ตอนที่ 4 คำเตือน

ในยามค่ำคืนหลังจากทุกคนหลับใหล เรือนจันทร์ฉายตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมบาง ๆ ที่ลอดผ่านกรอบหน้าต่างไม้เข้ามา หวั่นถงยังคงลืมตาอยู่ในความมืด ครุ่นคิดวางแผนอย่างเยือกเย็น

นางรู้ดีว่าจวนแม่ทัพเสิ่นหวงแหนบุตรหลานยิ่งกว่าสิ่งใด บุตรชายของตระกูลคือรากฐานของอำนาจ คือสายเลือดที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้อง ฮูหยินน้อยหลินจิงเจียวไม่มีวันกล้าล่วงเกินเด็กน้อยในอ้อมแขนของนาง

ต่อให้มีความริษยาเพียงใด ก็ต้องเก็บซ่อนไว้ใต้หน้ากากคุณธรรม

แต่กับ "อนุต่ำต้อย" ผู้หนึ่ง หากพลาดพลั้งถึงแก่ชีวิต เหล่าผู้อาวุโสก็ทำได้เพียงถอนหายใจ กล่าวคำเวทนาแล้วปล่อยให้เรื่องนั้นกลายเป็นชะตากรรม

สตรีคนหนึ่งตาย เด็กชายหนึ่งถูกอุ้มไปเลี้ยง

เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายดายเหลือเกินในเรือนหลัง

บุรุษตระกูลเสิ่น เมื่อเติบใหญ่ล้วนเข้าสู่สนามรบ ความสุขกับครอบครัวมีน้อยยิ่ง

เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลต่างตระหนักถึงชะตานั้นดี จึงเห็นใจบุตรหลานและให้คุณค่ากับช่วงวัยเยาว์อย่างยิ่ง พวกเขาจะถูกให้อยู่ในเรือน อยู่กับมารดาให้อิ่มเอมกับความสงบเพียงไม่กี่ปี ก่อนชะตาจะเรียกตัวไป

หากนางไม่ตาย นางจะเป็นคนเลี้ยงบุตรด้วยตนเอง นั่นคือเหตุผลที่ฮูหยินเอกผู้ยังไม่มีบุตรชาย จำเป็นต้องให้นางตายในวันที่คลอดบุตร การตกเลือดไม่ใช่เพียงอุบัติเหตุ แต่มันคือแผนการสังหาร!

"ทว่า... ข้ายังไม่ตาย!" นางรำพึงในใจอย่างแน่วแน่ "ลูกของข้า จะไม่กลายเป็นหมากของผู้ใด"

ในเรือนหลังแห่งนี้ ข้าอาจเป็นเพียงอนุสี่ ไร้ตระกูลหนุนหลัง ไร้อำนาจในมือ

ทว่าถึงอย่างไรหวั่นถงก็หาใช่สตรีไร้ราก ชาติที่แล้วข้าคือเมียเอกของขุนแผน ย่อมพอมีฝีมือไสยเวทอยู่บ้าง และนับว่าเป็นรองแค่สามีของข้าเท่านั้น ส่วนขุนช้าง... ข้าพ่ายแพ้ในอำนาจของอีกฝ่ายเพราะความซื่อตรงเกินไป

ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มเย็น ครั้งนั้นข้าพลาดเพราะเชื่อใจ

พลาดเพราะหวังในความรัก

แต่ชาตินี้... นางจะไม่ยอมพลาดอีก

หวั่นถงขยับกายเล็กน้อย จัดท่านั่งให้มั่นคง ลมหายใจค่อย ๆ สม่ำเสมอ ในความมืดนางเริ่มร่ายคาถารักษาตัวเองอย่างแผ่วเบา ถ้อยคำไหลผ่านปลายลิ้นอย่างแผ่ว แทบไม่ต่างจากการภาวนา ความอุ่นค่อย ๆ แผ่ซึม ความเจ็บถูกกดลงอย่างสงบ หวั่นถงหยุดเพียงเท่านั้น ฟื้นให้อยู่ตัวดี แต่ไม่มากไปจนผิดสังเกต

จากนั้นก็ลืมตาขึ้นในความมืด ชาตินี้นางจะพึ่งตนเอง

และจะไม่ฝากชีวิตไว้กับหัวใจของบุรุษหรือความเมตตาของผู้ใดอีกต่อไป

ที่เรือนจิ้งซู่ หลิ่วซูหยากำลังปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่าทานมื้อเช้า กลิ่นโจ๊กลอยอวลแผ่วเบา ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างสำรวม เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าวางตะเกียบลง เสียงในเรือนก็เงียบลงตามไปด้วย

"เรือนจันทร์ฉาย เป็นอย่างไรบ้าง" น้ำเสียงนั้นเรียบ แต่แฝงความหมายให้ต้องตอบอย่างระมัดระวัง

หลิ่วซูหยาโค้งกายต่ำ กล่าวด้วยความเคารพ "เรียนท่านแม่… อนุสี่ผู้นั้นอาการดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ข้าได้ส่งสารไปให้เยี่ยนเหิงเรียบร้อย ให้เขาเป็นผู้ตั้งชื่อบุตรชายของตนเอง"

ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่ผ่านชีวิตมานานทอดมองไปยังสวนด้านนอกเรือน "บุตรหลานตระกูลเสิ่น ต้องเติบโตอย่างแข็งแรง" นางเอ่ยช้า ๆ "ในเมื่อนางมีวาสนาคลอดบุตรชาย ก็ดูแลนางให้ดี... อย่าให้มีสิ่งใดผิดพลาด"

หลิ่วซูหยาไม่กล้าชักช้า รับคำทันที "ลูกสะใภ้ทราบแล้วเจ้าค่ะ"

หลังจากนั้น 

ช่วงสายหลิ่วซูหยาก็มาเยือนเรือนจันทร์ฉาย ในอ้อมแขนของนางคือทารกน้อยที่หลับสนิท นางก้มมองใบหน้าเด็กน้อยด้วยแววตาเอ็นดู ริมฝีปากคลี่ยิ้ม "น่ารักจริง ๆ… เหมือนเยี่ยนเหิงตอนเด็กไม่มีผิด"

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน ความรักของผู้เป็นย่ามิใช่สิ่งที่เสแสร้งขึ้นมาได้ หวั่นถงมองภาพนั้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างพลันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นซึมลึกอย่างเงียบงัน

"ข้าได้ส่งสารไปหาเยี่ยนเหิงแล้ว" หลิ่วซูหยาเอ่ยต่ออย่างราบเรียบ "ให้เขาเป็นคนตั้งชื่อบุตรชายคนแรกด้วยตนเอง อีกไม่นาน… คงเขียนสารกลับมา"

หวั่นถงโค้งกายเล็กน้อยกล่าวด้วยความเคารพ "ขอบคุณฮูหยินที่เมตตาเจ้าค่ะ"

เห็นท่าทางรู้ความของหวั่นถง หลิ่วซูหยาก็เกิดความเมตตา จากนั้นนางจึงหันไปทางหลินจิงเจียว สายตานิ่งสงบแต่แฝงความหมายชัดเจน "แม่รู้ว่าเจ้ามีเรื่องให้จัดการมาก ทว่าเมื่อเช้าฮูหยินผู้เฒ่าได้กำชับลงมาแล้วว่าต้องดูแลอนุสี่ให้ดี"

คำว่า "กำชับ" ถูกเน้นช้า ๆ

หลินจิงเจียวก้มศีรษะรับคำทันที "ลูกสะใภ้ทราบแล้วเจ้าค่ะ ทำให้ท่านแม่ต้องเป็นกังวล ลูกสะใภ้รู้สึกผิดยิ่ง"

หลินจิงเจียวยิ้ม รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนและสมบูรณ์แบบ ไร้รอยแตกร้าวให้ผู้ใดจับได้ ทว่าในแขนเสื้อ มือของนางกลับกำแน่นจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ นางเข้าใจดี... นี่มิใช่คำขอ แต่มันคือคำเตือน

เมื่อสารจากชายแดนมาถึง

ชื่อที่ถูกจดจารด้วยน้ำหมึกหนักแน่นคือ "เสิ่นรุ่ยเหิน" อันหมายถึงสิริมงคลที่แผ่ขยายสืบไปไม่สิ้นสุด

วั่นถงมองชื่อของบุตรชายด้วยแววตาพอใจ

นี่คือจุดเริ่มต้นของการทวงคืนทุกสิ่งในฐานะมารดาของทายาทตระกูลเสิ่น