สายตาจากมุมมืด

ค่ำคืนแห่งงานชมบุปผาผ่านพ้นไปและเสียงหัวเราะเจือกลิ่นอำพรางของราชสำนัก เสนาบดี ขุนนาง และเชื้อพระวงศ์ต่างทยอยกลับไปยังจวนและตำหนักของตน ทิ้งไว้เพียงสวนต้องแสงจันทร์อันแผ่วเบา

ในมุมมืดด้านหนึ่งของเรือนขุนนาง บนเฉลียงไม้ชั้นสองใกล้ศาลาแสดงดนตรี องค์ชายรอง หลี่จิ่นเหวิน ยืนสงบนิ่งในชุดคลุมสีเทาอ่อน ลมยามค่ำพัดโชยแขนเสื้อพลิ้วอย่างไม่สนใจเวลา

ดวงตาคู่นั้นจับจ้องไปยังร่างบอบบางในชุดชมพูอ่อน ซึ่งขณะนี้กำลังสนทนาอย่างสุภาพกับบ่าวรับใช้ในจวนที่ติดตามมา จากนั้นนางก็ขึ้นรถม้าของจวนเคลื่อนตัวออกไปช้า ๆ ใบหน้านิ่งสงบของเขาไม่แสดงอารมณ์ใด หากในดวงตาเต็มไปด้วยแววครุ่นคิดลึกซึ้ง

สตรีที่เขาเคยเห็นเพียงผ่านสายตาในอดีต อารมณ์ร้อน ดื้อรั้น เจ้าอารมณ์ กลับกลายเป็นหญิงสาวผู้สงบนิ่ง เยือกเย็น และวางหมากทุกคำพูดราวคิดละเอียดมาแล้วสักร้อยตลบ

เขาไม่เคยเกี่ยวข้องกับนาง แต่ในความเงียบ เขาเฝ้ามองดูมานานเกินกว่าที่ใครจะรู้

แม้นางมิเคยมองเขาแม้ครึ่งตา แต่สำหรับเขานางคือผู้เดียวที่ไม่เสแสร้ง ไม่สวมหน้ากาก แม้ในความดื้อดึงก็ยังจริงใจ

และตอนนี้นางกลับกลายเป็นสตรีที่เขาคาดไม่ถึง ยิ่งไม่เข้าใจก็ยิ่งอยากรู้

ยิ่งไม่รู้ก็ยิ่งอยากคุ้มกัน

จิ่นเหวินกวาดสายตาไปอีกฝั่งของระเบียง ชายในชุดดำของตำหนักหงซานแฝงตัวท่ามกลางเงาไม้ เขาเป็นคนของหลี่หยวนเซิน

"เริ่มลงมือแล้วหรือ"

เขาพึมพำเบา ๆ

ฝ่ายตรงข้ามคงเริ่มระแคะระคาย ว่าไป๋เยว่มิใช่หุ่นเชิดเช่นเคย เมื่อไม่ยินยอมรับเชิญเข้าตำหนักตามคำสั่งรัชทายาทในงานเลี้ยงที่ผ่านมา ย่อมมีผู้ไม่พอใจ

หลังจากกลับถึงจวนคืนนี้จึงมีเสียงฝีเท้าปรากฏที่ข้างหน้าต่างของจวนตระกูลไป๋ที่เสียงเบาเกินกว่าจะเป็นข้ารับใช้ทั่วไป

แต่น่าเสียดายที่พวกมันยังไม่รู้ว่า ไป๋เยว่ไม่ยืนอยู่คนเดียวอีกต่อไป

คืนเดียวกันนั้น ที่หน้าต่างห้องนอนของไป๋เยว่ แม่นมหวังปิดบานไม้สนแน่นหนา บ่นพึมพำเรื่องลมแรงก่อนจะถอยไปพัก ส่วนไป๋เยว่นั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนพู่กัน กำลังจรดหมึกอย่างระวัง

ตึง!

เสียงบางอย่างข้างหน้าต่างดังแผ่วราวเงากระทบ นางวางพู่กันหยิบเข็มเงินจากชายแขนเสื้ออย่างเงียบงัน ก่อนจะก้าวเข้าใกล้บานไม้ทีละน้อย นางเอื้อมมือแตะคันกลอน แต่ก่อนจะได้เปิดออกเงาหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างว่องไว ไป๋เยว่ชักเข็มขึ้นป้องกัน แต่ก่อนที่เข็มจะปะทะเงานั้นร่างนั้นก็หยุดนิ่ง

เสียงต่ำแผ่วเบาดังขึ้น

"คุณหนูไป๋โปรดอย่าตกใจ ข้าน้อยมาจากตำหนักองค์ชายรอง"

ไป๋เยว่ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อาจซ่อนได้

องค์ชายรอง?

