บทที่ 2.1

หลังจากส่งจดหมายแล้วเว่ยฮูหยินก็เรียกนางไปพบดังคาด ห้องโถงในเรือนด้านหลังหลี่จื่อเว่ยนั่งกุมใบหน้าร้องไห้ด้วยท่าทางน่าสงสาร กู้ชิงเยว่เดินเข้าไปคารวะแม่สามีจากนั้นนั่งลงตามที่อีกฝ่ายบอก

“เยว่เอ๋อร์ ได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าสองคนมีปากเสียงทั้งยังลงไม้ลงมือกันต่อหน้าบ่าวไพร่หรือ”

กู้ชิงเยว่เพียงยิ้มและมองไปยังหลี่จื่อเว่ย “ท่านแม่ ข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลเว่ย ยังไม่ทันได้สอบถามถึงธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลเว่ยก็อบรมอนุหลี่เสียแล้ว เรื่องนี้ต้องขออภัยจริงๆ แต่ที่จวนตระกูลกู้นั้นทุกคนล้วนยึดตามคำโบราณ ‘อันความในนั้นอย่านำออก อันความนอกนั้นอย่านำเข้า’ เรื่องในจวนตระกูลเว่ยข้ายังไม่กล้าเข้ามาแบ่งเบาเพราะมีท่านแม่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร แต่เรื่องในเรือนของท่านพี่ข้าคงเข้าใจผิดไปเองว่าข้าสามารถดูแล”

เว่ยฮูหยินคล้ายชะงักไปเล็กน้อย นางถึงกับพูดไม่ออกและหันไปมองหลี่จื่อเว่ยหลังได้ยินประโยค ‘ความในอย่านำออก ความนอกอย่านำเข้า’ ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรสะใภ้คนดีก็กล่าวต่อไป

“หากข้าทำผิดท่านแม่ก็สั่งลงโทษข้าเถิด เพียงแต่ข้าอยากได้ความกระจ่างสักเรื่อง ในคืนแต่งงานข้าได้รู้มาจากสาวใช้ว่ามีเกี้ยวถูกส่งเข้าไปยังประตูข้าง”

กล่าวประโยคนี้จบลงสีหน้าของเว่ยฮูหยินก็ยิ่งประดักประเดิด คิดถึงเรื่องในคืนส่งตัวเข้าหอนางได้แต่รู้สึกผิดต่อสะใภ้ยิ่งนัก

กู้ชิงเยว่กล่าวต่อ “จากวันนั้นก็ไม่มีใครกล่าวอะไรกับข้า ดังนั้นข้าจึงเข้าใจผิดคิดว่าท่านพี่รับอนุเข้ามาด้วย”

เว่ยฮูหยินขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ก็ถูกแล้วบุตรชายของนางรับอนุเข้าจวนจริงๆ เข้าใจผิดเรื่องใดกัน

“เจ้า!...” หลี่จื่อเว่ยได้ยินก็ใบหน้าแดงก่ำ นางเป็นเพียงอนุเท่านั้น แม้ไม่ได้กล่าวออกมาตรงๆ แต่กู้ชิงเยว่ก็ย้ำเช่นนี้หลายครั้งต่อหน้านาง

กู้ชิงเยว่เลิกคิ้วมองหลี่จื่อเว่ย “ข้าเข้าใจผิดอีกแล้วหรือ? เดิมทีฮูหยินที่แต่งเข้ามาพร้อมกันจะมีฐานะเท่าเทียม สามารถเรียกเป็นพี่น้องดังนั้นจะสนิทสนมกันย่อมเป็นเรื่องดี เจ้าตะโกนเรียกข้าด้วยชื่อแซ่ต่อหน้าบ่าวไพร่ในจวน ดังนั้นข้า...” หญิงสาวขมวดคิ้ว “หรือแท้ที่จริงนางเป็นฮูหยินที่เท่าเทียม ดังนั้นข้าจึงลงโทษนางไม่ได้?”

“เจ้าช่างใจดำอำมหิต รู้ทั้งรู้ว่าข้ากำลังตั้งครรภ์กับพี่เสวียนเจ้ายัง...”

“อ้อ อนุที่รับเข้าประตูข้างทั้งยังตั้งครรภ์ ดังนั้นข้าจึงไม่อาจแตะต้องไม่ว่าเจ้าจะทำตัวราวกับอยู่เหนือคนทุกคน” กู้ชิงเยว่พยักหน้าราวกับรับรู้

“เจ้า!...” ท่าทีของอีกฝ่ายทำให้หลี่จื่อเว่ยถึงกับพูดไม่ออก

“เว่ยเว่ย เจ้าหยุดเถิด พวกเจ้าออกไปให้หมดแม่นมหลินอยู่ก็พอ” เว่ยฮูหยินไล่สาวใช้ออกไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงแม่นมหลิน กู้ชิงเยว่ตบหลังมือเสี่ยวซูเบาๆ บอกว่านางรับมือได้

ชนชั้นสูงให้ความสำคัญต่อคุณธรรมและจรรยา รวมไปถึงลำดับขั้น เว่ยฮูหยินเองก็ได้รับการสั่งสอนมาอย่างเคร่งครัด อีกทั้งยังดูแลจวนตระกูลเว่ยกว่าสามร้อยชีวิต นางไหนเลยไม่ตระหนักถึงความสำคัญในข้อนี้

จากบนลงล่าง จากนายสู่บ่าว...

ฮูหยินเอกย่อมมีสิทธิ์มีเสียง ทั้งยังมีอำนาจเหนืออนุโดยไม่มีข้อแม้ แม้ได้รับความโปรดปรานเพียงใดแต่อนุก็คืออนุ เรื่องนี้แม้แต่นายของจวนก็ไม่อาจสอดมือ

หากเรื่องแพร่ออกไป นายของจวนหลงใหลอนุจนไม่ให้เกียรติฮูหยินเอก กระทั่งฮูหยินเอกสามารถตีกลองร้องทุกข์ นั่นจะยิ่งถูกประณามและทำให้ชื่อเสียงของตระกูลมัวหมอง

...นี่นับเป็นเรื่องที่ชนชั้นสูงยึดถือมายาวนาน

นับจากต้าฉินก่อตั้งไม่มีอนุคนใดสามารถหมิ่นเกียรติฮูหยินเอก ทั้งยังไม่อาจไม่เคารพและลามปาม ยังไม่นับว่าสะใภ้ของนางเป็นถึงบุตรสาวตระกูลกู้ ตระกูลแม่ทัพที่คนทั่วทั้งแคว้นยกย่องสรรเสริญในคุณงามความดี

เว่ยฮูหยินถอนหายใจออกมา “เยว่เอ๋อร์ ตระกูลเว่ยทำผิดต่อเจ้าหลายเรื่องจริงๆ ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย ตั้งแต่วันงานจนถึงตอนนี้ความชัดเจนใดๆ หรือก็ไม่มีให้เจ้า”