ตอนที่ 4

“อะ ๆ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ไป ๆ ลูกเข้าบ้าน แม่ทำกับข้าวจะเสร็จแล้ว น้ำหอมไปอาบน้ำก่อนนะลูก น้ำใสมาช่วยแม่จัดโต๊ะมา”

ทั้งสามคนเดินควงแขนกันเข้าบ้าน 2 ชั้นหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ซึ่งลลิตาเป็นคนซื้อไว้ให้ครอบครัวของเธอได้อยู่อาศัยแทนบ้านหลังเก่าที่มันทรุดโทรมมากแล้ว

ตั้งแต่พ่อซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านจากไป ลลิตาจะต้องเป็นคนหาเงินส่งเสียค่าใช้จ่ายทั้งหมดภายในบ้าน แต่ลลิตาก็ไม่เคยปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว

เนื่องจากน้ำใสร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเจ็บป่วยออดแอดเป็นประจำเพราะเป็นโรคโลหิตจาง จึงเรียนจบแค่มัธยมศึกษาปีที่ 6 และไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอกบ้าน แต่น้ำใสก็ช่วยแบ่งเบาภาระด้วยการไลฟ์สดขายของออนไลน์จนมีรายได้ใช้จ่ายส่วนตัวได้

บนโต๊ะอาหารที่เหมาะกับครอบครัวขนาดเล็กมีอาหารเมนูธรรมดาอยู่ 3 อย่าง ซึ่งผู้เป็นแม่ก็เลือกที่จะทำเมนูที่ลูกสาวทั้ง 2 คนชอบกิน สามคนแม่ลูกกินกันไปพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยอย่างเช่นที่เป็นเหมือนทุกวัน

“แม่รู้ไหมคะว่ากับข้าวฝีมือแม่ทำให้หอมมีแรงสู้ต่อกับทุกปัญหาเลยนะคะ พรุ่งนี้หอมจะทำมันให้ดีกว่าวันนี้ค่ะ” ลลิตาเอ่ยเสียงใสทันทีที่ดื่มน้ำเสร็จ ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนพอกลับมากินกับข้าวฝีมือแม่มันก็รู้สึกมีแรงขึ้นราวกับเป็นยาวิเศษสำหรับเธอ

“แหม พี่หอมชมใสด้วยสิคะ ใสเป็นคนหั่นผักให้แม่นะคะ”

“จ้าแม่คนเก่งของพี่” ลลิตาลูบหัวน้องสาวที่นั่งอยู่ไม่ห่างกันด้วยความเอ็นดู

“งานช่วงนี้เป็นยังไงบ้างลูก” นวลจันทร์เอ่ยถามลูกสาวดั่งเช่นทุกวันด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ก็เหมือนเดิมค่ะ แต่วันนี้หนักหน่อยถูกเจ้านายดุกลางห้องประชุมเรื่องยอด แต่เป็นปกติของเซลขายของค่ะแม่” ใบหน้าสวยเฉี่ยวหันไปส่งยิ้มให้มารดากับน้องสาวแบบทุกวัน แต่วันนี้แววตาของเธอนั้นกลับมีความวิตกกังวลซ่อนอยู่

ผู้เป็นแม่เพียงมองแค่แวบเดียวก็พอจะสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกสาวได้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรในตอนนี้

เมื่อทานข้าวจนอิ่มกันแล้วทั้งสามจึงช่วยกันเก็บโต๊ะกินข้าว และนำจานไปล้างให้เรียบร้อย และต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอนไปพักผ่อน

            ลลิตาที่ยังคงไม่ง่วงจึงหยิบมือถือมา แล้วทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มที่คุ้นเคย นิ้วเรียวไถหน้าจอสมาร์ตโฟนไปเรื่อย ๆ เพราะไม่อยากปล่อยให้ตัวเองฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้

            ใบหน้าหล่อที่เธอเผลอตวาดใส่ไปในช่วงเย็นของวันนี้แวบขึ้นมาบนหัว ทำเอาหญิงสาวกังวลไม่น้อยเกรงว่าพรุ่งนี้จะ ต้องกลายเป็นคนตกงาน

            “เฮ้อ ไม่อยากให้เช้าเลย” เสียงหวานบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แม้จะรู้ว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่บางเรื่องขอให้มันไม่เกิดขึ้นจะได้ไหม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            “น้ำหอมลูก หลับหรือยัง ขอแม่เข้าไปหน่อยได้ไหม”

            “เข้ามาได้เลยค่ะแม่”

