บทที่ 2.3

เมื่อกลับออกมาจากเรือนของเว่ยฮูหยิน หลี่จื่อเว่ยมีท่าทีอ่อนลงมาก แม้ใบหน้าและดวงตาไม่ยินยอม แต่ท่าทีก็ไม่นับว่าเลวร้ายเช่นเมื่อก่อน

กู้ชิงเยว่มิใช่คนใจแคบ นางเพียงเดินออกมากับเสี่ยวซูไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะกลับเรือนหรือไปที่ใดอีก ทั้งยังไม่ได้กล่าววาจาเหยียบย่ำอีกฝ่าย

“คุณหนู” เสี่ยวซูรินชาร้อนให้ผู้เป็นนาย ชาผู่เอ๋อของแม่ทัพเว่ยเป็นชาชั้นยอดดังนั้นกลิ่นหอมจึงลอยอวลทั่วห้อง “ทำเช่นนี้มิเท่ากับล่วงเกินเว่ยฮูหยินหรือเจ้าคะ”

“ไม่หรอก เว่ยฮูหยินเองก็เกิดในตระกูลชนชั้นสูง นางเป็นนายหญิงของจวนตระกูลเว่ย สมควรตระหนักดีว่าสิ่งที่ข้ากล่าวล้วนอาจส่งผลต่ออนาคตของจวนตระกูลเว่ยทั้งสิ้น”

หรือหากอีกฝ่ายไม่เข้าใจ นางจะได้วางแผนชีวิตต่อไปในอนาคต เพราะลึกๆ นางก็เริ่มมองออกแล้วว่าชีวิตในจวนตระกูลเว่ยหลังจากนี้ นางคงพบกับความสงบสุขได้ยากยิ่งแล้ว

ผ่านไปอีกสิบวันกู้ชิงเยว่เริ่มปรับตัวเข้ากับจวนตระกูลเว่ยได้บ้างแล้ว ทุกๆ เช้านางจะแต่งตัวไปคารวะแม่สามี อยู่กินมื้อเช้า พูดคุยเป็นเพื่อน กระทั่งพบว่าหลี่จื่อเว่ยเองเมื่อเห็นนางทำอีกฝ่ายก็ทำบ้าง

เห็นอีกฝ่ายยอบกายให้แม้ไม่เต็มใจ หญิงสาวพยักหน้าให้จากนั้นบอกให้อีกฝ่ายนั่ง เว่ยฮูหยินเพิ่งจิบชาก็มีคนมาส่งข่าวการศึก ที่สำคัญไปกว่านั้นผู้มากลับเป็นหวังกงกง

กู้ชิงเยว่สังหรณ์ใจไม่ดี นางก้าวเดินตามหลังเว่ยฮูหยินช้าๆ หัวใจของนางบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ข่าวการศึก...แต่หวังกงกงกลับเป็นผู้ที่มาส่งข่าว นี่นับเป็นเรื่องสำคัญมาก...

“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้ามาส่งข่าว เมื่อเช้าแม่ทัพเว่ยส่งรายงานการศึกมา แม่ทัพกู้ต้องเกาทัณฑ์ศัตรูบัดนี้...สิ้นใจแล้ว”

ทุกอย่างดำมืดลงหลังได้ยินประโยคสุดท้ายของหวังกงกง ร่างของกู้ชิงเยว่ทรุดลงกับพื้น เสี่ยวซูปราดเข้ามารับผู้เป็นนายเอาไว้ ทำให้ศีรษะของหญิงสาวไม่ได้กระแทกลงพื้น

“หมอ เรียกหมอหลวงเข้ามา โชคดีที่ฝ่าบาทให้ข้านำหมอหลวงมาด้วย” นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่กู้ชิงเยว่ได้ยิน ก่อนที่นางก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก

ทุกอย่างในชีวิตของกู้ชิงเยว่พังทลาย ตรงหน้าขาวโพลนมองไม่ให้เส้นทางให้เดินต่อ นางสวมชุดไว้ทุกข์นั่งอยู่ตรงหน้าโลงศพ ไม่ขยับ ไม่พูด ไม่กินอะไรตลอดสองวันที่เว่ยเสวียนนำศพของกู้จิ้งกลับเมืองหลวงมาด้วยตัวเอง

บิดาให้เขาเดินทางมาด้วยตัวเอง เพราะไม่เพียงเป็นสหายร่วมรบแต่ยังนับว่าเป็นญาติสนิทเพียงคนเดียวที่กู้ชิงเยว่สามารถพึ่งพาได้

และครั้งนี้เว่ยเสวียนในที่สุดก็ได้พบหน้าฮูหยินของตน...

บรรยากาศในจวนตระกูลกู้เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ถึงอย่างนั้นกู้ชิงเยว่กลับไม่ได้ร้องไห้ออกมา นางเพียงนั่งเหม่อลอยไม่ขยับ กระทั่งสาวใช้เริ่มเป็นกังวล

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านดื่มน้ำสักนิดก็ยังดี”

กู้ชิงเยว่หันหน้ามามองเสี่ยวซู นั่นทำให้เว่ยเสวียนมองเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาว นางยิ้มบางๆ กล่าวว่า ‘ข้าไม่เป็นไร’

เมื่อวานเขาแอบกลับไปที่จวน ดังนั้นจึงได้ยินเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นหลังจากตัวเขากับบิดาออกเดินทางสู่สนามรบ คราแรกที่ได้ยินเขาโกรธที่นางใจแคบ กล้าลงมือแม้กระทั่งกับคนที่กำลังตั้งครรภ์

ถึงอย่างนั้นเมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากมารดา กลับตระหนักดีว่าไม่มีสิทธิ์โกรธนางแม้แต่น้อย หากเขาและคนตระกูลเว่ยบอกกล่าวกับนางให้รู้ก่อน

หากคืนนั้นเขาใจแข็ง ไม่ยอมตามใจหลี่จื่อเว่ยรั้งอยู่เป็นเพื่อนจนฟ้าสาง

หากเขาเข้าไปบอกนางในห้องหอสักนิด หลังจากนั้นค่อยกลับออกมาดูแลหลี่จื่อเว่ยที่มีอาการแพ้ท้องอย่างรุนแรง

...ทว่ามันไม่มีคำว่าหาก

เพราะเขาทำร้ายจิตใจกู้ชิงเยว่ไปแล้ว ไม่มีทางหวนกลับไปในคืนนั้นได้อีก

ความรู้สึกผิดเกาะกุมในหัวใจเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ของกู้ชิงเยว่ รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาอันแห้งผากไร้ชีวิตชีวา

กลางดึกคืนที่สามเว่ยเสวียนยุ่งวุ่นวายกับการเป็นเจ้าบ้านแทนกู้ชิงเยว่ ทำในส่วนที่นางไม่อาจทำ ต้อนรับขุนนางผู้ใหญ่ที่เข้ามาคารวะศพของกู้จิ้ง กระทั่งกลับมาก็พบว่าเสี่ยวซูกำลังตามหาผู้เป็นนาย

“เกิดอะไรขึ้น”

“แม่ทัพน้อย ฮูหยินน้อยหายตัวไปเจ้าค่ะ ข้าน้อยหาจนทั่วแล้วแต่ไม่พบ”

“อย่าเอะอะโวยวายจะดูไม่สำรวม ช่วยกันหาดูเงียบๆ ที่นี่จวนตระกูลกู้นางจะไปที่ใดได้” กล่าวจบเขาก็ช่วยบ่าวไพร่ออกตามหากู้ชิงเยว่ กระทั่งพบว่านางนอนราบกับพื้นหญ้าอยู่ในสวนใต้ต้นซิ่ง[1]

เว่ยเสวียนไม่ได้ส่งเสียงเมื่อได้ยินนางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

[1] แอพริคอต