บทที่ 1.5

เช้าวันต่อมากู้ชิงเยว่ยังคงตื่นแต่เช้าเข้าไปคารวะแม่สามี ใจหนึ่งก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะกังวลจนล้มป่วย สามีและบุตรชายออกรบ ผู้อยู่เบื้องหลังเองก็ต้องทำใจให้เข้มแข็ง

เว่ยฮูหยินเป็นคนจิตใจอ่อนโยนและดูเป็นคนใจอ่อน ยังดีที่ข้างกายมีแม่นมและท่านพ่อบ้านคอยช่วยในเรื่องต่างๆ จวนตระกูลเว่ยจึงไม่เกิดความวุ่นวายขึ้น

“คุณหนู ทำไมท่านไม่บอกเว่ยฮูหยินไปเล่าเจ้าคะ อี๋เหนียงผู้นั้นมิใช่มีอาการอ่อนเพลียสักนิด ตรงกันข้ามนางกลับยังคงเดินลอยหน้าออกไปจิบชาที่นอกสวน ทำเป็นมองไม่เห็นท่านที่เดินมาปรนนิบัติแม่สามีด้วยซ้ำ เช่นนี้จะยังมีจิตใจเข้ามาคารวะท่านที่เป็นฮูหยินเอกได้อย่างไร” เสี่ยวซูกล่าวด้วยน้ำเสียงอัดอั้น

หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ ท่าทีเป็นอริจากอีกฝ่ายนางจับได้จากน้ำเสียงในบ่ายวันนั้นที่นางกลับจากวังหลวง ต่อหน้าผู้อื่นหลี่จื่อเว่ยทำเป็นนอบน้อมถ่อมตน ลับหลังกลับแทบจะเดินชนนางด้วยซ้ำ ไหนเลยจะมีใจเข้ามาคารวะน้ำชาหรือปรนนิบัติเล่า...

“อย่าใส่ใจก็จบเรื่องแล้ว ข้ามีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว ตอนนี้ห่วงเพียงพี่ใหญ่ที่อยู่แนวหน้า หาไม่ข้าไหนเลยยอมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในความวุ่นวายนี้เล่า” นางกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งลงยังโต๊ะ

“ท่านจะเขียนอะไรหรือเจ้าคะ” เสี่ยวซูเข้ามาช่วยฝนหมึกเตรียมกระดาษ

“เขียนจดหมายไปทางเหนือ ข้าจะฝากส่งไปกับคนของกองทัพ” อีกไม่กี่วันจะมีคนของแม่ทัพเว่ยติดตามไปอีก นางอยากเขียนจดหมายฝากถึงกู้จิ้ง ถามไถ่ว่าเขาสบายดีหรือไม่ อยากบอกให้เขาดูแลตัวเองดีๆ ไม่ต้องห่วงคนที่อยู่ข้างหลัง

ตอนที่นางกำลังจะเดินเข้าไปฝากจดหมายนั่นเอง กู้ชิงเยว่จึงได้พบและสนทนากับหลี่จื่อเว่ยเป็นครั้งแรก นางก้าวเดินไปเรื่อยๆ อีกฝ่ายไม่กล่าวทักทายนางเองก็กำลังจะเดินผ่าน

กระทั่งอีกฝ่ายกล่าวขึ้น “ท่านคิดจะไปที่ใด”

ได้ยินดังนั้นแทนที่กู้ชิงเยว่จะหยุดนางกลับยังคงเดินต่อคล้ายไม่ได้ยิน มองไม่เห็น

“ฮูหยินน้อยคิดจะไปที่ใด”

ในที่สุดนางก็หยุดเดินและหันไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย “เจ้าเป็นใคร”

หลี่จื่อเว่ยมีท่าทีโกรธกรุ่นแต่ก็พยายามระงับ “ท่าน!”

เสี่ยวซูแสร้งทำเป็นกระซิบเสียงเบา “อนุหลี่อย่างไรเล่าเจ้าคะฮูหยินน้อย”

“อ้อ ที่แท้ก็อนุหลี่นี่เอง ไม่ได้พบกันอย่างเป็นทางการสักครา ข้ายังนึกว่าสตรีจากที่ใดเข้ามาเดินดุ่มๆ อยู่จวนด้านหลัง” กู้ชิงเยว่กล่าวจบก็พยักหน้ามองหลี่จื่อเว่ยจากนั้นหมุนตัวเดินไปยังทิศทางเดิม

“นี่ข้าถามท่านอยู่นะ!”

