ตอนที่40 อ้อมกอดพ่อ

ทางด้านของขวัญเมื่อเห็นเดือนเดินออกไปกับหญิงชราแล้ว เธอก็หันมาถามคนตัวโตตรงหน้าเธอทันทีด้วยความใคร่รู้

“เมื่อกี้คุณน้าเขาพูดอะไรเหรอคะ?”

“เธอชมว่าเมียฉันน่ารักมาก”

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็ระบายยิ้มด้วยความเขิน ก่อนจะพูดกลับไปขณะใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“คุณน้าเธอก็สวยมากค่ะ ตอนที่หนูไม่รู้ว่าคุณน้าเธอเป็นญาติกับนายหัว หนูยังกลัวว่านายหัวจะหวั่นไหวกับเธอเลย”

“ยัยหนูหึงฉันเหรอ”

“ก็ต้องหึงสิคะ ไม่ให้หึงนายหัวแล้วจะให้หนูไปหึงใครล่ะคะ”

จอมทัพได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เด็กสาวหึงหวงกัน เพิ่งจะเข้าใจวันนี้ว่าความรู้สึกที่มีเมียเด็กคอยหึงคอยหวงมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง 

ขณะเดียวกันด้านเข็มมุกที่ยืนมองทั้งคู่อยู่เงียบๆ เมื่อรู้สึกว่าคนเป็นลูกอาจจะลืมไปแล้วว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ด้วย จึงเอ่ยพูดออกไปเพื่อให้ลูกสาวหันมาสนใจกันบ้าง ประหนึ่งแซวไปในที

“ของขวัญ แม่ยังอยู่ตรงนี้นา~”

สิ้นคำพูดหยอกเย้าลูกสาวของเข็มมุก ราเชนทร์ที่มองทั้งคู่อยู่เหมือนกันจึงพูดต่อทันที

“ใช่พ่อก็ยังอยู่ หวานกันไม่เกรงใจพ่อกับแม่เลยนะ”

ด้านของขวัญจึงหันมามองคนเป็นพ่อและแม่ที่ตอนนี้ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่คนเป็นพ่อและจ้องมองคนเป็นพ่ออยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำเอาคนเป็นพ่อที่ถูกลูกสาวมองด้วยสายตาที่อยากจะคาดเดาความรู้สึกของลูกได้ ก็นึกหวั่นกลัวกับสิ่งที่ตัวเองเคยกระทำลงไป กลัวว่าลูกสาวจะไม่ให้อภัยและไม่ยอมรับตนเป็นพ่อ แม่ว่าก่อนหน้าเข็มมุกได้บอกแล้วว่าลูกสาวไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรเขาเลย ทว่ามันก็อดกลัวไปเองไม่ได้อยู่ดี แต่แล้วคำพูดต่อมาของลูกสาวก็ทำให้เขาใจชื้น

“แม่คะ หนูขอกอดพ่อได้ไหม” ของขวัญหันไปถามคนเป็นแม่ ก่อนจะหันมายิ้มให้คนเป็นพ่อ ทำให้คนเป็นพ่อยิ้มกว้างออกมาได้ทันทีด้วยความรู้สึกดีใจเมื่อเห็นลูกสาวดูไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรเขาจริงๆอย่างที่แม่ของเธอได้บอกไว้ก่อนหน้า หนำซ้ำลูกยังขอกอดเขาอีก ที่สำคัญยังเรียกเขาว่าพ่อด้วย จนเขาอยากจะพุ่งเข้าไปกอดลูกเสียเดี๋ยวนี้ แต่ทว่าก็ไม่กล้า ได้แต่รอว่าเข็มมุกจะตอบลูกว่ายังไง และแล้วคำตอบของเข็มมุกก็เป็นที่น่าพอใจเขายิ่งนัก

“ถ้าเป็นความต้องการของลูกก็ทำเถอะ ไม่ต้องถามแม่หรอก ขวัญโตแล้ว แม่ยอมรับการตัดสินใจของลูก”

