บทที่ 2.4

“พี่ใหญ่ ป่านนี้ท่านคงได้พบกับท่านพ่อ ท่านแม่ รวมไปถึงบรรพชนตระกูลกู้แล้ว” นางถอนหายใจเบาๆ “ท่านว่า...ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดี”

นางมองไปยังดวงจันทร์ที่กำลังเคลื่อนคล้อยออกจากหมู่เมฆ

แสงจันทร์เริ่มสาดส่องลงมา ทำให้มองเห็นกู้ชิงเยว่ชัดเจนขึ้น นางสวมชุดไว้ทุกข์ใบหน้าเศร้าหมอง ถึงอย่างนั้นในยามที่กล่าวถึงพี่ชาย รอยยิ้มของนางกลับงดงามราวโฉมสะคราญแห่งดวงจันทร์

เว่ยเสวียนจ้องหญิงสาวอยู่เช่นนั้นอย่างลืมตัว กระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ

เขานิ่งงันยืนตัวแข็งทื่อ หลายวันนับจากวันที่พากู้จิ้งกลับมา กู้ชิงเยว่เพียงน้ำตาไหลออกมาเงียบๆ นางไม่ได้ร้องไห้อีกเลยนับจากวันแรก ทุกคนที่มาร่วมงานแม้มองเห็นเพียงความเศร้าสร้อย แต่กลับไม่มีใครได้เห็นนางร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างสิ้นหวังเช่นนี้

เขาเผลอก้าวตัวไปข้างหน้า ความโดดเดี่ยวที่ทำให้รับรู้ได้ของนาง ทำให้เขาลืมตัวจนห้ามตัวเองไม่อยู่ กระทั่งทำให้กู้ชิงเยว่ตกใจ นางลุกพรวดขึ้นจากนั้นถอยหลังไปอย่างหวาดระแวง

“ข้าเอง” เขามองนางนิ่งไม่ได้ก้าวเข้าไปอีก

นางรีบเช็ดน้ำตาออกจากนั้นมองเขา “ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไร”

“ครู่หนึ่งแล้ว ทุกคนตามหาเจ้ากันทั่ว บ่าวไพร่เริ่มกังวลแล้ว”

กู้ชิงเยว่ดึงสีหน้ากลับมาให้เป็นปกติ แม้ดวงตายังคงแดงก่ำแต่นางก็สามารถซ่อนเอาไว้ได้เป็นอย่างดี นางไม่ได้กล่าวอะไรเพียงเดินผ่านเว่ยเสวียนไปทันที หากแต่เขากลับยึดแขนนางเอาไว้จากนั้นยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

“พยายามเข้มแข็งต่อหน้าผู้อื่น เรื่องนี้เจ้าทำถูกแล้ว ตอนนี้ในจวนมีเพียงเจ้าเป็นที่พึ่งพิงของบ่าวไพร่ แต่อย่าฝืนจนร่างกายไม่ไหว เจ้าต้องพักผ่อนบ้างหาไม่ร่างกายอาจถูกบั่นทอน ศพของพี่ชายเจ้ายังไม่ทันได้ฝัง เจ้าอาจล้มป่วยไปเสียก่อน พยายามกิน ดื่ม และนอนให้หลับเท่าที่ทำได้ ข้าจะดูแลทางนี้ให้เอง”

ได้ยินดังนั้นนางก็นิ่งงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นคล้ายนางตระหนักว่าเขาพูดถูกเมื่อเสี่ยวซูเข้ามาพบ นางจึงบอกให้อีกฝ่ายนำชาอุ่นๆ เข้ามาให้

“เปลี่ยนเป็นโจ๊กร้อนๆ สักถ้วยเถิด” เว่ยเสวียนกล่าว “เจ้าไม่กินไม่ดื่มสองวันแล้ว ดื่มโจ๊กสักถ้วยจากนั้นกลับไปนอนสักงีบ”

กู้ชิงเยว่กล่าวขอบคุณจากนั้นพยักหน้าให้เสี่ยวซู “ไปจัดการตามนั้นเถิด ข้าจะกลับไปรอที่ห้อง” นางหันกลับมามองเขา “รบกวนท่านสักชั่วยาม”

