ตอนที่ 5

“น้องธิชาคะ เวลาทานข้าวใครเขามาคุยเรื่องงานกันล่ะคะ” มะปรางเอ่ยเบรกธิชาดังเอี๊ยด ทำตัวประหนึ่งคนในครอบครัวเอ่ยเตือนธิชาเหมือนสนิทสนมกันมานานทั้งที่เจอหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้ง

            “แล้วเวลาที่อาหารอยู่ในปากใครเขาพูดไม่หยุดแบบนี้กันบ้างล่ะคะคุณมะปราง” ธิชาสวนกลับทันควันด้วยความขุ่นเคืองใจ มีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าเธอ เป็นคนในครอบครัวเธอก็ไม่ใช่

            “ธิชาลูก ไม่เอาค่ะ” คุณหญิงสุพรรษาเอ่ยปรามลูกสาวด้วยสีหน้าลำบากใจ เพราะธิชาพูดถูกทุกอย่างแต่ในฐานะแม่ก็ต้องตักเตือนไม่ให้ลูกพูดจารุนแรงไปมากกว่านี้ อย่างน้อยเธอก็ยังเกรงใจคุณหญิงผกามาศแม่ของมะปรางอยู่

            “คุณหญิงป้าคะ น้องธิชาไม่น่ารักเลยนะคะ มะปรางคิดว่าเราต้องอบรมมารยาทน้องธิชาอย่างจริงจังกันแล้วนะคะ”

            คุณหญิงสุพรรษาหน้าซีดเผือดกับคำพูดของลูกสาวเพื่อนรักที่พูดออกมาอย่างไม่เกรงใจผู้หลักผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงนี้กันบ้างเลย รู้สึกเหมือนโดนด่าว่าไม่อบรมสั่งสอนลูกอย่างไรอย่างนั้น

            “ลุงขอตัวก่อนนะ” ท่านมานพลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปด้วยความไม่พอใจปนเปกับความเบื่อหน่ายทันทีที่สถานการณ์บนโต๊ะเริ่มอึมครึม

            “ผมมีเรื่องงานจะปรึกษาคุณพ่อพอดี ขอตัวนะครับ” ธามนิธีได้โอกาสจึงลุกตามผู้เป็นพ่อไปทิ้งให้มะปรางมองตามหลังตาละห้อย

            “คุณแม่คะ วันหลังถ้ามีคนอื่นมาร่วมโต๊ะหนูขอไม่ทานข้าวที่บ้านนะคะ” ธิชาพูดเสร็จก็สะบัดหน้าใส่มะปรางแล้วเดินจากไปทันที

            “คุณหญิงป้าคะ แล้วทุกคนเป็นอะไรกันลุกจากโต๊ะทั้งที่ทานไปไม่กี่คำเอง” มะปรางเอ่ยถามคุณหญิงสุพรรษาด้วยความสงสัยเพราะเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าทุกคนกำลังรำคาญเธอ

            “หนูมะปรางจ๊ะถ้าทานอิ่มแล้ว มาจ้ะเดี๋ยวป้าไปส่งที่รถ เป็นสาวเป็นแส้กลับบ้านดึกดื่นมันไม่ดี เดี๋ยวคุณหญิงแม่จะเป็นห่วงเอานะ” คุณหญิงสุพรรษาเดินอ้อมมาฝั่งที่มะปรางนั่งแล้วประคองมะปรางที่มีสีหน้างุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เดินไปยังลานจอดรถ

            “แต่คุณป้าคะ มะปรางยังไม่...”

            “เดินทางปลอดภัยนะลูก ป้าส่งแค่นี้นะพอดีป้าปวดขาอะลูก” พูดจบคุณหญิงสุพรรษาก็ปิดประตูบ้านทันทีทิ้งให้มะปรางยืนนิ่งอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

            “บ้า...บ้าที่สุด คนบ้านนี้มันบ้า” หญิงสาวกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจแล้วก้าวเดินฉับ ๆ ไปยังรถยนต์ของตัวเอง จากนั้นก็ขับออกไปอย่างรวดเร็วเสียจนคนงานวิ่งไปเปิดประตูรั้วแทบไม่ทัน

ภายในห้องทำงาน ณ คฤหาสน์ภานุวัฒน์สกุล

          “งานที่บริษัทเป็นไงบ้างล่ะธีร์ เห็นว่าวันนี้ประชุมทีมขายเหรอ” ท่านมานพเอ่ยถามลูกชายที่นั่งบริหารงานแทนมาได้หลายเดือนแล้วด้วยความเป็นห่วง

            “ยอดปีนี้แย่ลงครับ แต่ก็ไม่ได้มากนักอาจจะเป็นที่เศรษฐกิจด้วย ตอนนี้ผมวางแผนจะโพรโมตโครงการใหม่ของเราเพิ่มครับ อาจจะใช้พรีเซนเตอร์ที่มีชื่อเสียงสักหน่อยเพื่อกระตุ้นยอดขาย” ธามนิธีเอ่ยเสนอความคิดของตัวเองไปให้กับผู้เป็นพ่อ ซึ่งท่านมานพก็พยักหน้ารับฟังและไม่ได้ขัดอะไร

            “แล้วกับน้ำหอมเป็นไงบ้าง” เมื่อผู้เป็นพ่อเจาะจงถึงหญิงสาว ธามนิธีก็เข้าใจทันทีว่าท่านต้องทราบถึงเหตุการณ์ในห้องประชุมวันนี้ จึงอดไม่ได้ที่เอ่ยแซวคุณพ่อของเขาที่เป็นห่วงหลานสาวสุดที่รักเสียเหลือเกิน

            “คุณพ่อทราบข่าวไวจังนะครับ ก็ไม่ยังไงครับเพียงแต่ผมต้องการกระตุ้นทั้งตัวเธอและทุกคนในทีมก็เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นคนของใครก็ต้องทำงานให้อยู่ในมาตรฐานของบริษัททั้งนั้น” ธามนิธีไหวไหล่เล็กน้อยด้วยท่าทีสบาย ๆ

            “ธีร์ก็อย่าไปอคติกับน้ำหอมเขา พ่อไม่อยากให้เขารู้สึกอึดอัด ธีร์ต้องเข้าใจนะว่าเกริกพ่อของน้ำหอมเขาดีกับพ่อมาก และพ่อก็สัญญากับเกริกไว้แล้วว่าจะไม่มีทางทิ้งครอบครัวของเขาแน่นอน อีกอย่างหนูน้ำหอมก็ทำงานเก่งมากนะ” คุณพ่อของเขาเอ่ยชมหญิงสาวไม่ขาดปากจนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะสงสัยในความเก่งของหญิงสาวว่าเธอเก่งจริง ๆ หรือเพราะมีคุณพ่อของเขาคอยหนุนหลังช่วยเหลือกันแน่

            “คุณพ่อครับผมเริ่มสงสัยแล้วนะว่าใครเป็นลูกคุณพ่อกันแน่” ธามนิธีเอ่ยแซวผู้เป็นพ่อพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียน

            “อ้าว! ไอ้นี่ทำตัวเป็นเด็กขี้อิจฉาไปได้”

            สองพ่อลูกมักหยอกล้อกันเป็นประจำเมื่อได้เจอหน้ากัน มันทำให้ครอบครัวของเขาค่อนข้างที่จะผูกพันกัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูห้องทำงานแล้วเปิดเข้ามาทันทีโดยไม่รอเสียงตอบรับจากเจ้าของห้องคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณหญิงสุพรรษา ที่มาพร้อมกับแตงไทยแม่บ้านประจำคฤหาสน์ยกถาดคุกกี้ที่ทำจากธัญพืช และชาร้อนเข้ามาเสิร์ฟสองพ่อลูกถึงในห้องทำงาน

            เมื่อแตงไทยเสิร์ฟของว่างเสร็จแล้วก็เดินออกไปทันที ในห้องจึงเหลือเพียงสามคนพ่อแม่ลูก

            “ธีร์ เรื่องหนูมะปราง คือ...” คุณหญิงสุพรรษาไม่อยากอ้อมค้อมรีบเข้าเรื่องถึงธุระที่ต้องการมาคุยกับลูกชายทันทีแต่ก็ถูกขัดเสียก่อน

            “ผมบอกคุณแม่ไปหลายครั้งแล้วนะครับว่าเรื่องชีวิตคู่ผมขอเป็นคนเลือกเอง”