เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3.1
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-03-10 11:09:04เมื่อกลับไปถึงจวนตระกูลกู้ ปรากฏว่ามีรถม้าจากจวนตระกูลเว่ยจอดอยู่ กู้ชิงเยว่เดาได้ไม่ยากว่าเป็นผู้ใด หลายวันมานี้เว่ยเสวียนรั้งอยู่ที่จวนตระกูลกู้มาโดยตลอด ดีแค่ไหนแล้วที่หลี่จื่อเว่ยไม่บุกเข้ามาในงานศพเพื่อชิงตัวคน นางจึงคิดว่าอีกฝ่ายนับว่ารู้สิ่งใดควรไม่ควรอยู่บ้าง
“พี่เสวียน” หลี่จื่อเว่ยเดินเข้ามาชายหนุ่มที่กำลังช่วยพยุงกู้ชิงเยว่ลงจากรถม้า เขาขมวดคิ้วมองอนุของตนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่ามาที่นี่ จวนตระกูลกู้กำลังไว้ทุกข์”
“แต่ท่านไม่ยอมกลับไปหาข้า ข้าจึงได้แต่มาหาท่านที่นี่”
“เว่ยเว่ย” เว่ยเสวียนเสียงต่ำลง “เจ้ามิใช่เด็กแล้ว อีกไม่นานก็จะกลายเป็นมารดาคน สมควรรู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร ตระกูลเว่ยเองก็เป็นตระกูลแม่ทัพ เจ้าสมควรตระหนักว่าการจากไปของแม่ทัพผู้กล้า มิใช่เรื่องที่จะทำแบบขอไปที ข้าเป็นบุตรเขยของตระกูลกู้ ต้องรั้งอยู่ช่วยงานศพและจัดการเรื่องในจวนจนเสร็จสิ้น เจ้ากลับไปเถิด”
กู้ชิงเยว่ถอนใจออกมา “ท่านกลับไปกับนางเถิด หลายวันมานี้เราล้วนเหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ท่านเองก็สมควรได้กลับไปพัก”
เว่ยเสวียนขมวดคิ้ว เห็นหญิงสาวหน้าตาอิดโรยกับหลี่จื่อเว่ยที่เกาะแขนของตนไม่ยอมปล่อย หากยังต่อล้อต่อเถียงกันที่หน้าจวนตระกูลกู้ ผู้คนมากมายมิเอาไปพูดต่อกันจนเสียเกียรติตระกูลกู้หรอกหรือ
“ข้าไปส่งนางก่อนจะรีบกลับมาช่วยเจ้าจัดการเรื่องในจวน” เขากล่าวจบก็หันไปมองหลี่จื่อเว่ย
“แต่พี่เสวียน ข้า...”
“กลับขึ้นรถม้า”
เสียงของเขาดุดันจนน่ากลัว หลี่จื่อเว่ยเองก็ไม่กล้ากล่าวสิ่งใดอีก นางได้แต่กำมืออีกข้างแน่นสายตามองไปยังแผ่นหลังของสตรีอีกคนด้วยความโกรธกรุ่น
“เจ้าค่ะ”
บ่าวไพร่ในจวนมิใช่น้อยๆ จวนหลังใหญ่มีเรือนมากกว่าสิบหลัง ถึงอย่างนั้นกลับร้างไร้ผู้เป็นนาย กู้ชิงเยว่บอกให้พ่อบ้านไปลงชื่อผู้ที่อยากจะออกจากจวนไปอย่างเต็มใจ ทั้งนี้นางจะให้เงินสักก้อนไปตั้งตัว อีกทั้งยังคืนสัญญาขายตัว ปลดปล่อยฐานะทาสเพื่อให้คนเหล่านั้นออกไปใช้ชีวิตอิสระ
ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่ไม่ต้องการจากไปเด็ดขาดเป็นคนเก่าแก่ อายุหรือก็มากแล้วไม่มีที่ไป ดังนั้นนางก็ไม่ขัดที่พวกเขาจะอยู่ต่อ ดังนั้นส่วนมากแล้วคนที่เต็มใจจากไปจะเป็นคนหนุ่มสาวที่ยังคงสามารถออกไปทำงานเลี้ยงชีพตนและครอบครัวได้
“ยังมี...เหล่าผู้กล้าที่สละชีพในสนามรบเคียงบ่าเคียงไหล่พี่ใหญ่ ข้า...” ยังไม่ทันที่จะกล่าวจบเว่ยเสวียนก็เดินเข้ามาในห้องหนังสือ “ท่าน...” นางกะพริบตามองเขา
