ความจริงที่ได้รู้

'วันนี้ผมมีกินเลี้ยงกับบริษัทนะ"

ทุกวันศุกร์ของสัปดาห์คือวันที่เขาต้องหาข้ออ้างเพื่อออกไปข้างนอกประจำ ซึ่งมันเกิดขึ้นตอนปีที่ห้าของการแต่งงาน สามีของเธอทำตัวปกติมาก โทรหาก็รับ ไม่เคยกดตัดสายเลยสักครั้ง นั่นทำให้เธอวางใจและชะล่าใจไปพร้อมๆ กัน พักหลังๆ จึงไม่โทรและปล่อยเขาโทรกลับมารายงานเอง

'ผมมีไปกินต่ออีกร้านนะ'

จากที่กลับไม่เกินห้าทุ่มก็ล่วงเลยไปเที่ยงคืน แต่ก็มักจะมาพร้อมเหตุผลที่คนเป็นภรรยาต้องเข้าใจ ในเมื่อเขารายงานไม่เคยเงียบหายไป คนที่รอจึงไม่คิดระแคะระคายสักนิดเดียว

ตริ้ง!

ถิงถิง : นอนรึยัง

เพื่อนสนิทส่งข้อความมาหลังจากที่เธอเพิ่งวางสายจากสามีไป

เจียลี่ : ยัง แต่ใกล้จะนอนแล้ว

ถิงถิง : สามีเธออยู่ด้วยไหม

คำถามนี้ทำเจียลี่ค่อนข้างแปลกใจ อยู่ๆ ทำไมถิงถิงถึงได้ถามหาสามีเธอ

เจียลี่ : ทำไมเหรอ

ถิงถิง : เถอะน่า ตอบมาก่อน

เจียลี่ : ออกไปดื่มกับเพื่อน

ถิงถิง : ส่งสติ้กเกอร์แมว (กรอกตา)

แค่สติ้กเกอร์ตัวเดียวมีหรือเพื่อนที่สนิทกันมานับสิบปีจะไม่เข้าใจ เซ้นส์ของผู้หญิงมันแรงมากนะหากมีอะไรที่ผิดแปลกไป และคำพูดของเพื่อนที่แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ใช่ว่าจะเชื่อถือไม่ได้เลย

ถิงถิง : ส่งรูปภาพ

ไม่ต้องถามหาหลักฐาน เพื่อนที่คบหามานานก็ถ่ายรูปมายืนยัน สามีที่ใครๆ ก็บอกว่า 'แสนดี' ขยันทำงาน ไม่ออกนอกลู่นอกทาง

แต่สิ่งที่เห็นนั้น...

ช่างตรงข้ามกับคำชมอย่างสิ้นเชิง

เจียลี่ : ขอบใจนะถิงถิง

ถิงถิง : แกไหวใช่ไหม

เจียลี่ : ไม่ไหวก็ต้องไหว

ถิงถิง : แล้วจะทำไงต่อ

เจียลี่ : แกก็รู้นิสัยฉันของอยู่แล้วนี่

บทสนทนาของเพื่อนที่รู้ใจ ไม่ต้องพิมพ์อะไรมากมายก็รู้กัน ภาพที่เห็นทำหัวใจที่เข้มแข็งของเจียลี่สั่น ขอบตาร้อนผ่าวไปหมด

อย่าร้อง!!

บอกตัวเองที่เคยคิดมาตลอดว่าเลือกสามีได้ตรงตามเป้าที่ตั้งเอาไว้ ที่ผ่านมาเขาดูรักเธอมากจนไม่คิดจะเผื่อใจว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะกลายเป็นภรรยาหน้าโง่ที่โดนสามีสวมเขาให้โดยไม่รู้ตัว

แค่ภาพๆ เดียว...

ทำไมเธอถึงได้ตัดสินว่าสามีนอกใจ คำตอบเดียวเลยคือเซ้นส์ของผู้หญิงไม่ใช่เรื่องที่จะมองผ่านได้ รอยยิ้มของสามีพร้อมกับมือที่โอบไหล่ ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้เธอรู้จากสัญชาตญาณทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ 'เพื่อน' ทั่วไป แต่สิ่งที่สงสัยต่อมาคือ

ผู้หญิงคนนี้....