“สองชั่วยามเถิด ดึกมากแล้วข้าเฝ้าด้านหน้าเอง เจ้ากลับเข้าไปในห้องเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเดินเท้าออกนอกเมือง เจ้าเป็นคนตระกูลกู้คนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ หากเป็นลมล้มพับไปกลางทาง การส่งพี่ชายเจ้าไปสุสานจะวุ่นวาย นอนให้หลับสักงีบก่อนออกมาจากห้องก็สมควรดื่มโจ๊กอีกสักถ้วย”

นางพยักหน้า “ขอบคุณ” กล่าวกับเขาแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในเรือน

แต่งงานกันกว่าครึ่งเดือน พบหน้ากันในงานศพ สนทนากันอย่างจริงจังก็เป็นในยามที่นางร่างกายแทบไม่ไหว

เว่ยเสวียนได้แต่ถอนหายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ระหว่างเขากับกู้ชิงเยว่มีบางอย่างขวางกั้นอยู่ มันคือความห่างเหินที่ทำให้รู้สึกจนใจ

...แต่เขาเองก็ตระหนักดีว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้

ขบวนส่งศพแม่ทัพกู้คนสุดท้ายค่อยๆ เคลื่อนไปตามทางเดิน ชาวบ้านรอบๆ ล้วนมีสีหน้าโศกเศร้า บางคนร้องไห้ออกมาอย่างอาลัย บางคนนำสุราออกมาคารวะด้วยท่าทางนับถือให้เกียรติ

ด้านหน้าขบวนกู้ชิงเยว่ในชุดไว้ทุกข์สวมหมวกคลุมศีรษะถือไม้เท้าเดินนำ นางมีสีหน้าเรียบเฉยแม้ดวงตาแดงก่ำ เดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ไม่หยุด ในใจนึกถึงคุณงามความดีของบรรพชน นางไม่นึกเสียใจในการเสียสละของพี่ชาย หรือแม้กระทั่งบิดาหรือเหล่าผู้กล้าตระกูลกู้

การฝังศพผ่านไปได้ด้วยดี หญิงสาวปล่อยให้ทุกคนกลับไปจนหมด จากนั้นนางก็นั่งคุกเข้าอยู่ด้านหน้าศาลบรรพชน นั่งนิ่งเงียบมองไปยังป้ายเชิดชูผู้กล้าที่เป็นอักษรพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้

เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามานั่นคือเว่ยเสวียน เขาไม่ได้จากไปไหนเพียงรอนางอยู่เงียบๆ ซึ่งนางก็รู้สึกขอบคุณเขา หลายวันมานี้ทุกอย่างราบรื่นได้ก็เพราะมีเขาคอยจัดการในส่วนทางนางไม่อาจทำ

“ได้เวลาแล้ว เรากลับจวนกันเถิด”

นางหันมามองเขาจากนั้นลุกขึ้นยืน “หลายวันมานี้ขอบคุณท่านมาก”

“มีสิ่งใดต้องขอบคุณ เจ้าเป็นฮูหยินของข้า ตระกูลกู้เองก็มิใช่คนอื่นไกล มาเถิดกลับจวนได้แล้ว ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ”

กู้ชิงเยว่ลอบถอนหายใจ เขาพูดถูกยังมีหลายอย่างที่ต้องจัดการ จวนที่ไร้ผู้เป็นนาย ตระกูลกู้ที่ไร้ซึ่งผู้นำ

กองทัพตระกูลกู้ที่ยังคงอยู่ด่านหน้า ครอบครัวของผู้ที่ยังคงออกรบ รวมไปถึงผู้ที่อยู่เบื้องหลังนักรบเหล่านั้นหลังพวกเขาจากไป

บัดนี้ไม่มีแม่ทัพกู้แล้ว เกรงว่ากองทัพของตระกูลกู้คงถูกรวมเข้ากับกองทัพตระกูลเว่ยเป็นแน่