ตอนที่39 ปรับความเข้าใจ

ทางด้านจอมทัพที่กำลังจะวิ่งตามเด็กสาว แต่ไม่ทันไรก็โดนทุกคนที่ยืนกันเต็มอยู่หน้าประตูบ้านขวางเขาเอาไว้ ก่อนจะเป็นเข็มมุกที่เอ่ยพูดกับเขา

“เดี๋ยวฉันไปดูยัยขวัญเองค่ะ ถ้านายหัวไปตอนนี้ยัยขวัญคงไม่ยอมพูดด้วยแน่”

“แต่ว่า”

“เดี๋ยวฉันจะอธิบายเรื่องทั้งหมดกับยัยขวัญเอง นายหัวกับทุกคนไปนั่งรอดีกว่านะคะไม่ต้องห่วง”

ไม่ทันที่จอมทัพจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น เข็มมุกก็พูดแทรกขึ้นมา จอมทัพจึงชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากดูจากสถานการณ์ตอนนี้เด็กสาวคงไม่ยอมออกมาพูดกับเขาแน่ อีกทั้งตอนนี้เธอคงจะโกรธเกลียดเขาไปแล้ว เขาจึงเลือกที่จะเชื่อเข็มมุกและยอมทำตามที่เธอบอก เดินคอตกไปนั่งรอที่โซฟาหน้าทีวี ท่ามกลางสายตาของคนในบ้านที่ต่างมองเขาอย่างนึกเห็นใจ ก่อนจะพากันเดินตามไปนั่งรอที่โซฟาเช่นกัน ส่วนเข็มมุกก็เดินแยกไปหาลูกสาว

แม้ว่าแผนการในครั้งนี้มันจะสำเร็จ เพราะเมื่อครู่เด็กสาวได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกมาแล้ว อีกทั้งทุกคนก็ได้ยินได้เห็นกันถ้วนหน้า แต่ทว่าผลเสียที่ตามมาจอมทัพกลับเป็นฝ่ายรับอยู่คนเดียว ถึงแม้ทุกคนจะร่วมมือกันก็ตามมา

ทางด้านเข็มมุกเมื่อเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องนอนของลูกสาว ก็เอ่ยพูดกับลูกสาวที่อยู่ในห้อง

“ของขวัญ แม่ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมลูก”

“...” ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา แต่ทว่าไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้อง ก่อนที่เสียงเล็กๆจะเอ่ยเรียกคนเป็นแม่น้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับโผเข้ากอดคนเป็นแม่อย่างต้องการคนปลอบใจ

“แม่”

หมับ!

คนเป็นแม่จึงกอดตอบ ก่อนจะเอ่ยพูดกับลูกสาวน้ำเสียงอ่อนโยน พลางลูบศีรษะเล็กของลูกสาวเบาๆ

“ไม่ร้องนะ ลูกสาวแม่เก่งจะตายอย่าร้องไห้เลย”

สิ้นคำพูดปลอบโยนของคนเป็นแม่ ของขวัญก็ผละกอดออก แล้วเอ่ยถามออกไปโดยพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ พร้อมกับใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้างลวกๆ

“เมื่อกี้แม่กับทุกคนได้ยินหมดแล้วเหรอคะ”

“ใช่ แต่ขวัญรู้อะไรไหมลูก...” เข็มมุกหยุดคำพูดไว้แค่นั้น จนของขวัญต้องเอ่ยถามต่อด้วยความใคร่รู้

“อะไรเหรอคะ?”

“ก็เรื่องทั้งหมดมันไม่ได้เป็นอย่างที่หนูคิด มันเป็นแผนของพวกเราตั้งแต่ตน”

“แผนเหรอคะ? หมายความว่ายังไงคะแม่” ยิ่งคนเป็นแม่พูด ของขวัญก็ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ เธอเลยต้องถามให้เข้าใจ ก่อนที่จะได้ยินคนเป็นแม่เอ่ยตอบ

“ก็ตั้งแต่เรื่องที่นายหัวไม่ได้ไปรับหนูที่มหาลัยจนกลับมาถึงบ้านหนูก็เห็นนายหัวอยู่กับคุณเดือน แล้วที่นายหัวพูดจาทำร้ายจิตใจหนูอีก ทั้งหมดนี้มันเป็นแผนของพวกเรา นายหัวไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยนะเพราะเขาเป็นห่วงความรู้สึกของลูกนะขวัญ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้แล้วทุกคนไม่มาเห็นเองหนูก็คงไม่ยอมบอกใครว่าหนูกับนายหัวเป็นอะไรกัน”

