ตอนที่ 4 คำเตือน

ฮูหยินเอก—หลินจิ้งอี๋   ไม่มีวันกล้าล่วงเกินเด็กน้อยในอ้อมแขนของนาง ต่อให้มีความคิดเพียงใด ก็ต้องเก็บซ่อนไว้ใต้หน้ากากคุณธรรม

แต่กับ “อนุต่ำต้อย” ผู้หนึ่ง—

หากพลาดพลั้งถึงแก่ชีวิต เหล่าผู้อาวุโสก็ทำได้เพียงถอนหายใจ

กล่าวคำเวทนาแล้วปล่อยให้เรื่องนั้นกลายเป็นชะตากรรม

สตรีคนหนึ่งตาย  เด็กชายหนึ่งถูกอุ้มไปเลี้ยง

เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายดายเหลือเกินในเรือนหลัง

บุรุษตระกูลเสิ่น  เมื่อเติบใหญ่ล้วนเข้าสู่สนามรบ ความสุขกับครอบครัวมีน้อยยิ่ง  เหล่าผู้อาวุโสในตระกูล

ต่างตระหนักถึงชะตานั้นดี

จึงเห็นใจบุตรหลานและให้คุณค่ากับช่วงวัยเยาว์อย่างยิ่ง 

พวกเขาจะถูกให้อยู่ในเรือน อยู่กับมารดาให้อิ่มเอมกับความสงบเพียงไม่กี่ปี ก่อนชะตาจะเรียกตัวไป

          หากนางไม่ตาย  นางจะเป็นคนเลี้ยงบุตรด้วยตนเอง

นั่นคือ กับฮูหยินเอกที่ยังไม่มีบุตรชาย

นางจึงจำเป็นต้องตายในวันที่คลอดบุตร

การตกเลือดไม่ใช่อุบัติเหตุ

แต่ข้ายังไม่ตาย!!  ลูกของข้า จะไม่กลายเป็นหมากของผู้ใด

ในเรือนหลังแห่งนี้  ข้าอาจเป็นเพียงอนุสี่

ไร้ตระกูลหนุนหลัง  ไร้อำนาจในมือ

ทว่า  ถึงอย่างไร—หวั่นถงก็หาใช่สตรีไร้ราก

ชาติที่แล้ว  ข้าคือเมียเอกของขุนแผน

ย่อมพอมีฝีมือไสยเวทอยู่บ้าง  และนับว่าเป็นรองแค่ขุนแผนเท่านั้น

ส่วนขุนช้าง  ข้าพ่ายแพ้ในอำนาจของอีกฝ่าย   

ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มบางเย็น

ครั้งนั้น ข้าพลาดพลาดเพราะเชื่อใจพลาดเพราะหวังในความรัก

แต่ชาตินี้—นางจะไม่ยอมพลาดอีก

หวั่นถงขยับกายเล็กน้อย  จัดท่านั่งให้มั่นคง  ลมหายใจค่อย ๆ สม่ำเสมอ ในความมืดนางเริ่มร่ายคาถารักษาตัวเองอย่างแผ่วเบา

ถ้อยคำไหลผ่านปลายลิ้นอย่างแผ่ว แทบไม่ต่างจากการภาวนา

ความอุ่นค่อย ๆ แผ่ซึม  ความเจ็บถูกกดลงอย่างสงบ

          หวั่นถงหยุดเพียงเท่านั้น  ฟื้นให้อยู่ตัวดี  แต่ไม่มากไปจนผิดสังเกต

จากนั้นก็ลืมตาขึ้นในความมืด

ชาตินี้นางจะพึ่งตนเอง  และจะไม่ฝากชีวิต

ไว้กับหัวใจของบุรุษหรือความเมตตาของผู้ใดอีกต่อไป

เรือนจิ้งซู่

หลิ่วซูหยากำลังปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าทานมื้อเช้า  กลิ่นโจ๊กลอยอวลแผ่วเบาในเรือนจิ้งซู่ ทุกการเคลื่อนไหวของนางเป็นไปอย่างสำรวม

