บทที่ 3 ห้ามนางตาย 3/3

ราตรีที่สาม... เสียงเพ้อค่อย ๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ชีพจรที่ข้อมือของ หยางอี้เต้นแผ่วเบาและสะดุดขาดเป็นห้วง ๆ ลมหายใจรวยรินจนแทบมองไม่เห็นแผ่นอกกระเพื่อม ริมฝีปากขาวซีดแห้งเกรอะกรังและแตกเป็นแผลลึก เสี่ยวชุ่ยที่ทั้งหิวโหย อดข้าวอดน้ำทำให้ร่างกายอ่อนล้า นั่งกอดกุมมืออันเย็นเฉียบของหยางอี้ไว้แนบอก ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาอีกแล้ว

“นายหญิง... อดทนไว้นะเจ้าคะ เสี่ยวชุ่ยอยู่นี่... อย่าทิ้งบ่าวไป...”

เสียงพึมพำของสาวใช้ค่อย ๆ ขาดหายไป ก่อนที่สติของนางจะดับวูบ ทรุดฮวบลงเคียงข้างร่างของหยางอี้ไปอีกคน

ยามเช้าของวันที่สี่ แสงแดดสีทองรำไรสาดส่องลงมายังเรือนหลังที่เงียบสงัดดั่งสุสานพร้อมกับเสียงเปิดประตูตามมา

แกร๊ก... โครม!

เสียงปลดโซ่เหล็กและเปิดประตูเรือนหลังดังขึ้น บ่าวรับใช้หญิงสองนางเดินเยื้องย่างเข้ามาพร้อมถาดอาหาร บนถาดมีเพียงชามดินเผาใส่ข้าวต้มน้ำใส ๆ ที่แทบจะมีแต่น้ำซาวข้าวและเศษข้าวหักไม่กี่เม็ด ทั้งคู่ตั้งใจจะเข้ามาเคาะเรียกดูว่าทั้งพระชายาและสาวใช้ยังมีลมหายใจหรือไม่

ทว่าเมื่อก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ชามข้าวต้มในมือร่วงหล่นลงพื้นดัง เพล้ง!

“กรี๊ดดดดด!”

เสียงหวีดร้องแหลมสูงดังลั่นฉีกกระชากความเงียบงันในเรือนหลังของจวน

บนฟูกเก่า ๆ บนเตียงร่างของหลิวหยางอี้นอนเหยียดยาวแน่นิ่ง ผิวกายของนางขาวซีดอมม่วงราวกับซากศพ ตัวเย็นเฉียบดุจก้อนน้ำแข็ง ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็นการขยับของทรวงอก ขณะที่เสี่ยวชุ่ยฟุบหมดสติอยู่ข้างกาย ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ทั้งสองนายบ่าวแทบจะไร้ลมหายใจ นอนจมอยู่ในความเงียบงันที่เฉียดใกล้ความตายเพียงแค่เส้นด้ายกั้น!

“แย่แล้ว! พระชายารองสิ้นใจแล้ว! พระชายารองตัวเย็นเฉียบแล้ว!”

เสียงบ่าวไพร่หวีดร้องวิ่งหนีเตลิดออกไปด้านนอกเรือนท้ายจวนด้วยความตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

ในห้องหนังสือจวนลี่อ๋อง

เฉินอี้เทียนนอนไม่หลับมาจดจ่อกับงานกำลังจรดพู่กันตรวจดูเอกสารคดีฉ้อราษฎร์บังหลวงของฝ่ายตรวจการแผ่นดิน ทว่าจู่ ๆ ปลายพู่กันในมือกลับชะงักงัน หัวใจในอกซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงและปวดแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกำลังจะถูกกระชากหลุดมือไป

คิ้วกระบี่ขมวดแน่น เขายกมือขึ้นทาบอกด้วยความสับสน

ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน อู๋เจี้ยนวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด

“ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

เฉินอี้เทียนตวัดสายตาดุดันมองคนสนิท “มีเรื่องอันใดอีก!”

“พระ... พระชายารอง!” อู๋เจี้ยนละล่ำละลักจนลิ้นแทบพันกัน

“ครบกำหนดสามวัน บ่าวในจวนไปเปิดประตูเรือนท้ายจวน พบว่าพระชายารองสิ้นสติไปแล้ว ตัวเย็นเฉียบชีพจรแผ่วเบาจนใกล้จะขาดห้วง! แม้แต่เสี่ยวชุ่ยก็สลบไสลไม่ได้สติ ยามนี้แทบไม่เหลือลมหายใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“อะไรนะ?!”

คำรายงานนั้นทำเอาพู่กันในมือร่วงหล่นกระแทกโต๊ะจนหมึกสีดำสาดกระจายเปรอะเปื้อนฎีกา

แววตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่ไม่อาจควบคุมได้

“นางจะตายได้อย่างไร?!”

ในหัวของเขาสับสนปั่นป่วนไปหมด... ไม่ใช่ว่าในเรือนท้ายจวนมีอาหารและของกินอยู่หรอกหรือ? คืนนั้นนางแสร้งทำเป็นขนสินเดิมหนี ก็เพื่อประชดประชันเขาไม่ใช่หรือ?!

อู๋เจี้ยนที่ยืนก้มหน้าอยู่เหลือบมองผู้เป็นนายด้วยสายตาอัดอั้น ทว่าไม่กล้าเอ่ยปากเตือนความจำ...

ท่านอ๋องลืมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าเป็นท่านเองที่สั่งงดข้าว งดน้ำ และงดยาบำรุงของสตรีที่เพิ่งตกเลือดจากการแท้งถึงสามวันเต็ม! ต่อให้เป็นบุรุษชาตินักรบถูกลงทัณฑ์เช่นนี้ก็ยังยากจะรอดชีวิต แล้วสตรีบอบบางที่เพิ่งสูญเสียลูกไป จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาทนทานได้!

เฉินอี้เทียนผุดลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออก ความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิดอันมหาศาลตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

นางจะตายไม่ได้เด็ดขาด...

หากนางตายไปในสภาพนี้ คนทั้งใต้หล้าจะตราหน้าว่าเขาคือฆาตกรที่ลงมือสังหารภรรยาตนเอง!

“อู๋เจี้ยน!” ลี่อ๋องแผดเสียงคำรามลั่นห้องหนังสือ “ไปนำตัวหมอหลวงมา! ดึงตัวหมอทุกคนในเมืองหลวงมาที่นี่เดี๋ยวนี้! ไปเปิดประตูเรือนหลัง!”

เขาก้าวเท้ายาว ๆ พุ่งตัวออกจากห้องหนังสืออย่างไม่คิดชีวิต

“บอกพวกหมอหลวง... หากรักษานางไว้ไม่ได้ ข้าจะตัดหัวพวกมันให้หมด!”

สตรีตัวร้ายเช่นนาง ห้ามตายง่ายเด็ดขาด!