ตอนที่ 4 จากกันชั่วนิรันดร์   1/3

ตอนที่ 4 จากกันชั่วนิรันดร์   1/3

รุ่งเช้า ณ เรือนฟู่หย่า

แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาภายในห้อง กลิ่นชาชั้นดีลอยกรุ่นอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อบาง

หลินจิงเจียวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้สาวใช้ช่วยจัดแต่งเรือนผม ท่าทางของนางยังคงสงบนิ่งและสง่างามดังเช่นทุกวัน

กระทั่งสาวใช้ผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงกลางห้อง

“เรียนฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”

หลินจิงเจียวเหลือบตามองเงาของอีกฝ่ายผ่านกระจกทองเหลือง

“มีเรื่องใด”

สาวใช้กลืนน้ำลาย ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“อนุสี่…ยังไม่ตายเจ้าค่ะ”

มือของหลินจิงเจียวที่กำลังยกปิ่นหยกขึ้นชะงักอยู่กลางอากาศ

หลินจิงเจียวค่อย ๆ หันกลับมา

“ไม่ตายอย่างนั้นหรือ”

ผู้รายงานรีบก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “หมอหลี่กลับไปตรวจอาการอีกครั้ง พบว่าเลือดหยุดแล้วเจ้าค่ะ แม้ชีพจรยังอ่อน แต่เมื่อคืนนี้นางผ่านด่านอันตรายมาได้”

หลินจิงเจียวนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนหน้านี้หมอหลี่เป็นผู้กล่าวด้วยตนเองว่าให้เตรียมจัดการสิ่งที่สมควรจัดการ

คนซึ่งชีพจรเกือบขาด เลือดไหลออกจากร่างจนแทบไม่เหลือ กลับสามารถรอดมาได้

รอด…ทั้งที่ควรตายไปแล้ว

หลินจิงเจียวค่อย ๆ วางปิ่นหยกลงบนโต๊ะ

เสียงหยกกระทบไม้ดังแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนอย่างยิ่งในความเงียบ

“เลือดหยุดเองหรือ”

“หมอหลี่เองก็มิอาจอธิบายได้เจ้าค่ะ บอกเพียงว่าอาจเป็นเพราะร่างกายของอนุสี่ยังมีแรงยื้อชีวิตอยู่”

หลินจิงเจียวหลุบตาลง  แรงยื้อชีวิตอย่างนั้นหรือ

คนที่อ่อนแอและหวาดกลัวทุกสิ่งเช่นกู้หวั่นถง กลับมีใจแข็งพอจะยื้อชีวิตตนเองจากประตูนรกได้จริงหรือ

สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยินน้อย จะให้บ่าวจัดการอย่างไรต่อดีเจ้าคะ”

หลินจิงเจียวเงยหน้าขึ้นมองนาง

สาวใช้รีบก้มหน้าหลบสายตา แต่ยังคงกล่าวต่อ “ถึงอย่างไรอนุสี่ก็เพิ่งคลอดบุตร ร่างกายอ่อนแอยิ่ง ยาบำรุงหรืออาหารบางอย่าง หากจัดเตรียมไม่เหมาะสมก็อาจ…”

“พอแล้ว”

หลินจิงเจียวเอ่ยตัดบท ทำให้ผู้พูดหุบปากลงทันที

“ในเมื่อลงมือไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่สวรรค์ไม่ยอมรับนาง ก็ไม่ควรลงมือซ้ำในเวลานี้”

สาวใช้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ตอนนี้นางเพิ่งให้กำเนิดบุตรชายแก่ท่านพี่ สายตาของคนทั้งจวนย่อมจับจ้องอยู่ หากเกิดสิ่งใดขึ้นอีก ผู้ที่ถูกสงสัยเป็นคนแรกย่อมเป็นข้า”

“จัดของบำรุงให้นางตามสมควร”

หลินจิงเจียวเอ่ยต่อ น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนและราบเรียบดังเดิม

“อย่าให้ผู้ใดกล่าวได้ว่าเรือนฟู่หย่าปฏิบัติต่อนางอย่างไร้เมตตา”

สาวใช้รับคำ “เจ้าค่ะ”

หลินจิงเจียวมองเงาตนเองในกระจกทองเหลือง

ใบหน้าของนางยังงดงาม สงบ และไม่มีร่องรอยความไม่พอใจให้ผู้ใดจับได้ มีเพียงปลายนิ้วซึ่งวางอยู่บนโต๊ะเท่านั้นที่ค่อย ๆ กำแน่น

เรือนจันทร์ฉาย

หวั่นถงลืมตาขึ้นท่ามกลางกลิ่นยาสมุนไพรซึ่งคลุ้งอยู่เต็มห้อง

ความเจ็บปวดยังคงอยู่ แต่ไม่รุนแรงเท่าเมื่อคืน

อย่างน้อยวันนี้นางก็สามารถหายใจได้โดยไม่รู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมาเลื่อยร่างจากข้างใน

นับว่าเป็นพัฒนาการที่น่ายินดีไม่น้อย

นางขยับมือเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าเรี่ยวแรงยังกลับมาไม่ถึงครึ่ง

‘ร่างนี้อ่อนแอเสียจริง’

‘เพียงยกนิ้วยังเหนื่อย หากมีคนคิดร้ายเวลานี้ ข้าคงทำได้เพียงด่าเขาในใจจนหูชา’

หวั่นถงกวาดตามองไปรอบห้อง

สาวใช้สองคนนั่งเฝ้าอยู่ไม่ไกล

ชิงยวนกำลังพับผ้าอยู่ข้างโต๊ะ ส่วนเสี่ยวจู่กำลังเฝ้าหม้อยาที่ตั้งอยู่เหนือเตาเล็ก

เมื่อเห็นผู้เป็นนายลืมตา ชิงยวนรีบวางผ้าลงแล้วก้าวเข้ามาใกล้

“อี้เหนียงสี่ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

หวั่นถงพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

ลำคอแห้งผากราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายปี นางพยายามเปล่งเสียง แต่เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าเสียจนตนเองยังเกือบจำไม่ได้

“น้ำ…”

ชิงยวนรีบรินน้ำอุ่นใส่ถ้วย ก่อนจะช่วยประคองศีรษะนางขึ้น

หวั่นถงจิบเพียงเล็กน้อย ความแห้งในลำคอจึงค่อยคลายลง

นางหลับตาพักครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม  “ลูกข้าเล่า”

ชิงยวนถูกกำชับไม่ให้อี้เหนียงสี่ได้ใกล้ชิดบุตรชาย  จึงเอ่ย

“คุณชายสามอยู่กับแม่นมหลิวเจ้าค่ะ เมื่อเช้าเพิ่งกินนมแล้วหลับไป อี้เหนียงไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ”

หวั่นถงลืมตาขึ้น “พาเขามาหาข้า”

ชิงยวนมีสีหน้าลำบากใจ “อี้เหนียงสี่ ท่านยังอ่อนแรงนักเจ้าค่ะ หมอหลี่กำชับว่าต้องพักผ่อนให้มาก หากอุ้มคุณชายตอนนี้ เกรงว่า…”

“ข้าไม่ได้จะอุ้มเขาวิ่งรอบเรือน”

เสียงแหบพร่าที่ไม่มีแรง แต่ทำให้ชิงยวนชะงัก