เห็นชัดว่าอีกฝ่ายกำลังจงใจหาเรื่อง กู้ชิงเยว่เพียงยิ้มที่มุมปาก “เสี่ยวซูผู้ใดมาส่งเสียงเอะอะโวยวาย เสียงผู้ใดสนทนากันอยู่หรือ หรือว่าเป็นสาวใช้จากเรือนใด”

“นี่เจ้า! กู้ชิงเยว่เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ”

กู้ชิงเยว่หยุดจริงๆ พร้อมกับหมุนตัวมามองหลี่จื่อเว่ย เห็นอีกฝ่ายก้าวเข้ามาตรงหน้า นางยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือออกไปฉาดหนึ่ง

“เจ้า...เจ้ากล้าตบข้า?!” คล้ายคาดไม่ถึงว่านางจะลงมือ หลี่จื่อเว่ยกลับถึงกับพูดไม่ออก

“ใช่ ข้าตบเจ้า ตบเพื่อดึงสติของเจ้า เพื่อให้เจ้าตระหนักและจดจำให้มั่น อนุหลี่ ตอนนี้เจ้าได้สติแล้วหรือยัง เจ้าจดจำตำแหน่งฐานะของตนได้แล้วหรือไม่ ข้าเข้ามาในจวนด้วยฐานะใด เจ้าเข้ามาในฐานะใด การที่เจ้าคุ้นเคยกับคนในจวนตระกูลเว่ย นั่นไม่ได้บ่มเพาะคุณธรรมและมารยาทของชนชั้นสูงให้เจ้าเลยหรือ การชี้ไม้ชี้มือและเรียกชื่อแซ่ของฮูหยินเอกทั้งที่ตนเป็นเพียงอนุ นี่นับเป็นการผิดจารีตและจรรยา การคลุกคลีอยู่กับชนชั้นสูงไม่ได้ทำให้เจ้ากลมกลืนหรือซึมซับเลยหรือว่าตัวเองสมควรทำตัวเช่นไร มีหน้าที่ใด หรือควรยืนอยู่จุดใด”

กู้ชิงเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้าหรือก็เย็นชา นางมองหลี่จื่อเว่ยที่ใบหน้าแดงก่ำ

“เจ้ากำลังตั้งครรภ์ กลับเรือนไปพักผ่อนและดูแลตนเองดีๆ เถิด” กล่าวจบนางก็เดินจากไปโดยไม่ใส่ใจว่ามีหลายคนมองนางด้วยสายตาแปลกๆ

“คุณหนู” เสี่ยวซูเองก็รู้สึกได้ “นางกำลังตั้งครรภ์ท่านทำเช่นนี้...”

กู้ชิงเยว่หัวเราะเบาๆ “แล้วอย่างไร หรือข้าต้องยอมให้นางจิกเรียกเอาตามแต่ใจ? ข้านิ่งเฉยไม่ได้หมายความว่าข้าอ่อนข้อ หากอ่อนข้อตั้งแต่แรกข้าไหนเลยสามารถยืนอยู่ในจวนตระกูลเว่ยได้”

นางแต่งเข้ามาในฐานะคนจากตระกูลกู้ คุณหนูจากจวนแม่ทัพที่มีบรรพบุรุษนับร้อยชีวิตสละเลือดเพื่อให้นางอยู่สุขสบาย จะให้ผู้อื่นมาจิกหัวเรียกและดูหมิ่น?! นางไหนเลยยอมได้

“ผู้อื่นไม่สอดไม้สอดมือเข้ามาหาข้า ข้าย่อมไม่ยุ่งด้วย แต่หากเมื่อใดกล้าคิดเข้ามาหาเรื่อง ข้าที่เป็นคนตระกูลกู้มีหรือทำตัวเป็นเนื้อไก่ให้ผู้อื่นเคี้ยวเล่น!”