“ข้านำรายชื่อมาให้แล้ว ขากลับข้าแวะไปที่กองทะเบียนของกองทัพ นี่เป็นรายชื่อของผู้ที่สละชีวิตในกองทัพตระกูลกู้ เป็นแต่เพียงส่วนที่เมืองหลวงยืนยันแล้วเท่านั้น”
“ท่านกลับมาได้อย่างไร มิใช่บอกให้ท่านพักผ่อนหรอกหรือ”
“ข้าเป็นทหาร แค่นี้ยังถือว่าเล็กน้อย เจ้าจัดการไปถึงไหนแล้ว” เขาเดินเข้ามาในห้องหนังสือพร้อมกับมองไปยังพ่อบ้าน
“เรียนท่านแม่ทัพ นี่เป็นรายชื่อบ่าวไพร่ที่ยินดีออกไปอยู่ข้างนอก พวกเขาจะพาครอบครัวออกไปจากเมืองหลวง บ้างก็กลับบ้านเดิมขอรับ คุณหนูจะมอบสัญญาขายตัวให้ทั้งยังมอบเงินก้อนหนึ่งให้ไปตั้งตัว”
เว่ยเสวียนพยักหน้า “อย่าลืมให้พวกเขาลงชื่อทำสัญญาให้เรียบร้อยจะได้ไม่มีปัญหาตามมา คนเหล่านี้ก็เช่นกัน” เขายื่นรายชื่อเหล่าทหารที่สละชีวิตในสงครามให้หญิงสาว
“จริงอยู่บางคนอาจดูเหมือนจัดการง่าย แต่หลังจากใช้เงินก้อนแรกหมดไป พวกเขาบางคนก็อาจจะกลับมาเรียกร้องไม่มีที่สิ้นสุด ให้ทำสัญญาไว้ว่าได้รับเงินชดเชยจากตระกูลกู้ไปแล้ว เพราะนอกจากนี้ยังมีเงินจากทางการจ่ายเยียวยาส่วนหนึ่งอีก”
กู้ชิงเยว่เองก็พยักหน้าเห็นด้วย นางส่งรายชื่อนั้นให้พ่อบ้าน “ท่านจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ส่วนเรื่องรายชื่อของคนในจวนข้าจะจัดการเอง”
พ่อบ้านรีบรับคำ “ขอรับ ข้าน้อยจะรีบกลับไปร่างสัญญา”
“ข้ามีเรื่องหนึ่ง” เว่ยเสวียนกล่าวพร้อมกับนั่งลงฝั่งตรงข้ามหญิงสาว เขามองสาวใช้ของหญิงสาว เสี่ยวซูเองก็มิใช่คนโง่งมรีบขอตัวออกไปชงชาเข้ามาให้ผู้เป็นนาย
เห็นชัดว่าเขากำลังจะกล่าวเรื่องสำคัญ กู้ชิงเยว่จึงหันมามองเขาและตั้งใจฟัง
“ทุกๆ ครั้งที่ออกรบชนะฝ่าบาทจะทรงพระราชทานที่ดินหรือของมีค่า ยิ่งเป็นตระกูลแม่ทัพที่ดินที่ได้มาก็ยิ่งมาก ก่อนแม่ทัพกู้สิ้นใจเขากำชับข้าเอาไว้ ที่ดินเหล่านี้เจ้าไม่อาจเก็บเอาไว้เพราะมันอาจนำภัยมายังตัวเจ้าได้”
บทล่าสุด
ชะตาลวงบ่วงบุพเพ บทที่ 3.1
เมื่อกลับไปถึงจวนตระกูลกู้ ปรากฏว่ามีรถม้าจากจวนตระกูลเว่ยจอดอยู่ กู้ชิงเยว่เดาได้ไม่ยากว่าเป็นผู้ใด หลายวันมานี้เว่ยเสวียนรั้งอยู่ที่จวนตระกูลกู้มาโดยตลอด ดีแค่ไหนแล้วที่หลี่จื่อเว่ยไม่บุกเข้ามาในงานศพเพื่อชิงตัวคน นางจึงคิดว่าอีกฝ่ายนับว่ารู้สิ่งใดควรไม่ควรอยู่บ้าง“พี่เสวียน” หลี่จื่อเว่ยเดินเข้ามาชายหนุ่มที่กำลังช่วยพยุงกู้ชิงเยว่ลงจากรถม้า เขาขมวดคิ้วมองอนุของตนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่ามาที่นี่ จวนตระกูลกู้กำลังไว้ทุกข์”“แต่ท่านไม่ยอมกลับไปหาข้า ข้าจึงได้แต่มาหาท่านที่นี่”“เว่ยเว่ย” เว่ยเสวียนเสียงต่ำลง “เจ้ามิใช่เด็กแล้ว อีกไม่นานก็จะกลายเป็นมารดาคน