ตอนที่8

ตอนที่ 8กลับเรือน

ฮันเม่ยหลิงยืนทอดกายอยู่กลางสะพานไม้เหนือสระบัว แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดต้องอาภรณ์สีขาวของนาง ผืนผ้าพลิวไหวยามลมพัดต้อง แววตานางช่างสดใสเมื่อจ้องมองดอกบัวที่ชูช่ออยู่ในสระ ใบหน้างดงามนั้นพลันปรากฏรอยยิ้มบางอย่างสดใส

อีกฟากหนึ่งของสระ แม่ทัพหนุ่มไป๋เฟิงห่าวย่างก้าวเคียงข้างมู่ถิงถิง เดิมชมทิวทัศน์ตามทางเดินในจวน สายตาคมของเขาพลันสะดุดเข้ากับเงาร่างบางที่ยืนอยู่เหนือสระบัว

มู่ถิงถิงเห็นเขามิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด จึงเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน

“พี่ชาย เย็นนี้ท่านอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”

ทว่าไป๋เฟิงห่าวยังเงียบเฉย สายตาหาได้หันกลับมามองนางไม่ มู่ถิงถิงจึงเหลียวมองตามสายตาของเขาไป แล้วพลันเห็นฮันเม่ยหลิงยืนอยู่ท่ามกลางสระบัว ใบหน้านั้นช่างสดใสงดงามราวเทพธิดาสมดังคำร่ำลือจนนางนึกอิจฉา มู่ถิงถิงเผลอกำมือแน่นปลายนิ้วจิกลงบนอาภรณ์

ซุนฮวาที่ยืนเคียงข้างฮันเม่ยหลิงพลันเหลียวไปอีกฟากหนึ่งของสระน้ำก็แลเห็นแม่ทัพไป๋เฟิงห่าวกำลังยืนจ้องมองมาทางคุณหนูของตนเองไม่วางตา นางตกใจจนเบิกตากว้างเผลออุทานออกมา

“ท่านแม่ทัพ”

ฮันเม่ยหลิงกำลังทอดสายตาดูดอกบัวอยู่พอได้ยินถ้อยคำของสาวใช้คนสนิทจึงหันไปตามต้นเสียงด้วยความฉงน ก่อนจะเหลียวตามสายตาซุนฮวาไปยังฝั่งตรงข้าม ดวงตาของนางพลันสบเข้ากับแววตาคมกริบของไป๋เฟิงห่าวทันที

หัวใจนางเต้นไหววูบ ฮันเม่ยหลิงไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงข่มความกระอักกระอ่วนในอกแล้วหันกลับมาเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“เรากลับเรือนกัน”

นางหมุนกายจะเดินกลับ แต่พื้นสะพานไม้ที่ชื้นเพราะน้ำค้างกลับลื่น เท้าของนางพลาด ร่างบางเสียหลักตกลงสู่สระบัวในพริบตา

ตูม!!

เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้น

“คุณหนู!!”

ซุนฮวาร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบจะเข้าไปช่วย

ในชั่วพริบตานั้นเอง ไป๋เฟิงห่าวที่ยืนอยู่อีกฝั่งเคลื่อนตัวทันที สีหน้าที่เคยเย็นชากลับแข็งตึงเขาพุ่งกายแล้วกระโดดลงสระน้ำตามไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย น้ำแตกกระจายสูงเป็นวงกว้าง

เสียงน้ำแตกกระจาย เหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันวิ่งมามุงดูกันอย่างตกตะลึง

ไป๋เฟิงห่าวใช้เพียงสองสามจังหวะว่ายฝ่าน้ำเย็นจัดไปถึงร่างบางของฮันเม่ยหลิง มือใหญ่คว้าแขนเล็กของนางจากดหลังแน่น ก่อนจะออกแรงลากนางขึ้นมาอย่างเด็ดขาด

เขากระโจนขึ้นฝั่งในคราเดียว ร่างสูงสง่ายืนมั่นบนพื้นหินที่แฉะด้วยละอองน้ำ แล้วปล่อยมือจากแขนเล็กของนางทันทีโดยไม่ลังเล ร่างบางทรุดลงกระแทกกับพื้นหินที่เย็นยะเยือกเบา ๆ แต่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามอง

เสียงทุ้มเย็นชาดังสนั่น

“เฉิงอู่”

สิ้นคำ องครักษ์ประจำกายที่อยู่ไมไกลรีบเร่งเท้าวิ่งเข้ามาในทันที องครักษ์เฉิงอู่ก้มศีรษะลงส่งเสื้อคลุมหนาให้ผู้เป็นนายทันที

ไป๋เฟิงห่าวคว้าเสื้อคลุมมาแล้วหย่อนกายลงข้างนาง ใช้แขนเพียงข้างเดียวโยนเสื้อคลุมหนา คลุมตัวนางจนมิดไร้ซึ่งความอ่อนโยน ริมฝีปากหยักขยับเอื้อนเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“เอาสุรามา”

เพียงออกคำสั่ง พ่อบ้านหวังก็วิ่งปราดเข้ามาทันที พร้อมกับยื่นไหสุราให้ ไป๋เฟิงห่าวจับไหสุราขึ้นมา มืออีกข้างยื่นไปประคองปลายคางของฮันเม่ยหลิงอย่างแข็งกระด้าง ปลายนิ้วเย็นจัดแทรกใต้คางบังคับให้นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเขาอยู่ใกล้เพียงช่วงลมหายใจ แต่ดวงตากลับไร้ความอ่อนโยน

เขาเอียงไห รินสุราอุ่นลงริมฝีปากนางทันทีโดยไม่รอให้นางตั้งตัว กลิ่นสุราแรงเฉียบจมูก ฮันเม่ยหลิงสำลักเบา ๆ ลมหายใจร้อนผะผ่าวสลับหนาวเย็น แต่เขาไม่หยุด ไม่ถาม ไม่ปลอบ

เพียงสุราหยดสุดท้ายหมด เขาก็ปล่อยคางนางทันทีอย่างไม่ใยดี

“คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!!”

ซุนฮวารีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นร่างของฮันเม่ยหลิงที่สั่นด้วยความหนาวเย็น นางทรุดกายลงทันที โอบประคองเรือนร่างบางไว้ในอ้อมแขนเสียงสั่นเครือ

ไป๋เฟิงห่าวในชุดเปียกโชกยืนนิ่งอยู่เบื้องข้าง เขาสะบัดหยดน้ำออกจากมือแล้วโยนไหสุราที่หมดลงพื้นอย่างไม่ใยดี เสียงกระทบพื้นดังสะท้อนในลานสระน้ำ

เขาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

“พาคุณหนูของเจ้ากลับเรือน”

ดวงตาของเขาไม่ได้เหลือบมองสตรีในอ้อมแขนของซุนฮวาอีกแม้แต่น้อย

“เจ้าค่ะ”

ซุนฮวาตอบรับทันที นางรีบรวบเสื้อคลุมหนาที่คลุมกายฮันเม่ยหลิงไว้ให้มิดชิด ประคองเรือนร่างที่ยังอ่อนแรงลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะหมุนกายก้าวออกไปด้วยความร้อนรน

มู่ถิงถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง มือเล็กกำแน่น ริมฝีปากบางขบกันแน่นด้วยความคับแค้นใจ

อารั่วสาวใช้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและคับแค้นใจแทนคุณหนูของตน

“ดูนางสิเจ้าค่ะ มารยานัก กล้ายั่วยวนท่านแม่ทัพกลางวันแสก ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ช่างไร้ยางอายนัก”

มู่ถิงถิงมองตามแผ่นหลังบางของฮันเม่ยหลิง แววตานางเต็มไปด้วยความริษยา ก่อนจะเปล่งเสียงต่ำ

“คืนนี้ เจ้าก็ใช้ยานั่นเสีย”

“เจ้าค่ะ”

อารั่วสาวใช้พยักหน้าด้วยความเข้าใจ

สายตาของทั้งสองสาวยังจับจ้องไปยังทางที่ ฮันเม่ยหลิงและสาวใช้เดินห่างออกไปในทุกย่างก้าว

….