สิ้นคำตอบของเข็มมุกที่เอ่ยตอบลูกสาว ราเชนทร์ก็เดินเข้าไปหาลูกสาวทันที แล้วจับไหล่มนทั้งสองข้างของลูกเอาไว้ ขณะเดียวกันก็ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมด้วยความดีใจจนเกินจะบรรยาย ก่อนจะเอ่ยถามลูกออกไป

“หนูของขวัญ เมื่อกี้หนูเรียกพ่อว่าพ่อแล้วเหรอลูก”

จอมทัพที่มองอยู่ก็นึกหมั่นไส้กับอาการของเพื่อนตอนนี้ไม่น้อย แต่ก็เลือกที่จะมองดูต่อไปโดยไม่คิดจะพูดอะไร

ด้านของขวัญเลือกที่จะไม่ตอบอะไรคนเป็นพ่อ แต่กลับขอในสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด

“พ่อคะ พ่อกอดหนูหน่อยได้ไหมคะ หนูอยากรับรู้ความรู้สึกของอ้อมกอดพ่อสักครั้ง”

คำขอของลูกสาวทำเอาคนเป็นพ่อแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา เช่นเดียวกับคนเป็นแม่และจอมทัพที่มองอยู่ พวกเขาต่างรู้สึกสงสารเด็กสาวจับใจที่เด็กคนนึงไม่ได้เรียกร้องอะไรมากเลย เธอเพียงขอแค่ได้กอดพ่อเท่านั้น ด้านราเชนทร์จึงไม่รอช้าตอบลูกออกไปอย่างไม่ต้องคิด

“ได้สิลูกพ่อ”

เมื่อสิ้นคำตอบของคนเป็นพ่อ สองพ่อลูกก็สวมกอดกันทันที ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของพ่อที่ของขวัญเพิ่งจะได้สัมผัสเป็นครั้งแรก ทำให้เธอรู้สึกดีและรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกกับไออุ่นนี้ที่ได้รับ ส่วนราเชนท์ที่เพิ่งได้สัมผัสความรู้สึกของการกอดลูกเป็นครั้งแรกเช่นกัน ก็ได้รับรู้ว่ากอดลูกมันดียังไงและทำให้มีความสุขมากแค่ไหน ใจเขาอุ่นวาบอยากจะกอดลูกเอาไว้แบบนี้นานๆไม่อยากปล่อยเลย

แต่ทว่ากอดลูกได้เพียงไม่นานก็ดันมีมารเข้ามาขัด...

“เย็นมากแล้ว ยัยหนูคงหิวแล้วใช่ไหม” จอมทัพที่ทนมองต่อไปไม่ไหวจึงพูดขัดขึ้นมา พร้อมกับจับตัวเด็กสาวแยกออกจากเพื่อนเขา แม้อีกฝ่ายจะเป็นพ่อของเด็กสาวแต่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชาย ยังไงเขาก็หวงอยู่ดี ต่อให้ใครจะมองว่าเขาหึงหวงมากเกินไปแม้กระทั่งพ่อของเมียก็ไม่เว้น เขาก็ไม่คิดจะแคร์ เมียเขาทั้งคนเขาจะหึงหรือหวงมันก็สิทธิ์ของเขา

ราเชนทร์ที่รู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของเพื่อนจึงโวยวายออกไป แต่ก็ไม่ได้โกรธหรือคิดจริงจังอะไร

“มึงจะหวงก็ช่วยดูหน่อยไอ้ทัพ กูพ่อนะเว้ย ไม่ใช่ใครที่ไหนซะหน่อย”

“แล้วพ่ออย่างมึงไม่ใช่ผู้ชายหรือไง ขึ้นชื่อว่าผู้ชายต่อให้เป็นพ่ออย่างมึงกูก็หวง กูหวงเมียกูมันก็สิทธิ์ของกู หรือมึงมีปัญหา” ประโยคสุดท้ายจอมทัพถามพลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยท่าทีเอาเรื่อง ราเชนทร์เห็นเช่นนั้นจึงพูดประชดประชันออกไปอย่างนึกหมั่นไส้

