5 ปะทะคารม

“ข้าจะพักผ่อนแล้ว เจ้าก็ร่ำสุราเงียบ ๆ เข้าใจหรือไม่” วันนี้จวิ้นอ๋องไม่มีอารมณ์มาเดินหมากอะไรทั้งนั้น และยังร่ำสุราเป็นเพื่อนไม่ได้อีกด้วยเพราะมีแผลที่ริมฝีปาก ถึงมันจะไม่ได้เจ็บถึงขั้นเสวยอะไรไม่ได้แต่รู้สึกหงุดหงิดใจ ดังนั้นองค์ชายเจ็ดจึงเกิดความเบื่อหน่ายเต็มทนมองไปทางใดก็มีแค่ขันทีกับนางกำนัล จวิ้นอ๋องก็หายหน้าไปเลย ต่อมาจึงเสด็จกลับตำหนักองค์ชายในช่วงบ่าย 

            กระทั่งใกล้เวลาเข้าวังหลวง ซ่งเอ๋อที่ได้รับแจ้งจากหัวหน้านางกำนัลว่าวันนี้พระชายาต้องเสด็จเข้าวังพร้อมกับจวิ้นอ๋อง จึงรีบมาปลุกเจ้านายถึงเตียงนอน เพราะหลังจากพระชายาเล่นผีผาเสร็จ ก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องบรรทมไม่เสด็จออกไปที่ใดอีกในตลอดช่วงบ่าย

            “พระชายาลุกมาแต่งตัวได้แล้วเพคะ” เสียงของนางกำนัลดังเข้ามาในห้องบรรทม ในขณะที่โฉมสะคราญเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมา นางใช้เวลานอนกลางวันไปมากเลยทีเดียว

            “ข้าบอกท่านอ๋องแล้วว่าไม่ไปร่วมงานด้วย” ถางเมิ่งหรูตอบเสียงห้วน จากนั้นก็พลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าไปทางอื่น

            ซ่งเอ๋อยืนเกาศีรษะด้วยความงุนงงเพราะทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง ตามปกติแล้วไม่ว่าท่านอ๋องจะมีรับสั่งเช่นไร พระชายาก็ไม่เคยปฏิเสธหรือต่อต้านสักครั้งเดียว

            “แต่หลิ่วหมัวมัวบอกว่าถ้าหากพระชายาเสด็จไปหน้าจวนช้า ทำให้ท่านอ๋องต้องรอจะถูกลงโทษโบยนะเพคะ” นางกำนัลข้างกายเอ่ยเสียเบา

            ถางเมิ่งหรูนอนตะแคงข้างหลับตาอยู่ ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วพันกันแน่น รู้สึกขัดใจ “ข้าลุกก็ได้!” แน่นอนว่าภายในไม่เกินครึ่งชั่วยามสตรีโฉมสะคราญก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแม้ว่าจะไม่ได้เต็มใจเท่าไรก็ตาม

            เมื่อชาติก่อนนางก็ไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วย เหตุใดชาตินี้จวิ้นอ๋องถึงได้อยากให้นางไปร่วมงานเลี้ยงคัดเลือกราชบุตรเขยขององค์หญิงใหญ่นัก ถางเมิ่งหรูยืนรอหานเถิงซีด้วยสีหน้าครุ่นคิด สักพักหนึ่งร่างสูงในชุดสีเข้มก็เดินออกมาจากตำหนักใหญ่

            “มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบขึ้นรถม้าได้แล้ว” หานเถิงซีมองถางเมิ่งหรูตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าคล้ายไม่สบอารมณ์นัก แล้วก็เดินผ่านหน้าไปทันที ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแบบนี้มานาน ทว่ามักเป็นนางที่ยอมอยู่เสมอ เพียงแต่ชาตินี้คนที่ได้มีโอกาสกลับมาเกิดใหม่ไม่ได้อยากปล่อยมันผ่านไปอีกแล้ว

“เจอหน้ากันก็พานทำให้หมดอารมณ์” ถางเมิ่งหรูพูดพึมพำเสียงเบาแต่ว่าขันทีข้างกายจวิ้นอ๋องได้ยินเต็มสองรูหู เขากำลังจะอ้าปากฟ้องท่านอ๋องแต่ถูกสตรีโฉมสะคราญกลั่นแกล้งด้วยการเดินไปเหยียบเท้า

            “อะ โอ๊ย!” ขันทีจางร้องเสียงหลงจึงทำให้จวิ้นอ๋องที่ขึ้นรถม้าไปแล้วเลิกม่านหน้าต่างรถออกมา จ้องตาเขม็ง

            “ถ้าเจ้าไม่พร้อมไปก็ให้ขันทีเหลียนมาแทน” แล้วหานเถิงซีก็ปิดม่านลง ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ถางเมิ่งหรูหันเสี้ยวหน้ามาหยักคิ้วใส่ขันทีขี้ฟ้องและปากมาก เพราะชาติก่อนนั้นนางถูกขันทีผู้นี้กลั่นแกล้งอยู่หลายหน

            ขันทีจางอยากก่นด่าพระชายาในตอนนี้มาก แต่ทว่าก็ไม่กล้าทำ เพราะท่านอ๋องทรงประทับอยู่ด้วยกัน พระองค์ไม่ชอบเรื่องจุกจิกจุ้นจ้าน ขันทีเหลียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นทุกการกระทำของพระชายาแต่ก็ไม่เอ่ยคำใด ทำเพียงขึ้นมาทำหน้าที่แทนขันทีจาง

            “เชิญพระชายาเสด็จพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเหลียนเอ่ยเสียงไม่หนักไม่เบา ถางเมิ่งหรูได้แก้แค้นขันทีจางสำเร็จเป็นครั้งแรกก็อารมณ์ดีเผลอยิ้มไม่หุบ เมื่อนางเข้าไปในรถม้าและนั่งลงฝั่งทางขวาของที่นั่ง หานเถิงซีสังเกตเห็นสีหน้าของนางก็เอ่ยขึ้นว่า

            “เมื่อไปถึงวังหลวงแล้วก็ทำตัวสงบเสงี่ยมอย่าทำให้ข้าต้องอับอาย” หานเถิงซีพูดเพียงเท่านั้นก็หลับตาลง คล้ายไม่อยากมองหน้ากัน

            ถางเมิ่งหรูเกิดอาการมันเขี้ยวจวิ้นอ๋องที่พูดเหมือนกับว่านางเป็นตัวปัญหา จึงยกมือขึ้นมาขยำกลางอากาศ ทว่าสายตาคมกลับลืมตาขึ้นมองเสียก่อน

            “จะทำอะไร...” หานเถิงซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน ตอนนี้รถม้าออกเดินทางแล้ว ระยะทางจากหน้าประตูวังกับจวนจวิ้นอ๋องนั้นค่อนข้างอยู่ไกลกันมาก แคว้นเฉินมีบริเวณกว้างขวางเป็นอันดับหนึ่ง จากสองแคว้นที่อยู่ล้อมรอบ ซึ่งประกอบด้วยแคว้นชิงและแคว้นจิง ดังนั้นจึงทำให้ในแต่ละตำหนักของเชื้อพระวงศ์มีพื้นที่กว้างขวางหลายหมู่[1]

       

    โฉมสะคราญยกมือค้างกลางอากาศแต่ก็ต้องรีบเอาลงเพราะถูกจับได้ “เปล่าเพคะ”

[1] หมู่ หน่วยวัดจีนโบราณ  1 ไร่จีน/หมู่ = 666.67 ตารางเมตร