!

ทำเอาเด็กสาวตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน อีกทั้งสองมือเล็กยังยกขึ้นมาวางบนบ่าแกร่ง ขณะหัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัวเมื่อรับรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนั่งคร่อมตักของอีกคนอยู่ในท่าล่อแหลมเช่นนี้ ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้น

"ถ้ารักฉันก็จูบฉันบ้างสิ จูบฉันหน่อยนะยัยหนู"

เมื่ออีกคนขอร้อง อีกทั้งใบหน้าหล่อๆที่คล้ายกับส่งสายตาอ้อนเธออยู่ ทำเอาใจดวงน้อยอ่อนยวบ พ่ายแพ้ให้คนแก่อย่างง่ายดายจนตัวเองต้องจนมุม จึงมีแค่ทางเดียวคือบอกเขาไปตรงๆ จึงเลือกที่จะเอ่ยบอกเขาไป

"หนูจูบไม่เป็นค่ะ นายหัวคงไม่ชอบเด็กที่ไม่มีประสบการณ์อย่างหนู"