“หึ ใครจะกล้ามีปัญหากับนายหัวผู้ยิ่งใหญ่ล่ะครับ กระผมไม่กล้าหรอก” แต่ก็อย่างว่ามันเป็นสิทธิ์ของเพื่อน เขาจะไปทำอะไรได้ ยิ่งเป็นคนที่ลูกสาวของเขารักเขายิ่งไม่ควรไปหือด้วย

ทางด้านจอมทัพเลือกที่จะไม่สนใจเพื่อน ก่อนจะหันกลับมาพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน

“เราไปทานข้าวกันเถอะยัยหนู”

“ค่ะ แต่ว่าเราไม่รอทานพร้อมคุณตาคุณยายเหรอคะ” ของขวัญตอบรับทันที แต่ไม่วายถามกลับ ขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใสตลอดเวลา ทำเอาคนที่ได้มองความน่ารักของเธอต่างพากันเอ็นดู ยิ่งจอมทัพที่ได้มองที่ได้เห็นความน่ารักของเมียเด็กก็ยิ่งพาให้ใจสั่น ตกหลุมรักเธอซ้ำๆวันละหลายๆรอบ จนนับครั้งที่ตกหลุมรักเธอไม่ถ้วนเลย

และเมื่อทนมองความน่ารักของเมียเด็กเฉยๆต่อไปไม่ไหว เขาจึงเลื่อนมือใหญ่ทั้งสองข้างขึ้นมากอบกุมดวงหน้าเล็กเอาไว้ แล้วลูบแก้มนุ่มนิ่มเบาๆอย่างทะนุถนอม หากอยู่กันสองคนเขาคงจับเด็กสาวฟัดแก้มแล้วจูบเธอให้หนำใจไปแล้ว ให้สมกับขอหาที่เธอน่ารักเกินไป หากจะให้พูดกันตามคำพูดยอดฮิตสมัยใหม่ก็คงต้องบอกว่าเธอน่ารักจนใจเจ็บ และยังใช้ความน่ารักได้เปลืองมาก แค่ยิ้มทีนึงทำใจเขาแทบเหลวเป็นน้ำแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยตอบเด็กสาวกลับไปน้ำเสียงอ่อนโยนขณะมือใหญ่ยังคงลูบแก้มนุ่มนิ่มอยู่อย่างนั้น แม้จะตอบช้าไปหน่อยก็ตามเพราะมัวแต่มองชื่นชมในความน่ารักของเธอ

“ไม่ต้องหรอก หิวก็กินเลย”

“ค่ะ”

เมื่อเด็กสาวพยักหน้าตอบรับ จอมทัพก็เลื่อนแขนแกร่งข้างหนึ่งมาโอบเอวบางของเด็กสาวแล้วพากันเดินไปทานข้าว ท่ามกลางสายตาของราเชนทร์และเข็มมุกที่มองตามหลังพวกเขา ก่อนที่ราเชนทร์จะทำเนียนเลื่อนแขนไปโอบเอวบางของเข็มมุกบ้างพร้อมกับเอ่ยบอกเธอ

“เราก็ไปทานข้าวกันเถอะเข็ม ผมหิวแล้ว”

เข็มมุกจึงยกแขนขึ้นมากอดอกตัวเอง จ้องมองคนรักเก่านิ่งๆโดยไม่คิดจะพูดอะไร ทว่าสายตาที่เธอมองเขากลับดูเชือดเฉือน ทำเอาราเชนทร์ถึงกับชะงัก ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้สึกหวั่นๆเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีกับสายตาของเธอที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเขา เขาจึงยอมปล่อยเอวบางๆของเธอที่แค่ได้สัมผัสผ่านเสื้อผ้าก็ทำให้หวนนึกถึงความรู้สึกในอดีต ที่เขากับเธอได้มีช่วงเวลาร่วมรักกันจนทำให้มีของขวัญ แม้อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ในเวลานี้ดูแล้วคงยากที่จะทำให้เธอกลับมารักกันเหมือนเก่า

จากนั้นทั้งคู่ก็ต่างคนต่างเดินไปทานข้าวในครัว ตามจอมทัพกับของขวัญที่ได้ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว...