홈 / รักโบราณ / ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ / ตอนที่ 4 จากกันชั่วนิรันดร์   1/3

공유

ตอนที่ 4 จากกันชั่วนิรันดร์   1/3

last update 게시일: 2025-12-24 10:13:41

ตอนที่ 4 จากกันชั่วนิรันดร์   1/3

รุ่งเช้า ณ เรือนฟู่หย่า

แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาภายในห้อง กลิ่นชาชั้นดีลอยกรุ่นอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อบาง

หลินจิงเจียวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้สาวใช้ช่วยจัดแต่งเรือนผม ท่าทางของนางยังคงสงบนิ่งและสง่างามดังเช่นทุกวัน

กระทั่งสาวใช้ผู้หนึ่งรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงกลางห้อง

“เรียนฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ”

หลินจิงเจียวเหลือบตามองเงาของอีกฝ่ายผ่านกระจกทองเหลือง

“มีเรื่องใด”

สาวใช้กลืนน้ำลาย ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“อนุสี่…ยังไม่ตายเจ้าค่ะ”

มือของหลินจิงเจียวที่กำลังยกปิ่นหยกขึ้นชะงักอยู่กลางอากาศ

หลินจิงเจียวค่อย ๆ หันกลับมา

“ไม่ตายอย่างนั้นหรือ”

ผู้รายงานรีบก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “หมอหลี่กลับไปตรวจอาการอีกครั้ง พบว่าเลือดหยุดแล้วเจ้าค่ะ แม้ชีพจรยังอ่อน แต่เมื่อคืนนี้นางผ่านด่านอันตรายมาได้”

หลินจิงเจียวนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนหน้านี้หมอหลี่เป็นผู้กล่าวด้วยตนเองว่าให้เตรียมจัดการสิ่งที่สมควรจัดการ

คนซึ่งชีพจรเกือบขาด เลือดไหลออกจากร่างจนแทบไม่เหลือ กลับสามารถรอดมาได้

รอด…ทั้งที่ควรตายไปแล้ว

หลินจิงเจียวค่อย ๆ วางปิ่นหยกลงบนโต๊ะ

เสียงหยกกระทบไม้ดังแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนอย่างยิ่งในความเงียบ

“เลือดหยุดเองหรือ”

“หมอหลี่เองก็มิอาจอธิบายได้เจ้าค่ะ บอกเพียงว่าอาจเป็นเพราะร่างกายของอนุสี่ยังมีแรงยื้อชีวิตอยู่”

หลินจิงเจียวหลุบตาลง  แรงยื้อชีวิตอย่างนั้นหรือ

คนที่อ่อนแอและหวาดกลัวทุกสิ่งเช่นกู้หวั่นถง กลับมีใจแข็งพอจะยื้อชีวิตตนเองจากประตูนรกได้จริงหรือ

สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยินน้อย จะให้บ่าวจัดการอย่างไรต่อดีเจ้าคะ”

หลินจิงเจียวเงยหน้าขึ้นมองนาง

สาวใช้รีบก้มหน้าหลบสายตา แต่ยังคงกล่าวต่อ “ถึงอย่างไรอนุสี่ก็เพิ่งคลอดบุตร ร่างกายอ่อนแอยิ่ง ยาบำรุงหรืออาหารบางอย่าง หากจัดเตรียมไม่เหมาะสมก็อาจ…”

“พอแล้ว”

หลินจิงเจียวเอ่ยตัดบท ทำให้ผู้พูดหุบปากลงทันที

“ในเมื่อลงมือไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่สวรรค์ไม่ยอมรับนาง ก็ไม่ควรลงมือซ้ำในเวลานี้”

สาวใช้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“ตอนนี้นางเพิ่งให้กำเนิดบุตรชายแก่ท่านพี่ สายตาของคนทั้งจวนย่อมจับจ้องอยู่ หากเกิดสิ่งใดขึ้นอีก ผู้ที่ถูกสงสัยเป็นคนแรกย่อมเป็นข้า”

“จัดของบำรุงให้นางตามสมควร”

หลินจิงเจียวเอ่ยต่อ น้ำเสียงกลับมาอ่อนโยนและราบเรียบดังเดิม

“อย่าให้ผู้ใดกล่าวได้ว่าเรือนฟู่หย่าปฏิบัติต่อนางอย่างไร้เมตตา”

สาวใช้รับคำ “เจ้าค่ะ”

หลินจิงเจียวมองเงาตนเองในกระจกทองเหลือง

ใบหน้าของนางยังงดงาม สงบ และไม่มีร่องรอยความไม่พอใจให้ผู้ใดจับได้ มีเพียงปลายนิ้วซึ่งวางอยู่บนโต๊ะเท่านั้นที่ค่อย ๆ กำแน่น

เรือนจันทร์ฉาย

หวั่นถงลืมตาขึ้นท่ามกลางกลิ่นยาสมุนไพรซึ่งคลุ้งอยู่เต็มห้อง

ความเจ็บปวดยังคงอยู่ แต่ไม่รุนแรงเท่าเมื่อคืน

อย่างน้อยวันนี้นางก็สามารถหายใจได้โดยไม่รู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมาเลื่อยร่างจากข้างใน

นับว่าเป็นพัฒนาการที่น่ายินดีไม่น้อย

นางขยับมือเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าเรี่ยวแรงยังกลับมาไม่ถึงครึ่ง

‘ร่างนี้อ่อนแอเสียจริง’

‘เพียงยกนิ้วยังเหนื่อย หากมีคนคิดร้ายเวลานี้ ข้าคงทำได้เพียงด่าเขาในใจจนหูชา’

หวั่นถงกวาดตามองไปรอบห้อง

สาวใช้สองคนนั่งเฝ้าอยู่ไม่ไกล

ชิงยวนกำลังพับผ้าอยู่ข้างโต๊ะ ส่วนเสี่ยวจู่กำลังเฝ้าหม้อยาที่ตั้งอยู่เหนือเตาเล็ก

เมื่อเห็นผู้เป็นนายลืมตา ชิงยวนรีบวางผ้าลงแล้วก้าวเข้ามาใกล้

“อี้เหนียงสี่ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”

หวั่นถงพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

ลำคอแห้งผากราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายปี นางพยายามเปล่งเสียง แต่เสียงที่ออกมากลับแหบพร่าเสียจนตนเองยังเกือบจำไม่ได้

“น้ำ…”

ชิงยวนรีบรินน้ำอุ่นใส่ถ้วย ก่อนจะช่วยประคองศีรษะนางขึ้น

หวั่นถงจิบเพียงเล็กน้อย ความแห้งในลำคอจึงค่อยคลายลง

นางหลับตาพักครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม  “ลูกข้าเล่า”

ชิงยวนถูกกำชับไม่ให้อี้เหนียงสี่ได้ใกล้ชิดบุตรชาย  จึงเอ่ย

“คุณชายสามอยู่กับแม่นมหลิวเจ้าค่ะ เมื่อเช้าเพิ่งกินนมแล้วหลับไป อี้เหนียงไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ”

หวั่นถงลืมตาขึ้น “พาเขามาหาข้า”

ชิงยวนมีสีหน้าลำบากใจ “อี้เหนียงสี่ ท่านยังอ่อนแรงนักเจ้าค่ะ หมอหลี่กำชับว่าต้องพักผ่อนให้มาก หากอุ้มคุณชายตอนนี้ เกรงว่า…”

“ข้าไม่ได้จะอุ้มเขาวิ่งรอบเรือน”

เสียงแหบพร่าที่ไม่มีแรง แต่ทำให้ชิงยวนชะงัก

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요

최신 챕터

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 109 ลึกลับ

    ตอนที่ 109 ลึกลับหวั่นถงลอบสำรวจเหล่าศิษย์ผ่านช่องว่างของม่านแพร นางพึงพอใจอย่างยิ่งที่เห็นกระแสจิตและลมปราณของแต่ละคนมีความมั่นคงและบริสุทธิ์ ชายหนุ่มและหญิงสาวเหล่านี้มิใช่เพียงนักพรตที่สวดมนต์ไปวัน ๆ แต่กำลังจะกลายเป็น "แขนขา" ที่ภักดีและทรงพลังที่สุดของนางในช่วงหลายสัปดาห์ที่เสิ่นเยี่ยนเหิงไม่อยู่ หวั่นถงลอบเดินทางมายังสำนักเมฆาเร้นลับด้วยตนเองหลายครั้ง นางมิได้เพียงตรวจดูความเรียบร้อยของกิจการ แต่นางมาเพื่อ “ถ่ายทอดวิชาใหม่” ให้แก่เหอซางและเหล่าศิษย์อย่างจริงจัง“วิชาที่ข้าจะสอนพวกเจ้าในวันนี้ เรียกว่า ‘ค่ายกลเมฆาพรางวิญญาณ’ และ ‘อาคมคุ้มจิต’”หวั่นถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ ก่อนจะเริ่มอธิบายเคล็ดวิชา “วิชานี้มิได้มีไว้เพื่อเข่นฆ่าหรือรังแกผู้ใด แต่มีไว้เพื่อรวมพลังจิตของพวกเจ้าหลายสิบคนเข้าด้วยกัน สร้างเป็นม่านพลังป้องกันภัยที่ศัตรูไม่อาจมองทะลุ และป้องกันไม่ให้ผู้ใดใช้อาคมมืดมาแทรกแซงหรือสืบหาความลับของพวกเราได้”นางค่อย ๆ เปล่งถ้อยคำบริกรรมคาถาโบราณทีละวรรคอย่างใจเย็น ชี้แนะจังหวะการเดินลมปราณและการเชื่อมโยงจิตสู่ผืนยันต์เหอซางและเหล่าศิษย์ต่างตั้งใจจดจำทุกคำสอนประหนึ่งไข่ม

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 107 หวั่นไหว

    ตอนที่ 107 หวั่นไหว“หวั่นถง…” เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าเองก็เพิ่งคลอดบุตร ร่างกายบอบช้ำมามาก ทั้งยังต้องให้นมรุ่ยเหิน… เลิกทำชาดพวกนี้เสียเถิดนะ หรือหากพวกเจ้ายังอยากทำเพื่อมิให้เหงา ข้าก็จะหาเงินมาซื้อที่ดิน ขยายเรือนให้กว้างขวางและจ้างสาวใช้กับคนงานจากข้างนอกเข้ามาช่วยทำงานพวกนี้แทนทั้งหมด เจ้าและทุกคนจะได้ไม่ต้องมานั่งดมควันเตาและเหน็ดเหนื่อยอีกต่อไป”ถ้อยคำเหล่านั้นมิได้เป็นเพียงคำสัญญาเลื่อนลอย แต่มันออกมาจากหัวใจของบุรุษที่สำนึกในหน้าที่ผู้พิทักษ์ครอบครัวอย่างแท้จริงหวั่นถงยืนนิ่งงัน หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอชาติก่อน… นางเคยเป็นหญิงงามที่บุรุษแย่งชิง แต่ความรักที่พวกเขามอบให้กลับเป็นดั่งไฟที่แผดเผา เป็นกรงขังที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงในรูปโฉมและการครอบครอง ไม่มีใครเคยมองเห็นความเหน็ดเหนื่อย ไม่มีใครเคยถามว่านางลำบากเพียงใดและสุดท้ายพวกเขาก็ผลักนางไปสู่ลานประหารอย่างไร้ความปรานีแต่บุรุษตรงหน้านี้… เสิ่นเยี่ยนเหิงที่นางเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงแม่ทัพดิบเถื่อนและเย็นชา บุรุษที่นางเคยคิดจะใช้เป็นเพียงเกราะกำบังชั่วครา

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 106 ฟ้าสงบก่อนพายุใหญ่

    ตอนที่ 106 ฟ้าสงบก่อนพายุใหญ่ ตลอดหลายเดือนที่ผันผ่าน ชีวิตในเรือนไม้ชานเมืองของตระกูลเสิ่นดำเนินไปอย่างราบรื่นและมั่นคงยิ่งกว่าที่ผู้ใดจะคาดคิดสำนักคุ้มภัยตระกูลเสิ่นของเสิ่นเยี่ยนเหิงมีชื่อเสียงขจรขจายไปไกล พ่อค้าวาณิชจากทั่วทุกสารทิศต่างแย่งชิงกันว่าจ้างขบวนคุ้มกันของอดีตแม่ทัพ เพราะรู้ดีว่าไม่มีโจรป่าหน้าไหนกล้าแตะต้องขบวนสินค้าที่มีคนของเสิ่นเยี่ยนเหิงคุ้มครอง เบี้ยหวัดและค่าตอบแทนหลั่งไหลเข้ามาหล่อเลี้ยงครอบครัวอย่างไม่ขาดสาย เหล่าองครักษ์เก่าและบุรุษในตระกูลมีงานทำและมีศักดิ์ศรีกลับคืนมา ภายในเรือนก็อบอุ่นด้วยเสียงหัวเราะของเสิ่นอวี้เหยาที่ช่วยซ่งเสวี่ยเย็บปักถุงยันต์ ฮูหยินผู้เฒ่าและเสิ่นฮูหยินมีสุขภาพจิตแจ่มใส ไร้ซึ่งความอดอยากยากแค้นดั่งช่วงแรกที่เพิ่งย้ายมาในขณะเดียวกัน ที่สำนักเมฆาเร้นลับบนเนินเขาบูรพา รากฐานขุมกำลังเงียบของหวั่นถงกลับยิ่งแผ่ขยายออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัวเหอซางทำหน้าที่เป็นหน้าฉากได้อย่างไร้ที่ติ ยามนี้ศิษย์ที่ผ่านการคัดเลือกและก้าวเข้าสู่การกล่าวคำสัตย์สาบานต่อยันต์วิญญาณของหวั่นถงมีจำนวนเพิ่มขึ้นถึงหลายสิบคน ทุกคนล้วนเป็นผู้มีจิตใจมั่นคง กตัญญ

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 105 จับตาดูต่อไป

    ตอนที่ 105 จับตาดูต่อไปองค์รัชทายาททรงผ่อนลมหายพระทัยยาว ทรงวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะเอนพระวรกายพิงพนักตั่งมุกอีกครา“เสด็จพ่อทรงจับตาดูข้าอยู่ทุกฝีก้าว…”พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่ลดความเกรี้ยวกราดลง เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกอันน่าสะพรึงกลัว “พระองค์ให้ความเมตตาแก่เสิ่นเยี่ยนเหิง ก็เพื่อคานอำนาจและทดสอบข้า ข้าไม่ควรบุ่มบ่ามกระทำการใดให้เสียแผนการใหญ่ ตอนนี้พวกเราต้องอยู่นิ่ง ๆ อย่าเพิ่งเคลื่อนไหวเด็ดขาด หากข้าลงมือยามนี้ เสด็จพ่อย่อมมีข้ออ้างเอ่ยปากปกป้องมันและคนที่จะตกเป็นเป้าสายตาในข้อหาโหดเหี้ยมไร้เมตตา ย่อมเป็นตัวข้าเอง”พระหัตถ์ขาวผ่องลูบไล้แหวนหยกมันแพะบนนิ้วโป้งอย่างเชื่องช้า“รอไปก่อน…”ริมพระโอษฐ์บางเฉียบกระตุกยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นพระทัยในกลการเมือง“รอให้เสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นฝ่ายขยับก่อน คนอย่างมันเป็นแม่ทัพถืออำนาจมาทั้งชีวิต มีหรือจะยอมก้มหน้าก้มตาแบกไม้คุ้มเกวียนไปจนแก่ตายในกระท่อมซอมซ่อนั่นได้ วันใดที่มันเริ่มทนความต่ำต้อยไม่ไหว วันใดที่มันเริ่มติดต่อรวบรวมกำลังทหารเก่า หรือคิดจะหาทางหวนคืนสู่ราชสำนัก… เมื่อนั้นแหละ คือวันที่ความ

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 104 ไม่ได้ติดต่อ

    ตอนที่ 104 ไม่ได้ติดต่อกลิ่นกำยานไม้กฤษณาเนื้อดีคละเคล้ากลิ่นน้ำอบหอมฟุ้ง ลอยอวลอยู่ทั่วโถงพระโอรสแห่งตำหนักบูรพา แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องผ่านระแนงไม้แกะสลักลายหงส์ทะยานฟ้า สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาวาววับดุจผิวกระจก เสาไม้จันทน์ต้นมหึมาสลักเสลาด้วยลวดลายปิดทองคำเปลวเปล่งประกายอร่ามตา บ่งบอกถึงอำนาจอันล้นพ้นของผู้เป็นเจ้าของตำหนักบนตั่งมุกตัวกว้าง องค์รัชทายาท ประทับเอนพระวรกายในฉลองพระองค์ผ้าไหมสีครามปักดิ้นทองคำลวดลายสี่กรงเล็บ พระพักตร์หล่อเหลาหมดจด ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดประดุจหยกสลัก ดวงเนตรเรียวยาวทอดมองจอกชาในหัตถ์ด้วยความเรียบเฉย ทว่าประกายตาคู่นั้นกลับลึกล้ำ เย็นเยียบ และไร้ก้นบึ้งดั่งบ่อน้ำลึกในฤดูหนาวบุรุษหนุ่มในชุดองครักษ์เสื้อแพรสีเข้มคุกเข่าหมอบนิ่งอยู่เบื้องล่าง รอคอยจังหวะที่ผู้เป็นนายจะเอ่ยปาก“เสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นอย่างไรบ้าง”สุรเสียงทุ้มหวานทว่าไร้ความอบอุ่นเอ่ยขึ้นช้า ๆ พระดรรชนีเรียวยาวเคาะขอบจอกหยกเป็นจังหวะเนิบนาบ“ทูลองค์รัชทายาท…” องครักษ์รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “มิได้มีความเคลื่อนไหวติดต่อกับขุนนางเก่าตามที่คาดการณ์ไว้พ่ะย่ะค่ะ บัดนี้เขาพาครอบครัวไปพักอาศั