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าวางตะเกียบลง  เสียงในเรือนก็เงียบลงตามไปด้วย

“เรือนจันทร์ฉาย เป็นอย่างไรบ้าง” น้ำเสียงนั้นเรียบ  แต่แฝงความหมายให้ต้องตอบอย่างระมัดระวัง

หลิ่วซูหยาโค้งกายต่ำ กล่าวด้วยความเคารพ

“เรียนท่านแม่…อนุสี่ผู้นั้นอาการดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะข้าได้ส่งสารไปให้เยี่ยนเหิงเรียบร้อย   ให้เขาเป็นผู้ตั้งชื่อบุตรชายของตนเอง”

ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปครู่หนึ่งดวงตาที่ผ่านชีวิตมานานทอดมองไปยังสวนด้านนอกเรือน  “บุตรหลานตระกูลเสิ่น  ต้องเติบโตอย่างแข็งแรง”

นางเอ่ยช้า ๆ  ถ้อยคำเรียบง่าย  “ในเมื่อนางมีวาสนาคลอดบุตรชาย  ก็ดูแลนางให้ดี...อย่าให้มีสิ่งใดผิดพลาด”

หลิ่วซูหยาไม่กล้าชักช้า รับคำทันที

“ลูกสะใภ้ทราบแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าเพียงเล็กน้อย  ก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบ

“เจ้าไปจัดการธุระเถิด”

“ลูกสะใภ้ขอตัว”

หลิ่วซูหยาถอยออกจากเรือนอย่างสำรวม

ช่วงสายหลิ่วซูหยาก็มาเยือนเรือนจันทร์ฉาย ในอ้อมแขนของนางคือทารกน้อยที่หลับสนิท

นางก้มมองใบหน้าเด็กน้อยด้วยแววตาเอ็นดู

ริมฝีปากคลี่ยิ้ม “น่ารักจริง ๆ …เหมือนเยี่ยนเหิงตอนเด็กไม่มีผิด”

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน  ความรักของผู้เป็นย่ามิใช่สิ่งที่เสแสร้งขึ้นมาได้

หวั่นถงมองภาพนั้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างพลันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัวความอบอุ่นซึมลึกอย่างเงียบงัน         

          “ข้าได้ส่งสารไปหาเยี่ยนเหิงแล้ว”   หลิ่วซูหยาเอ่ยต่ออย่างราบเรียบ“ให้เขาเป็นคนตั้งชื่อบุตรชายคนแรกด้วยตนเอง อีกไม่นาน…คงเขียนสารกลับมา”

หวั่นถงโค้งกายเล็กน้อยกล่าวด้วยความเคารพ

“ขอบคุณฮูหยินที่เมตตาเจ้าค่ะ” 

เห็นท่าทางรู้ความของหวั่นถง หลิ่วซูหยาก็เกิดความเมตตา  จากนั้นนางจึงหันไปทางหลินจิ้งอี๋  สายตานิ่งสงบแต่แฝงความหมายชัดเจน

“แม่รู้ว่าเจ้ามีเรื่องให้จัดการมากทว่าเมื่อเช้าฮูหยินผู้เฒ่าได้กำชับลงมาแล้วว่าต้องดูแลอนุสี่ให้ดี”

คำว่า กำชับถูกเน้นช้า ๆ

หลินจิ้งอี๋ก้มศีรษะรับคำทันที  “ลูกสะใภ้ทราบแล้วเจ้าค่ะ ทำให้ท่านแม่ต้องเป็นกังวลลูกสะใภ้รู้สึกผิดยิ่ง”

หลิ่วซูหยาพยักหน้าเล็กน้อย  “ถ้าเจ้ารับปากข้าก็วางใจ”

หลินจิ้งอี๋ยิ้มรอยยิ้มนั้นอ่อนโยนและสมบูรณ์แบบ   ไร้รอยแตกร้าวให้ผู้ใดจับได้ ทว่าในแขนเสื้อมือของนางกลับกำแน่นจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ

นางเข้าใจดี—นี่มิใช่คำขอ  แต่มันคือคำเตือน