บทที่ 3 ห้ามนางตาย 2/3

ฮูหยินใหญ่แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้รีดเลือดเนื้อของบุตรสาวคนรองของสามี

“ดี... นังเด็กแพศยานั่นคิดว่าแต่งเข้าจวนอ๋องแล้วจะเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองงั้นหรือ สตรีต่ำต้อยที่เป็นแค่ลูกอนุริอ่านจะถือครองสินเดิมมหาศาล ข้าจะลิดรอนเงินทองของนาง ให้ไม่มีแม้แต่เบี้ยเดียวไปซื้อยาบำรุงหรือจ้างวานใครในจวนอ๋อง ดูซิว่ามันจะทนแบกรับความทรมานไปได้สักกี่น้ำ!”

กลับมาที่หน้าลานประตูทิศตะวันตก

ลมหนาวพัดกรูจนชายเสื้อของหยางอี้สะบัดไหว ร่างบางโงนเงนแทบจะล้มพับ ทว่านางยังคงฝืนยืนหยัดเพื่อต่อกรกับสวามีของตนเอง เมื่อเขาไม่ยินยอมปล่อยของเหล่านี้ออกไปเสียที จนนางกลัวเหลือเกินกลัวว่ามารดาจะยากลำบาก

“ได้โปรด... ปล่อยหีบพวกนี้ไปเถิดเพคะท่านอ๋อง” หยางอี้เอ่ยขอร้อง น้ำเสียงแหบพร่า สองมือกำแน่นเข้าหากันจนเล็บจิกเนื้อ

เฉินอี้เทียนมองสภาพอิดโรยเจียนตายของนางด้วยเพลิงโทสะที่ยิ่งทวีคูณ ในสายตาของบุรุษผู้ถือดาบตรวจการแผ่นดิน นางกำลังแสร้งทำตัวน่าสงสาร แกล้งขนของหนีเพื่อประชดที่เขาไม่ยอมรับครรภ์ของนาง ทำให้นางเสียชื่อเสียงหรือ แล้วที่นางทำลายชื่อเสียงของเขาเล่า นางไม่คิดรับผิดชอบสิ่งใดหน่อยหรือ

“แท้งลูกยังไม่ทันจะข้ามวัน ก็คิดแผนการร้ายกาจมาเรียกร้องความสนใจอีกแล้วงั้นหรือ หลิวหยางอี้?”

เขาแค่นยิ้มเยาะ ก้มลงมองนางด้วยแววตาสมเพชแต่ไม่มีความเวทนาสงสารแม้แต่น้อย

“เจ้าคิดว่าคนอย่างข้าจะใจอ่อนเพราะลูกไม้ตื้นเขินพวกนี้หรือ? อยากให้คนข้างนอกมองว่าข้าตระหนี่ถี่เหนียว บีบคั้นจนเจ้าไม่มีที่ซุกหัวนอนใช่หรือไม่!”

หยางอี้เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความเจ็บปวดจากการแท้งบิดเกร็งจนแทบสิ้นสติ แต่นางไม่อาจเอ่ยความจริงได้เลย... หากสินเดิมไม่ถึงมือฮูหยินใหญ่ มารดาของนางจะต้องแหลกสลายคามือคนพวกนั้น

นางค่อย ๆ คุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเยียบ ก้มศีรษะลงต่ำอย่างจำนน

“หม่อมฉันผิดเองเพคะ... ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง”

คำยอมรับที่ไร้การโต้เถียง วาจาที่ยอมจำนนโดยไม่คิดจะแก้ตัว กลับยิ่งเปรียบเสมือนน้ำมันถังใหญ่ที่สาดซัดลงบนกองเพลิงในอกของเฉินอี้เทียนจนปะทุ!

“เจ้าคิดว่ายอมรับผิดส่งเดชแล้วข้าจะเมตตาเจ้าหรือ!”