สิ้นคำอธิบายของคนเป็นแม่ ของขวัญก็ใจชื้นขึ้นมาทันที ก่อนจะถามคนเป็นแม่ออกไปเป็นชุด

“แม่พูดจริงเหรอคะ ทั้งหมดมันเป็นแผนจริงๆใช่ไหม นายหัวกับน้าเดือนคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกันใช่ไหมคะ นายหัวยังรักหนูอยู่ใช่ไหมคะแม่” 

“ใช่ลูก เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่แผนทดสอบใจหนูเท่านั้น ส่วนคุณเดือนแม่เองก็พึ่งรู้จักวันนี้ เธอเป็นญาติกับนายหัว เป็นลูกสาวของน้องชายคุณยายก็นับเป็นน้องสาวนายหัวนั่นแหละ คุณยายแค่ชวนมาเล่นละครตบตาหนูเท่านั้น เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละ ขวัญเลิกคิดมากแล้วก็ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะลูก ดูสิร้องไห้จนตาบวมหมดแล้วเนี่ย เดี๋ยวไม่สวยนะ” หลังจากอธิบายความจริงให้ลูกสาวฟัง เข็มมุกก็เลื่อนมือขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาที่เริ่มเหือดแห้งไปบ้างแล้วให้ลูกสาว แต่ทว่าปากของลูกสาวก็ยังคงเบะคว่ำตลอด จนเธอที่เห็นแล้วรู้สึกสงสารแต่ก็นึกเอ็นดูอยู่ในทีกับความงอแงของลูกสาว ที่ไม่ว่าจะโตขึ้นแค่ไหนก็ยังงอแงเป็นเด็กอยู่ร่ำไป ไม่นานก็ได้ยินลูกสาวถามขึ้นอีก

“แม่คะ ตอนนี้นายหัวอยู่ไหนคะ”

“แม่ให้นั่งรอหนูอยู่หน้าทีวีน่ะ”

พรึ่บ!

เมื่อสิ้นคำตอบของคนเป็นแม่ ของขวัญก็รีบสับขาวิ่งไปหาอีกคนทันที พอวิ่งมาถึงเธอก็หยุดยืนมองทุกคนที่นั่งอยู่บนโซฟาสลับกัน ขณะที่พวกเขาก็มองมาทางเธอเช่นกัน ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มของคนรักเอ่ยเรียกเธอ

“ยัยหนู”

เธอจึงหยุดสายตาไว้ที่เขา ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ของเขาที่นั่งอยู่บนโซฟาดันตัวลุกขึ้นยืนแล้วอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้าง เป็นการบอกให้เธอเข้าไปหาเขาโดยไม่มีคำพูดใดๆ ขณะเดียวกันสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับมือข้างขวาของเขาที่ตอนนี้ถูกพันด้วยผ้าก็อซสีขาวก็รู้สึกผิดต่อเขาไม่น้อย เมื่อเห็นเช่นนั้นปากบางจึงเบะคว่ำอีกครั้ง ก่อนที่เสียงสะอื้นไห้จะดังเล็ดลอดออกมาเล็กน้อย

“ฮึ่ๆ นายหัว~” จากนั้นก็ไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกอดร่างสูงใหญ่ของเขาทันที โดยไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองอยู่บ้าง

หมับ!

ด้านจอมทัพเมื่อเด็กสาววิ่งเข้ามาในอ้อมแขน เขาก็กอดเด็กสาวเอาไว้แน่นขณะมือใหญ่ข้างหนึ่งคอยลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างทะนุถนอมเธอเป็นที่สุด

จากนั้นทั้งคู่จึงพากันหลับตาลงเพื่อซึมซับอ้อมกอดของกันและกันโดยไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ท่ามกลางสายตาของหญิงชายชราและพ่อแม่ของเด็กสาว อีกทั้งยังมีเดือนที่นั่งอยู่ด้วย ทุกคนต่างมองพวกเขาที่กำลังแสดงความรักกันด้วยความรู้สึกยินดี

ไม่นานก็เป็นเด็กสาวที่ผละกอดออก เลื่อนมือทั้งสองข้างมาจับเอวสอบเอาไว้หลวมๆ ขณะที่สองมือใหญ่ของอีกคนก็เลื่อนมาจับเอวบางของเธอเอาไว้หลวมๆเช่นกัน ก่อนที่เสียงเล็กๆของเธอจะเอ่ยพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่น ประหนึ่งงอแงใส่เขา

“แม่เล่าให้หนูฟังหมดแล้ว หนูตกใจมากเลยรู้ไหมคะ หนูคิดว่านายหัวหลอกให้หนูรัก หนูคิดว่านายหัวจะทิ้งหนูไปจริงๆซะอีก”