            นวลจันทร์เปิดประตูห้องลูกสาวคนโตเข้ามาพร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ลูกสาว แล้วนั่งลงที่ปลายเตียงของลลิตา หญิงสาวจึงขยับตัวมานอนหนุนตักผู้เป็นแม่อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

            “มีเรื่องอะไรให้คิดมากหรือเปล่าลูก” มือนุ่มของนวลจันทร์ลูบเบา ๆ บนเส้นผมยาวสวยของลูกสาวอย่างห่วงใย

            “มีปัญหานิดหน่อยค่ะ ยอดขายของหอมไม่ค่อยดี เจ้านายเลยบ่น” ลลิตาเลือกที่จะบอกไปตามตรงแต่ก็ไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเย็นไปเพราะไม่อยากให้ผู้เป็นแม่ต้องวิตกกังวลไปกับตัวเองด้วย

            “ลูกชายคนโตของคุณมานพใช่ไหมลูก พวกท่านเป็นผู้มีพระคุณกับบ้านเรามาก เราเป็นพนักงานทำพลาดแล้วโดนเจ้านายตำหนิก็เป็นแบบนี้ทุกที่แหละลูก  น้ำหอมอย่าคิดมากเลยนะ”

            “ค่ะแม่ พรุ่งนี้หอมจะทำให้มันดีกว่าวันนี้ค่ะแม่” ลลิตาหลับตาพริ้มบนตักอุ่น ๆ ของผู้เป็นแม่

            “ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรน้ำหอมคนนี้จะสู้ไม่ถอยแน่นอน เพื่อแม่เพื่อน้องน้ำหอมสู้ตายยยย” หญิงสาวเอ่ยติดตลกกับผู้เป็นแม่เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากนวลจันทร์ได้ไม่น้อย

            เมื่อเห็นว่าลูกสาวดูสบายใจขึ้นแล้วนวลจันทร์ก็ออกจากห้องของลลิตา เพื่อให้ลูกสาวได้พักผ่อนสักทีเพราะตอนนี้ก็ค่อนข้างจะดึกมากแล้ว

คฤหาสน์ภานุวัฒน์สกุล

            บนโต๊ะอาหารที่มีกับข้าวมากมายวางเรียงรายนับสิบอย่าง แต่ธามนิธีกลับรู้สึกเบื่อหน่ายเป็นอย่างมากจนไม่สามารถจะกลืนอะไรได้ลง

            เขาวางช้อนส้อมลงและยกน้ำขึ้นดื่มโดยที่ไม่ได้แตะอาหารสักคำเดียว

            “อ้าวพี่ธีร์อาหารไม่ถูกปากหรือคะ เห็นคุณหญิงป้าบอกพี่ธีร์ชอบอาหารร้านนี้ ปรางเลือกเมนูมาไม่ถูกใจหรือคะ” มะปรางคือลูกสาวของคุณหญิงผกามาศเพื่อนรักของคุณแม่ของเขา

            “พอดีพี่ไม่ค่อยทานข้าวเย็นครับ” ธามนิธีปฏิเสธเสียงนิ่งด้วยความเบื่อหน่าย ทำงานมาเหนื่อยทั้งวันตกเย็นแทนที่จะได้พักผ่อนกลับต้องมานั่งปั้นหน้าอยู่ที่โต๊ะอาหารที่น่าเบื่อหน่ายนี้

            “พี่ธีร์ พรุ่งนี้ธิชากับเพื่อนจะไปยื่นเอกสารฝึกงานที่บริษัทนะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะท่านประธาน” ธิชาน้องสาวของธามนิธีที่เห็นพี่ชายเริ่มเบื่อหน่ายจึงชวนคุยเพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดบนโต๊ะอาหารนี้

            เพราะตลอดเวลาที่ทุกคนทานข้าวกันอย่างเงียบ ๆ จะมีเสียงพูดคุยของมะปรางตลอดเวลา จนท่านมานพชำเลืองตามองหลายครั้งหลายหน ส่วนคุณหญิงสุพรรษาก็มีสีหน้าลำบากใจไม่น้อยเพราะโดยปกติแล้วที่บ้านหลังนี้เวลาทานข้าวทุกคนจะทานกันอย่างเงียบ ๆ อาจจะมีพูดคุยกันบ้างเล็กน้อยตามประสาคนในครอบครัว

            แต่มะปรางเล่นพูดตลอดเวลาทั้งที่บางทียังมีอาหารอยู่ในปากก็ตาม