บทที่ 2.2

“ข้าไม่เคยนึกตำหนิท่านแม่เลยเจ้าค่ะ เพียงแต่หลายๆ เรื่องอยากให้เวลากับทุกๆ ฝ่ายได้ปรับตัวเช่นกันกับตัวข้า อีกทั้งตอนนี้บ้านเมืองระส่ำระสายเพราะสงคราม ข้าจึงไม่ได้กล่าวถึงให้ท่านแม่ไม่สบายใจ เพียงแต่จากบนลงล่าง จากนายสู่บ่าว ทุกอย่างล้วนจำเป็นต้องมีกฎเกณฑ์และคงไว้ซึ่งลำดับขั้น หาไม่ในยามคับขันในจวนจะวุ่นวายจนไม่อาจจัดการ”

เว่ยฮูหยินพยักหน้าทั้งยังมีท่าทีจนใจ

“เรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันจนทุกคนไม่อาจตั้งตัวก็จริง แต่นับจากวันนี้ข้าเพียงหวังว่ามันจะไม่เกิดซ้ำขึ้นอีก ในเมื่อข้าแต่งเข้ามาแล้ว ก็ถือว่าตัวเองกลายเป็นคนของตระกูลเว่ย ข้าได้แต่หวังว่าตระกูลเว่ยเองก็จะเห็นข้าเป็นคนกันเองมิใช่คนนอก”

หลี่จื่อเว่ยคล้ายคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะออกมาเป็นเช่นนี้ นางมองกู้ชิงเยว่ที่มีท่าทีคล้ายไม่แยแสกับสิ่งใด คราแรกยังคิดว่าสตรีผู้นี้จัดการไม่ยาก

เป็นคุณหนูในห้องหอถูกประคบประหงมตามใจมาตั้งแต่เด็ก ขอเพียงนางยั่วโมโหเข้าหน่อยนางก็จะถือไพ่เหนือกว่า ยิ่งอีกฝ่ายลงไม้ลงมือต่อหน้าบ่าวไพร่ นางก็จะได้รับความสงสารเห็นใจ

...ที่ไหนได้อีกฝ่ายกลับรับมือได้ด้วยความเยือกเย็น

ที่สำคัญเหตุใดตอนนี้แทนที่เว่ยฮูหยินจะเห็นใจนาง กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายมองนางด้วยสายตาตำหนิ นี่มันเรื่องอะไรกัน!!!

หลังให้แม่นมหลินส่งสะใภ้ทั้งสองออกจากเรือน เว่ยฮูหยินกลับสับสนจนไม่อาจรักษาความเยือกเย็น เห็นแม่นมคนสนิทกลับมาเว่ยฮูหยินจึงถอนหายใจพร้อมกล่าว

“แตกต่างกันเหลือเกิน”

แม่นมหลินเองก็พยักหน้า “ฮูหยินน้อยจากตระกูลกู้ผู้นี้นับว่าเป็นคนไม่เลว ไม่เสียแรงที่เกิดในตระกูลแม่ทัพกู้จริงๆ”

“น่าเสียดายยิ่งนัก หากลูกเสวียนไม่ได้ทำผิดต่อนาง...” เว่ยฮูหยินส่ายหน้า “คงไม่สายไปกระมังหากตระกูลเว่ยจะทำดีต่อนางให้มากหน่อย”

“ดูแล้วนางคงไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น จะว่าไปเรื่องในวันนี้คุณหนูเองก็ทำไม่ใคร่จะถูกนัก” แม่นมหลินหมายถึงหลี่จื่อเว่ย “เป็นข้าที่สั่งสอนอบรมนางไม่เข้มงวดพอ ทำให้ฮูหยินขายหน้าแล้ว”

เว่ยฮูหยินรู้สึกขมปร่าในใจด้วยความสับสน สตรีสองนางที่บุตรชายแต่งเข้ามา คนหนึ่งนางรักเอ็นดูราวลูกในไส้ แม้ลึกๆ ก็ยังยินดีที่อีกฝ่ายลงเอยกับบุตรชาย เพียงแต่หลี่จื่อเว่ยถือว่าเติบโตจากนอกจวน แม้อบรมสั่งสอนหลายปีแต่ก็ต้องยอมรับว่ายังมิอาจสู้การปลูกฝังมาตั้งแต่เกิด

แม้นางเข้าข้างตัวเอง เข้าข้างหลานสาวมากเพียงใด แต่ก็ไม่อาจไม่ยอมรับว่าฐานะฮูหยินตระกูลเว่ยนี้ มีเพียงส่งต่อให้กับกู้ชิงเยว่เท่านั้นจึงจะเหมาะสม

เรื่องฐานะ...คนตระกูลกู้หยั่งรากลึกในใจผู้คนต้าฉิน แม้ทุกวันนี้ทายาทหลงเหลือเพียงสองคน แต่ตระกูลกู้ก็ยังคงมีอิทธิพลในใจของผู้คนต้าฉิน

เรื่องชาติกำเนิด...กู้ชิงเยว่เป็นถึงบุตรสาวจวนแม่ทัพ ส่วนหลี่จื่อเว่ยแม้เป็นหลานสาวของนาง แต่สายเลือดก็ห่างกันมาก ทั้งยังนับเป็นคนต่างแซ่

เรื่องการวางตัว...กู้ชิงเยว่นับว่าเป็นสตรีที่สุขุมเยือกเย็นยิ่ง แม้เกิดเรื่องหยามเกียรติในคืนส่งตัวเข้าหอ แต่หญิงสาวกลับยังคงเข้าอกเข้าใจด้วยสถานการณ์บ้านเมืองอันวุ่นวาย ทั้งที่หากเป็นสตรีอื่นพวกนางคงโวยวายไม่มีวันยอมอย่างแน่นอน

เรื่องคำพูด...ก็ยังคงเป็นกู้ชิงเยว่ที่สามารถหาเหตุผลมาแย้งเพื่อความถูกต้อง ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ว่าหลี่จื่อเว่ย หลานสาวที่นางรักเอ็นดูไม่รักนวลสงวนตัว...