“เด็กโง่ ฉันรักหนูมากนะ ไม่มีวันที่ฉันจะหลอกหนูแล้วทิ้งหนูแน่นอน” ขณะที่ปากขยับพูดกับเด็กสาว มือใหญ่ก็คอยลูบศีรษะเล็กตลอด ลามมาลูบแก้มนุ่มนิ่มของเธอที่ตอนนี้เปื้อนคราบน้ำตา เห็นแล้วก็ทำเขาปวดใจยิ่งนัก แต่แล้วก็ดันได้ยินคนเป็นเพื่อนพูดจาเหน็บแนบใส่

“เหอะ! โคตรเลี่ยน”

เขาจึงชำเลืองมองเพื่อนที่ทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้ทั้งที่ว่าเขา แต่กระนั้นเขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ ก่อนจะหลุบตามองเด็กสาวในอ้อมแขนต่อ แล้วเอ่ยถามเธอไป

“ยัยหนูไม่โกรธฉันเหรอ ฉันทำแบบนี้เท่ากับฉันหลอกหนูเลยนะ”

“ไม่โกรธค่ะ หนูเข้าใจว่าที่นายหัวทำแบบนี้ก็เป็นเพราะหนูที่ไม่ยอมบอกเรื่องของเรากับทุกคน อีกอย่างถ้านายหัวไม่ทำแบบนี้หนูก็คงไม่กล้าบอกใครเรื่องของเราอยู่ดีค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบของเด็กสาว จอมทัพก็เหมือนจะเข้าใจอะไรได้ในทันที เขาจึงเอ่ยพูดออกไปขณะที่คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“งั้นที่ยัยหนูบอกฉันว่าจะหาโอกาสบอกแม่ ยัยหนูหลอกให้ฉันรอเก้องั้นเหรอ หนูไม่คิดจะบอกทุกคนตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหมว่าเราเป็นอะไรกัน”

“ก็หนูไม่กล้าบอกหนิคะ” ของขวัญตอบออกไปน้ำเสียงอ่อน สีหน้าสลดอย่างคนรู้สึกผิด ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาอีกคน เนื่องจากไม่รู้จะแก้ตัวออกไปยังไงจึงยอมรับแต่โดยดี แต่ใช่ว่าเธอจะหลอกให้ความหวังเขา เธอแค่ไม่คิดจะบอกใครตอนนี้หรือในเร็ววันนี้ต่างหาก เพราะเธอยังไม่มีความกล้าพอ กลัวว่าหากบอกทุกคนออกไปแล้วจะไม่มีใครยอมรับเรื่องของเรา

ด้านจอมทัพเมื่อเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของเด็กสาวเขาก็แพ้แล้ว เพราะใบหน้าเศร้าๆของเธอในตอนนี้ทำใจเขาอ่อนยวบ แม้จะรู้สึกน้อยใจกับสิ่งที่เธอทำ แต่ก็ใช่ว่าตัวเขาจะไม่ทำผิดต่อเธอ เขาเองก็เพิ่งจะเล่นกับความรู้สึกของเธอไปเหมือนกัน จึงไม่อยากถือโทษเอาความ

“เอาเถอะ ฉันจะถือว่าเราหายกัน แต่...” หากจะให้ปล่อยคนที่กระทำผิดไปง่ายๆคงไม่ใช่เขาแน่นอน ต่อให้ตัวเขาจะมีความผิดด้วยแต่ทว่านั่นมันก็อีกเรื่อง

ด้านของขวัญที่เห็นว่าคนตัวโตตรงหน้าไม่ยอมพูดให้จบ เธอจึงถามต่อด้วยความใคร่รู้

“แต่อะไรคะ?”

“คืนนี้ยัยหนูต้องนอนกับฉันเป็นการไถ่โทษ”

สิ้นคำตอบของคนตัวโต คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันทันที อีกทั้งเมื่อเห็นสายตาที่เขามองมาดูไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย ของขวัญจึงโต้แย้งกลับไป

“ก็ไหนนายหัวบอกว่าหายกันไงคะ แล้วทำไมต้องไถ่โทษ”

“ก็หายกันไง แต่ยัยหนูก็ควรมานอนกับฉันเป็นการปลอบใจฉันนะ”

“นายหัวขี้โกงหนิ นายหัวต่างหากที่ควรจะปลอบใจหนู” เมื่อของขวัญเห็นว่าตัวเองเหมือนจะถูกอีกคนเอาเปรียบ เธอก็ไม่อาจยอมได้ แต่ทว่าเด็กน้อยอย่างเธอหรือจะไปสู้คนมีเล่ห์เหลี่ยมอย่างเขาได้