สมควรรู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร ตระกูลเว่ยเองก็เป็นตระกูลแม่ทัพ เจ้าสมควรตระหนักว่าการจากไปของแม่ทัพผู้กล้า มิใช่เรื่องที่จะทำแบบขอไปที ข้าเป็นบุตรเขยของตระกูลกู้ ต้องรั้งอยู่ช่วยงานศพและจัดการเรื่องในจวนจนเสร็จสิ้น เจ้ากลับไปเถิด”กู้ชิงเยว่ถอนใจออกมา “ท่านกลับไปกับนางเถิด หลายวันมานี้เราล้วนเหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ท่านเองก็สมควรได้กลับไปพัก”เว่ยเสวียนขมวดคิ้ว เห็นหญิงสาวหน้าตาอิดโรยกับหลี่จื่อเว่ยที่เกาะแขนของตนไ
ชะตาลวงบ่วงบุพเพ บทที่ 2.4
“พี่ใหญ่ ป่านนี้ท่านคงได้พบกับท่านพ่อ ท่านแม่ รวมไปถึงบรรพชนตระกูลกู้แล้ว” นางถอนหายใจเบาๆ “ท่านว่า...ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดี”นางมองไปยังดวงจันทร์ที่กำลังเคลื่อนคล้อยออกจากหมู่เมฆแสงจันทร์เริ่มสาดส่องลงมา ทำให้มองเห็นกู้ชิงเยว่ชัดเจนขึ้น นางสวมชุดไว้ทุกข์ใบหน้าเศร้าหมอง ถึงอย่างนั้นในยามที่กล่าวถึงพี่ชาย รอยยิ้มของนางกลับงดงามราวโฉมสะคราญแห่งดวงจันทร์เว่ยเสวียนจ้องหญิงสาวอยู่เช่นนั้นอย่างลืมตัว กระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆเขานิ่งงันยืนตัวแข็งทื่อ หลายวันนับจากวันที่พากู้จิ้งกลับมา กู้ชิงเยว่เพียงน้ำตาไหลออกมาเงียบๆ นางไม่ได้ร้องไห้อีกเลยนับจากวันแรก ทุกคนที่มาร่วมงานแม้มองเห็นเพียงความเศร้าสร้อย แต่กลับไม่มีใครได้เห็นนางร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างสิ้นหวังเช่นนี้เขาเผลอก้าวตัวไปข้างหน้า ความโดดเดี่ยวที่ทำให้รับรู้ได้ของนาง ทำให้เขาลืมตัวจนห้ามตัวเองไม่อยู่ กระทั่งทำให้กู้ชิงเยว่ตกใจ นางลุกพรวดขึ้นจากนั้นถอยหลังไปอย่างหวาดระแวง“ข้าเอง” เขามองนางนิ่งไม่ได้ก้าวเข้าไปอีกนางรีบเช็ดน้ำตาออกจากนั้นมองเขา “ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไร”“ครู่หนึ่งแล้ว ทุกคนตามหาเจ้ากันทั่ว บ่าวไพร่เริ่มกังวลแล้ว”ก
ชะตาลวงบ่วงบุพเพ บทที่ 2.3
เมื่อกลับออกมาจากเรือนของเว่ยฮูหยิน หลี่จื่อเว่ยมีท่าทีอ่อนลงมาก แม้ใบหน้าและดวงตาไม่ยินยอม แต่ท่าทีก็ไม่นับว่าเลวร้ายเช่นเมื่อก่อนกู้ชิงเยว่มิใช่คนใจแคบ นางเพียงเดินออกมากับเสี่ยวซูไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะกลับเรือนหรือไปที่ใดอีก ทั้งยังไม่ได้กล่าววาจาเหยียบย่ำอีกฝ่าย“คุณหนู” เสี่ยวซูรินชาร้อนให้ผู้เป็นนาย ชาผู่เอ๋อของแม่ทัพเว่ยเป็นชาชั้นยอดดังนั้นกลิ่นหอมจึงลอยอวลทั่วห้อง “ทำเช่นนี้มิเท่ากับล่วงเกินเว่ยฮูหยินหรือเจ้าคะ”“ไม่หรอก เว่ยฮูหยินเองก็เกิดในตระกูลชนชั้นสูง นางเป็นนายหญิงของจวนตระกูลเว่ย