ชายผู้นั้นก้มศีรษะต่ำ ยื่นกล่องไม้ขนาดเล็กมาหนึ่งกล่อง

"ในนี้คือแผนทางลับของตำหนักองค์รัชทายาท หากต้องเข้าไปโดยหลีกเลี่ยงสายตาผู้คนจงใช้เส้นทางนี้ นอกจากนี้ยังมีรายชื่อคนสนิทของรัชทายาทที่มักถูกใช้ในการสะกดรอย ตรวจสอบหรือลอบถามข่าวสาร ขอให้คุณหนูพิจารณาด้วย"

ไป๋เยว่รับกล่องมามือของนางสั่นเล็กน้อย ในความมืดเสียงเขายังเย็นเฉียบ แต่กลับเจือความห่วงใยแฝงเร้นอย่างไม่อาจปฏิเสธ

"เหตุใดเขาจึงช่วยข้า"

นางก้มหน้าลงความทรงจำในอดีตไม่เคยมีเขาอยู่ในสายตา ไม่แม้แต่จะเอ่ยนาม เขามักจากไปเงียบเชียบเช่นเดียวกับยามมาไร้ความเกี่ยวพันกันมาแต่ไหนแต่ไร

ไป๋เยว่ยืนอยู่ลำพัง ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ดวงจันทร์คล้ายทอแสงชัดกว่าเดิม เมื่อเงาในมุมมืดมิได้เป็นเพียงภัย แต่กลับกลายเป็นโล่เงียบที่เริ่มปกป้อง

หลังจากเงาร่างในชุดดำจากไป ความเงียบกลับเข้าครอบคลุมอีกครั้งในเรือนเล็กของไป๋เยว่

นางก้มลงพิจารณากล่องไม้ในมือตน ลายแกะสลักบนฝากล่องเป็นรูปเมฆสลับคลื่นคล้ายลายประจำตระกูลหลวง ทว่าจงใจแกะไว้จางราวกับต้องการให้คนพบเห็นเข้าใจผิด

"องค์ชายรอง หลี่จิ่นเหวิน"

ไป๋เยว่พึมพำเบา ๆ ชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อแปลกหน้าสำหรับนาง หากแต่ในอดีตที่ผ่านมาเขาแทบจะไม่เคยปรากฏตัวอยู่ในชีวิตของนางเลย

ในความทรงจำอันแสนเลือนรางของชาติที่แล้ว เขาเป็นเพียงคนที่ไม่ค่อยมีคนกล่าวถึง มีบทบาทไม่มากในมุมของราชสำนัก เป็นคนที่รัชทายาทเคยกล่าวถึงด้วยน้ำเสียงระแวดระวังและเย้ยหยันว่า

"เยือกน้ำแข็งไร้ความรู้สึก"

ใครจะคาดคิดว่าเงานั้น กำลังเคลื่อนไหวเพื่อปกป้องนางในวันนี้

นางเปิดฝากล่องออกอย่างระมัดระวัง

แผ่นแผนที่ขนาดเล็กแต่รอยพับเรียบร้อยถูกคลี่ออกด้วยมือที่ชำนาญ รายชื่อที่เขียนด้วยลายมือรัดกุม วางแผนราวกับเตรียมมานาน

ทุกสิ่งล้วนละเอียด และแฝงความเอาใจใส่เกินกว่าคำว่าบังเอิญ

"เหตุใดต้องช่วยข้า เหตุใดต้องเป็นข้า"

หัวใจของนางแผ่วสั่น นางมิใช่คนโง่ ถึงแม้เขาจะไม่แสดงตนตรง ๆ แต่การเคลื่อนไหวเช่นนี้มีความเสี่ยง ในวังหลวงที่ดาบทุกเล่มซ่อนไว้ใต้รอยยิ้ม

นางเดินไปยังหน้าต่างอีกครั้ง จ้องมองลงไปยังลานเรือนที่เงียบสนิท มีเพียงแสงตะเกียงในศาลากลางที่ยังส่องแสงวูบไหว

ลมค่ำคืนพัดสายเส้นผมยาวปลิวสยายระใบหน้างามแผ่วเบา แต่กลับอบอุ่นจนใจของนางสั่นไหวแม้ข้างในลึก ๆ ยังไม่รู้สึกวางใจก็ตาม เขาช่วยเหลือนางเป็นครั้งที่สองแล้ว

รุ่งเช้าในจวนตระกูลไป๋

แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบลงบนสนามไผ่ที่อยู่หลังเรือนใหญ่ แม่นมหวังกำลังจัดการจัดของให้เรียบร้อยในศาลาเล็กเมื่อเห็นไป๋เยว่เดินเข้ามา

"คุณหนู ตื่นแต่เช้าอีกแล้วหรือเจ้าคะ"

ไป๋เยว่พยักหน้า ดวงหน้าเรียบเฉยแฝงความครุ่นคิด

"แม่นมหวัง ข้าขอให้ช่วยดูผู้คนที่เข้าออกเรือนหลังใหม่ให้ข้าหน่อย ได้ยินว่ามีคนงานใหม่จากเมืองใต้เข้ามา"

แม่นมหวังขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

"เจ้าค่ะ แต่เหตุใดถึง...คุณหนูสงสัยใครหรือ"

ไป๋เยว่ยิ้มเจือจาง

"ไม่ได้สงสัย เพียงแต่บางครั้งก็ไม่ควรเงียบจนเกินไป"

แม่นมหวังพยักหน้าเงียบ ๆ พลางเหลือบมองสีหน้าของคุณหนูที่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน ไม่ใช่เพียงแค่สุขุมหรือใจเย็นขึ้น แต่ดวงตานั้นฉายแววของผู้ที่ผ่านโลกมามากกว่าอายุจริงหลายเท่า

"เจ้าค่ะ"

แม่นมหวังรับคำก่อนเดินออกไปช้า ๆ พร้อมกับปิดประตูเสียงเบา