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 103 ตัดขาดสายใย

    ตอนที่ 103 ตัดขาดสายใยฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจยาว แววตานิ่งสงบดั่งผู้ผ่านโลกมามาก “คนเราหากใจมิได้อยู่ด้วยกันแล้ว รั้งไว้ก็รังแต่จะสร้างความขุ่นเคือง ในเมื่อจิงเจียวและหรูเล่อเลือกเส้นทางที่ตนเห็นว่างดงาม ก็ปล่อยพวกนางไปเถิด”เสิ่นฮูหยินพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น นางหันไปกล่าวกับพ่อบ้านตระกูลหลิน “แจ้งนายท่านหลินไปเถิด เมื่อเยี่ยนเหิงกลับมา ข้าจะเป็นผู้บอกให้เขาเขียนหนังสือหย่าให้ตามธรรมเนียม และนับแต่นี้ไป เสิ่นหรูเล่อจะมิใช่คนของตระกูลเสิ่นอีกต่อไป”จิงเจียวสะอื้นไห้ นางก้มกราบลาฮูหยินผู้เฒ่าและเสิ่นฮูหยินเป็นครั้งสุดท้าย แม้ในใจจะอาลัยรักในตัวสามี แต่ความทะเยอทะยานและอนาคตของบุตรสาวก็บีบให้นางเลือกหันหลังให้เรือนไม้แห่งนี้หรูเล่อเดินตามมารดาขึ้นรถม้าไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองน้องสาวอย่างอวี้เหยาหรือรุ่ยเหินที่อยู่ในห้องด้านใน รถม้าของตระกูลหลินเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นดินจาง ๆ และความเงียบงันในลานเรือนซ่งเสวี่ยโอบกอดอวี้เหยาไว้แนบอก น้ำตาเอ่อคลอเบ้า นางก้มลงกระซิบถามบุตรสาวเบา ๆ “เหยาเอ๋อร์… เจ้าเล่า นึกอยากมีชีวิตที่สุขสบายในตระกูลใหญ่เหมือนพี่สาวเจ้าหรือไม่”อวี้เหยาส่ายหน

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 45 สูญวิญญาณ

    ตอนที่ 45 สูญวิญญาณ เหอซางชะงักงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบ เขามองสลับระหว่างความว่างเปล่าที่เหอฉีบอก กับร่างเด็กชายที่เขายังคงเห็นนั่งอยู่อย่างชัดเจน ทันใดนั้น เด็กคนนั้นก็ค่อยๆ หันหน้ามามองเหอซาง...ดวงตาของเด็กน้อยมืดมิดไร้ตาขาวก่อนจะอ้าปากคล้ายจะสื่อสารบางอย่างแต่กลับมีเพียงควันสี

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 43 หรือจะไม่ได้ผล

    ตอนที่ 43 หรือจะไม่ได้ผลหวั่นถงนิ่งงันไปครู่ใหญ่หลังจากฟังคำรายงานของชิงยวน นางมองดูใบหน้าหลับปุ๋ยของบุตรชายวัยสี่เดือนที่นอนอยู่ในอ้อมแขน พลางใช้ความคิดอย่างหนัก“เขามองเห็นได้เองงั้นหรือ...”หวั่นถงพึมพำ น้ำเสียงแฝงความหนักใจอย่างปิดไม่มิด “วิชาที่ข้าเรียนมา การมองเห็นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ หากด

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 42 ไม่คาดฝัน

    ตอนที่ 42 ไม่คาดฝัน หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นผ่านพ้นไปหลายวันหวั่นถงอาศัยช่วงเวลาที่เรือนจันทร์ฉายสงบเงียบเรียก ชิงยวน และ เสี่ยวจู๋ ข้ามาในห้องลับเพื่อถ่ายทอดวิชา‘อาคมส่งวิญญาณ’ อย่างจริงจังนางสอนด้วยวาจาและเน้นย้ำถึงการใช้สมาธิเพื่อเป็นทางผ่านให้ผลบุญไปถึงผู้ล่วงลับ โดยมุ่งหวังให้ชิ

  • ชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ   ตอนที่ 41 ส่งเสริม

    ตอนที่ 41 ส่งเสริมท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามบ่ายที่สาดส่องลงมายังทางเดินหินอ่อนที่เชื่อมระหว่างเรือน อนุห้าและอนุหก กำลังเดินนวยนาดพลางสนทนาเรื่องวาสนาบารมีกันอย่างออกรสทว่าจังหวะนั้นเอง ร่างบางของหวั่นถง ในชุดสีฟ้าซีดดูสะอาดตาก็เดินผ่านมาพร้อมกับ ชิงยวนและเสี่ยวจู่ นางก้าวเดินอย่างช้าๆ ท่าทางดูอ่อนแร

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status