เฉินอี้เทียนตวาดลั่น ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยว สายตาตวัดมองหีบไม้ลงรักสีแดงทั้งสามใบด้วยความชิงชัง ก่อนจะหันไปออกคำสั่งเฉียบขาดต่อหน้าบ่าวไพร่ทุกคนที่ยืนตัวสั่นอยู่โดยรอบ

“ยึดหีบสินเดิมทั้งหมดไว้ในคลังกลางของจวน! ลากตัวพระชายารองกลับไปขังไว้ที่เรือนท้ายจวน สั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดส่งข้าวส่งน้ำเป็นเวลาสามวัน ยาบำรุงหรือหยดน้ำแม้แต่หยดเดียวก็ห้ามส่งเข้าไปเด็ดขาด หากผู้ใดริอาจแอบช่วยเหลือหรือขัดคำสั่ง ข้าจะสั่งตัดหัวเสียให้หมด!”

สิ้นเสียงตัดสินของผู้เป็นนาย ทหารองครักษ์รอบกายก็ตรงเข้ากักตัวสองนายบ่าวทันที

ปัง!

เสียงประตูด้านนอกเรือนท้ายจวนถูกปิดกระแทกลง พร้อมเสียงลั่นดาลและคล้องโซ่เหล็กอย่างแน่นหนา ตัดขาดเรือนหลังซอมซ่อออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

บ่าวไพร่ที่ชังน้ำหน้านางยิ่งได้ใจ เมื่อรู้ว่าท่านอ๋องออกคำสั่งลงทัณฑ์เด็ดขาด ก็ไม่มีผู้ใดคิดจะเฉียดกรายเข้ามาใกล้ แม้แต่เศษฟืนสักท่อนก็ไม่มีใครส่งมาให้

“นะ...นายหญิงจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยไม่ทันได้เตรียมการใด หากถูกขังไร้น้ำไร้อาหาร พวกเราคงจะอดตายภายในสามวันเป็นแน่

“ไม่เป็นไร...แข็งใจไว้...พวกเรายังไม่ถึงเวลาตาย” นางลูบหัวบ่าวรับใช้ที่เป็นเหมือนญาติหนึ่งเดียวในจวนนี้ด้วยความสงสาร นางอยากส่งเสี่ยวชุ่ยออกไปเหลือเกิน แต่จนใจที่สาวใช้ช่างซื่อสัตย์ยิ่งกว่าสุนัขไม่ยอมจากไป

ร่างกายของหยางอี้ที่เพิ่งผ่านการตกเลือดจากยาขับทารกในครรภ์ ต้องการการพักฟื้นและยาบำรุงเลือด ทว่านางกลับต้องนอนขดตัวสั่นเทาอยู่บนฟูกเก่าบาง ๆ ท่ามกลางความมืดมิดและอากาศหนาวเหน็บที่พัดผ่านรอยแยกของผนังไม้ผุ

นรกสามราตรีเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ความปรานี

ราตรีแรก... ท้องน้อยของหยางอี้บิดเกร็งรุนแรงดั่งถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากเนื้อข้างใน เลือดเสียยังคงซึมเปรอะชายกระโปรงไม่หยุด นางกัดฟันจนแก้มปูดโปน นอนคุดคู้กอดเข่าตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันดังกึก ๆ เสี่ยวชุ่ยทำได้เพียงใช้ร่างกายอันผอมบางของตนเองกอดทับร่างนายหญิงไว้เพื่อถ่ายทอดไออุ่นอันน้อยนิด

ราตรีที่สอง... ร่างกายของหยางอี้เริ่มทานทนไม่ไหว พิษไข้ลุกลามจนตัวร้อนดั่งท่อนฟืนไฟ ผิวพรรณแดงก่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกจากจมูก นางเริ่มเพ้อพึมพำไม่ได้สติ ละเมอร้องหาแต่มารดา สลับกับกรีดร้องเรียกหาลูกน้อยที่หลุดลอยไป เสี่ยวชุ่ยคอยใช้เศษผ้าป่านชุบน้ำค้างที่เกาะตามใบไม้นอกหน้าต่างมาแตะริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นสะเก็ดของนายหญิง แต่ก็เหมือนน้ำหยดลงบนผืนทรายอันร้อนระอุ