“ก็นี่ไง ยัยหนูก็มานอนกับฉันสิ ฉันจะได้ปลอบใจหนูไง”

“หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย”

สิ้นคำพูดของเด็กสาว ทางด้านจันทร์ทิพย์ที่ยืนมองทั้งคู่อยู่นานอย่างเงียบๆ ก็ไม่อาจทนเงียบอีกต่อไปได้เมื่อวันนี้ได้เห็นลูกชายในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะปกติลูกชายของเธอมักจะเป็นคนนิ่งขรึมและดูสุขุม ทว่าตอนนี้กลับแตกต่างไปจากเดิมราวกับคนละคนเหมือนไม่ใช่ลูกของเธอ เธอจึงพูดแทรกบทสนทนาระหว่างลูกชายกับเด็กสาว

“ทัพ นี่ลูกกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไปแกล้งหนูของขวัญทำไม ดูสิหนูของขวัญเขินหน้าแดงหมดแล้วนั่นน่ะ” แม้คราแรกจันทร์ทิพย์ตั้งใจจะเอ็ดลูกชาย แต่ทว่าสุดท้ายก็อดแซวเด็กสาวไม่ได้เมื่อเห็นแก้มของเด็กสาวแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ยิ่งพอโดนเธอแซวเด็กสาวก็มีอาการเขินอายเข้าไปใหญ่ จนเธอเห็นแล้วนึกเอ็นดูว่าที่ลูกสะใภ้ตัวน้อยของเธอเหลือเกิน ก่อนจะได้ยินคนเป็นสามีที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นเช่นกัน

“เอาล่ะ คุยกันไปเถอะ คนแก่ๆอย่างพวกฉันไม่ขออยู่ฟังด้วยแล้ว ไปกันเถอะคุณ” เมื่อหันมาชวนภรรยา พอเห็นว่าคนเป็นภรรยาหันมาพยักหน้าให้ นายใหญ่ศรก็เดินนำออกไปทันที แม้จะรู้สึกยินดีกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ต่างกับคนเป็นภรรยา แต่เพราะเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้วจึงไม่อยากอยู่รบกวนความเป็นส่วนตัวของลูกหลาน

ด้านจันทร์ทิพย์เมื่อเห็นว่าสามีเดินนำออกไปก่อนแล้ว จึงหันไปพูดกับหลานสาวอย่างเดือนที่นั่งอยู่ข้างกัน 

“ไปกันเถอะเดือน เดี๋ยวป้าไปส่งบ้าน”

“ค่ะป้าจันทร์” เดือนพยักหน้าตอบรับคนเป็นป้าแท้ๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยลาทุกคน

“ไปก่อนนะคะทุกคน ไปก่อนนะหนูของขวัญ” เธอหันไปเอ่ยลาของขวัญเป็นพิเศษ เพราะรู้สึกถูกชะตาในความน่ารักน่าเอ็นดูของเด็กสาวตั้งแต่แรกเห็น เห็นแล้วก็อยากจะมีลูกสาวน่ารักๆแบบนี้บ้าง เพราะตอนนี้เธอมีครอบครัวและมีแค่ลูชายสองคน ตอนนี้ก็กำลังปล่อยท้องอยู่ อยากจะมีน้องสาวให้พวกพี่ๆสักคนสองคน คงดีหากลูกสาวในอนาคตของเธอจะน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเมียพี่ชาย แต่หากท้องครั้งนี้แล้วเป็นชายอีกเธอก็คงต้องทำใจว่าชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้ลูกสาวแล้ว

ทางด้านของขวัญจึงพนมมือไหว้ลาเดือนขณะใบหน้าเปื้อนยิ้ม เดือนที่เห็นกิริยามารยาทของเด็กสาวก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูเข้าไปใหญ่ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปหาคนเป็นพี่ชายที่ยังคงยืนโอบเอวเด็กสาวไม่ปล่อย แล้วพูดกระซิบเบาๆให้พอได้ยินกับพี่ชายแค่สองคน

“พี่ทัพ เมียพี่น่ารักมาก” พูดจบเดือนก็หันไปยิ้มให้เด็กสาวที่กำลังมองมาตาแป๋ว ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูแล้วเอ็นดูอีก หากไม่ติดว่าเด็กสาวเป็นเมียของพี่ชาย เธอคงเสนอตัวเป็นแม่บุญธรรมของเด็กสาวแล้ว จากนั้นก็เดินกลับไปหาคนเป็นป้า พอเห็นคนเป็นป้ากำลังจะลุกขึ้นยืนก็เข้าไปช่วยพยุง จากนั้นก็พากันเดินออกไป