ไม่รู้เหรอว่า 'ซื่อห่าว' มีภรรยา?

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าน้ำตาของเพื่อนที่ร้องห่มร้องไห้ในวันนั้นมาจากอะไร มันรู้สึก 'เจ็บ' มาก 'เจ็บ' ตรงหัวใจ มือเรียวยกขึ้นมาจับตรงที่อกข้างซ้าย ปากบอกว่า 'อย่าร้อง' แต่น้ำตามันก็ไหล ห้าปีเลยนะที่เธอให้ใจ แต่เขาเลือกที่จะทำลายมันลงด้วยความเห็นแก่ตัว

'คุยกันก่อนดีไหม'

ถิงถิงถามเพื่อนสนิทที่ใจเด็ดกว่าเธอมาก ที่ผ่านมาเธอให้อภัยแฟนหลายครั้ง แต่สำหรับเจียลี่นั้นดูเหมือนจะตรงข้ามกับเธออย่างสิ้นเชิง

'ไม่จำเป็น'

เจียลี่ตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เธอตัดสินใจจะหย่าขาด และแค่รูปๆ เดียวสามีของเธอคงจะไม่ยอมรับและหาข้ออ้างแถเพื่อให้รอดตัวไป หลักฐานแค่นี้ไม่มากพอที่เธอจะฟ้องหย่าได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะไม่โวยวายและเดินหน้าแบบเงียบๆ เพื่อเก็บหลักฐานทุกเม็ดโจมตี

"รบกวนด้วยนะคะ"

เจียลี่ยื่นรูปถ่ายที่เป็นหลักฐานเพียงชิ้นเดียวให้นักสืบที่เธอว่าจ้างไปพร้อมกับข้อมูลต่างๆ ของสามีเพื่อให้สะดวกต่อการติดตาม ระหว่างนั้นเธอก็ยังคงทำตัวปกติทุกอย่าง อาหาร เสื้อผ้าของสามีเธอจัดการ

ยกเว้น...

เรื่องนั้นที่เธอไปต่อไม่ได้จริงๆ

"เจียลี่"

อยู่กินกันมาหลายปีมีหรือจะไม่รู้ว่าสามีกำลังส่งสัญญาณ แต่พอคิดว่าสามีที่นอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่สามีคนเดิมของเธออีกต่อไปก็รู้สึกขยะแขยงไม่อยากให้เขาสัมผัสตัว

"ประจำเดือนฉันมาค่ะ"

เป็นข้ออ้างที่ทำให้เธอสบายใจไม่ต้องมีอะไรกับสามี แต่ถ้าผ่านไปห้าถึงเจ็ดวันนี้ก็คงต้องหาเหตุผลอื่นมาอ้างต่อไป ส่วนเรื่องที่จ้างนักสืบให้หาข้อมูลของผู้หญิงในรูปก็รวดเร็วทันใจ อาจเพราะเธอทำตัวปกติ สามีเลยไม่สงสัย บวกกับความมั่นใจที่คิดว่าโลกสองใบไม่มีทางโคจรมาเจอกันได้ ทำให้เขาไม่คิดระมัดระวัง อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ได้คิดถึงภรรยาที่อยู่บ้านเลย

แชะ!

แชะ! แชะ!

รูปถ่ายหนึ่งใบที่เป็นหลักฐานตอนนี้ได้เพิ่มจำนวนมาเป็นหลายใบ ทุกร้านทุกที่ที่สามีพาผู้หญิงคนนั้นไป เป็นที่ที่เขาเคยพาเธอไปแล้วทั้งสิ้น

'ร้านนี้ผมพาคุณมาคนแรกเลยนะ'

'จริงเหรอคะ'

'ครับ'

คำพูดในอดีตผุดขึ้นมาให้ช้ำใจ ภาพถ่ายจากด้านหลังของสามีเธอจำได้ แต่เมื่อได้เห็นหน้าเต็มๆ ของผู้หญิงที่สามีเธอพาไป คิ้วเรียวสวยก็ขมวดย่นทันที

"ผู้หญิงคนนี้..."