สมควรตระหนักดีว่าสิ่งที่ข้ากล่าวล้วนอาจส่งผลต่ออนาคตของจวนตระกูลเว่ยทั้งสิ้น”หรือหากอีกฝ่ายไม่เข้าใจ นางจะได้วางแผนชีวิตต่อไปในอนาคต เพราะลึกๆ นางก็เริ่มมองออกแล้วว่าชีวิตในจวนตระกูลเว่ยหลังจากนี้ นางคงพบกับความสงบสุขได้ยากยิ่งแล้วผ่านไปอีกสิบวันกู้ชิงเยว่เริ่มปรับตัวเข้ากับจวนตระกูลเว่ยได้บ้างแล้ว ทุกๆ เช้านางจะแต่งตัวไปคารวะแม่สามี อยู่กินมื้อเช้า พูดคุยเป็นเพื่อน กระทั่งพบว่าหลี่จื่อเว่ยเองเมื่อเห็นนางทำอีกฝ่ายก็ทำบ้างเห็นอีกฝ่ายยอบกายให้แม้ไม่เต็มใจ หญิงสาวพยักหน้าให้จากนั้นบอกให้อีกฝ่
ชะตาลวงบ่วงบุพเพ บทที่ 2.2
“ข้าไม่เคยนึกตำหนิท่านแม่เลยเจ้าค่ะ เพียงแต่หลายๆ เรื่องอยากให้เวลากับทุกๆ ฝ่ายได้ปรับตัวเช่นกันกับตัวข้า อีกทั้งตอนนี้บ้านเมืองระส่ำระสายเพราะสงคราม ข้าจึงไม่ได้กล่าวถึงให้ท่านแม่ไม่สบายใจ เพียงแต่จากบนลงล่าง จากนายสู่บ่าว ทุกอย่างล้วนจำเป็นต้องมีกฎเกณฑ์และคงไว้ซึ่งลำดับขั้น หาไม่ในยามคับขันในจวนจะวุ่นวายจนไม่อาจจัดการ”เว่ยฮูหยินพยักหน้าทั้งยังมีท่าทีจนใจ“เรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันจนทุกคนไม่อาจตั้งตัวก็จริง แต่นับจากวันนี้ข้าเพียงหวังว่ามันจะไม่เกิดซ้ำขึ้นอีก ในเมื่อข้าแต่งเข้ามาแล้ว ก็ถือว่าตัวเองกลายเป็นคนของตระกูลเว่ย ข้าได้แต่หวังว่าตระกูลเว่ยเองก็จะเห็นข้าเป็นคนกันเองมิใช่คนนอก”หลี่จื่อเว่ยคล้ายคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะออกมาเป็นเช่นนี้ นางมองกู้ชิงเยว่ที่มีท่าทีคล้ายไม่แยแสกับสิ่งใด คราแรกยังคิดว่าสตรีผู้นี้จัดการไม่ยากเป็นคุณหนูในห้องหอถูกประคบประหงมตามใจมาตั้งแต่เด็ก ขอเพียงนางยั่วโมโหเข้าหน่อยนางก็จะถือไพ่เหนือกว่า ยิ่งอีกฝ่ายลงไม้ลงมือต่อหน้าบ่าวไพร่ นางก็จะได้รับความสงสารเห็นใจ...ที่ไหนได้อีกฝ่ายกลับรับมือได้ด้วยความเยือกเย็นที่สำคัญเหตุใดตอนนี้แทนที่เว่ยฮูหยินจะเห็นใจนาง ก
ชะตาลวงบ่วงบุพเพ บทที่ 2.1
หลังจากส่งจดหมายแล้วเว่ยฮูหยินก็เรียกนางไปพบดังคาด ห้องโถงในเรือนด้านหลังหลี่จื่อเว่ยนั่งกุมใบหน้าร้องไห้ด้วยท่าทางน่าสงสาร กู้ชิงเยว่เดินเข้าไปคารวะแม่สามีจากนั้นนั่งลงตามที่อีกฝ่ายบอก“เยว่เอ๋อร์ ได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าสองคนมีปากเสียงทั้งยังลงไม้ลงมือกันต่อหน้าบ่าวไพร่หรือ”กู้ชิงเยว่เพียงยิ้มและมองไปยังหลี่จื่อเว่ย “ท่านแม่ ข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลเว่ย ยังไม่ทันได้สอบถามถึงธรรมเนียมปฏิบัติของตระกูลเว่ยก็อบรมอนุหลี่เสียแล้ว เรื่องนี้ต้องขออภัยจริงๆ แต่ที่จวนตระกูลกู้นั้นทุกคนล้วนยึดตามคำโบราณ ‘อันความในนั้นอย่านำออก อันความนอกนั้นอย่านำเข้า’ เรื่องในจวนตระกูลเว่ยข้ายังไม่กล้าเข้ามาแบ่งเบาเพราะมีท่านแม่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร แต่เรื่องในเรือนของท่านพี่ข้าคงเข้าใจผิดไปเองว่าข้าสามารถดูแล”เว่ยฮูหยินคล้ายชะงักไปเล็กน้อย นางถึงกับพูดไม่ออกและหันไปมองหลี่จื่อเว่ยหลังได้ยินประโยค ‘ความในอย่านำออก ความนอกอย่านำเข้า’ ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรสะใภ้คนดีก็กล่าวต่อไป“หากข้าทำผิดท่านแม่ก็สั่งลงโทษข้าเถิด เพียงแต่ข้าอยากได้ความกระจ่างสักเรื่อง ในคืนแต่งงานข้าได้รู้มาจากสาวใช้ว่ามีเกี้ยวถูกส่งเข้าไปยัง
ชะตาลวงบ่วงบุพเพ บทที่ 1.5
เช้าวันต่อมากู้ชิงเยว่ยังคงตื่นแต่เช้าเข้าไปคารวะแม่สามี ใจหนึ่งก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะกังวลจนล้มป่วย สามีและบุตรชายออกรบ ผู้อยู่เบื้องหลังเองก็ต้องทำใจให้เข้มแข็งเว่ยฮูหยินเป็นคนจิตใจอ่อนโยนและดูเป็นคนใจอ่อน ยังดีที่ข้างกายมีแม่นมและท่านพ่อบ้านคอยช่วยในเรื่องต่างๆ จวนตระกูลเว่ยจึงไม่เกิดความวุ่นวายขึ้น“คุณหนู ทำไมท่านไม่บอกเว่ยฮูหยินไปเล่าเจ้าคะ อี๋เหนียงผู้นั้นมิใช่มีอาการอ่อนเพลียสักนิด ตรงกันข้ามนางกลับยังคงเดินลอยหน้าออกไปจิบชาที่นอกสวน ทำเป็นมองไม่เห็นท่านที่เดินมาปรนนิบัติแม่สามีด้วยซ้ำ เช่นนี้จะยังมีจิตใจเข้ามาคารวะท่านที่เป็นฮูหยินเอกได้อย่างไร” เสี่ยวซูกล่าวด้วยน้ำเสียงอัดอั้นหญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ ท่าทีเป็นอริจากอีกฝ่ายนางจับได้จากน้ำเสียงในบ่ายวันนั้นที่นางกลับจากวังหลวง ต่อหน้าผู้อื่นหลี่จื่อเว่ยทำเป็นนอบน้อมถ่อมตน ลับหลังกลับแทบจะเดินชนนางด้วยซ้ำ ไหนเลยจะมีใจเข้ามาคารวะน้ำชาหรือปรนนิบัติเล่า...“อย่าใส่ใจก็จบเรื่องแล้ว ข้ามีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว ตอนนี้ห่วงเพียงพี่ใหญ่ที่อยู่แนวหน้า หาไม่ข้าไหนเลยยอมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในความวุ่นวายนี้เล่า” นางกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งลงยังโต๊
บางทีคุณอาจจะชอบ
ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน19.9K viewsชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง43.0K viewsท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ124.5K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน53.9K viewsบุปผากลางวสันต์
หรงเย่า / นาย่า295 viewsยุค 80 ทะลุมิติมาเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งวายร้ายให้กลายเป็นคนดี
เต้าหู้ยิ้ม1.8K viewsชะตาท่านข้าขอลิขิตเอง
น้องเหม่ยเหมย2.0K viewsนางร้ายเช่นข้าก็เหนื่อยล้าแล้วเช่นกัน
หนูเหมยจ้า4.1K views