"คุณเจียลี่รู้จักเธอใช่ไหมครับ"

"ฉันไม่แน่ใจค่ะ"

เจียลี่ตอบพร้อมแววตาที่ไม่แน่ใจ เธอคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้ แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน ตอนนี้สมองของเธอมันตื้อตันเพราะหลักฐานที่ยิ่งเห็นก็ยิ่งปวดใจ ภาพที่สามีเดินจูงมือผู้หญิงหายเข้าไปในโรงแรมทำเธอจุกจนแทบหายใจไม่ออกจริงๆ

"เท่าที่ผมได้ข้อมูลมาสามีคุณกับผู้หญิงคนนี้เขารู้จักกันมานานแล้วนะครับ"

นักสืบพูดพร้อมยื่นหลักฐานเด็ดมาให้ มันเป็นภาพถ่ายรวมรุ่นของสามีสมัยยังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย สามีเธอตัวสูง สวมแว่น ดูไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่สิ่งที่ทำเธอต้องหยิบรูปถ่ายแผ่นนั้นขึ้นมาดูให้ชัดๆ ก็เพราะว่า...

"ผู้หญิงคนนี้กับสามีของฉัน..."

เสียงของเธอสั่นปลาย หญิงสาวสูดลมหายใจเพื่อที่จะเค้นคำพูดที่จุกแน่นออกมา

"รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนงั้นเหรอ"

ตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ที่เข้ามาแทรกกลาง โลกใบแรกของสามีเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนหน้านั้น แล้วถ้าสามีคบหากับผู้หญิงคนนั้นมานาน ความสัมพันธ์ก็คง...

"อุ....อ้วกกกก"

พอคิดถึงตรงนี้ความจริงก็ทำเจียลี่รู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันใด เขาสองคนรู้เห็นเป็นใจ และเธอก็กลายเป็นตัวตลกที่โดนสวมเขามานาน

"คุณไหวไหมครับ"

นักสืบถาม เรื่องสามีนอกใจเขาเห็นมานักต่อนัก แต่กรณีนี้มันต่างเพราะภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายมาทีหลังชู้นี่คือเพิ่งเห็นเป็นเคสแรกเลย

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ"

หญิงสาวฝืนยิ้มไป ความจริงที่ได้ฟังทำให้เธอสติไม่ค่อยจะอยู่กับตัวสักเท่าไหร่ เธอเดินใจลอยไม่ระวังเผลอข้ามไปทางที่อนุญาติให้จักรยานปั่นได้ หนำซ้ำยังไม่ยอมหลบทางให้จักรยานที่ปั่นตรงมาทางเธอด้วย

'ระวัง!!'

เสียงร้องเตือนไม่ได้ดังเข้าหูของคนที่จมอยู่กับความทุกข์ของตัวเอง วินาทีนั้นต่างคนต่างตกใจ ถึงจะเลี้ยวหลบทันแต่รถจักรยานก็ลื่นไถล ส่วนเจียลี่ก็สะดุดล้มหัวฟาดพื้นจนสติของเธอเริ่มเลือนรางไป มือของเธอเย็นเฉียบด้วยความตกใจ เกิดมาชาตินี้ต้องมาเจ็บช้ำเพราะได้สามีที่ไม่รู้จักพอ ชีวิตแต่งงานไม่สามารถไปต่อได้

ถ้าเขา...

รู้จักคำว่า 'ซื่อสัตย์' กับภรรยา ชีวิตของเธอคงไม่ต้องมาจบลงอย่างนี้ใช่ไหม หญิงสาวได้แต่โทษตัวเองที่ลือกผู้ชายผิดไป ภาพในอดีตผุดขึ้นมาในหัวเหมือนตอกย้ำให้รู้ว่าเธอโง่แค่ไหน ไม่ทันจะได้แฉสามีเลวๆ ที่แอบไปมีโลกสองใบ โลกที่เคยสว่างของเธอก็พลันมืดไปพร้อมกับ 'คำพูด' สุดท้ายที่ได้ยินแผ่วๆ ว่า

ถ้ามี....

โอกาสอีกครั้ง

ฉันจะไม่รักคุณอีกแล้ว!