ตอนที่ 19 คำเตือนจากชินอ๋อง

เสิ่นลู่ถิงนั่งอยู่ที่ศาลาริมสระ ดวงตากลมจดจ้องอยู่กับการปักผ้าผืนสวยเพื่อจะมอบให้สนมหลี่เป็นของขวัญ อีกไม่กี่วันข้างหน้าจะเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของสนมหลี่ ดูเหมือนฮ่องเต้จะสั่งให้คนเตรียมงานอย่างเอาอกเอาใจ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ข้านึกหนักใจแม้สักนิด

ถึงแม้ว่าฮ่องเต้จะเอาใจสนมหลี่เพียงใด แต่ใครต่างก็รู้ว่านั่นเพราะนางมีทายาทของฮ่องเต้อยู่ในครรภ์ ทุกค่ำคืนฮ่องเต้ยังคงเสด็จมาหาข้าอยู่เสมอ ไม่มีใครได้เห็นฮ่องเต้ในยามท้องฟ้ามืดยกเว้นข้า และข้าก็เชื่อว่าจะมีข่าวดีอีกไม่นานนี้

“พระสนมเพคะ”

“ว่าอย่างไรบ้าง?”

“ดูเหมือนว่าฮองเฮาจะทำการใหญ่ในวันพระราชสมภพของสนมหลี่เพคะ อีกอย่างเท่าที่หม่อมชั้นให้คนคอยจับตาดู สนมหลี่ไม่เหมือนกับคนกำลังตั้งครรภ์เลยเพคะ”

“อย่างไร?” เยว่จินขยับมาพูดที่ข้างหูอย่างแผ่วเบาเกี่ยวกับสิ่งที่สังเกตมา เสิ่นลู่ถิงฟังอย่างตั้งใจทั้งคิดตามก่อนจะยิ้มกว้าง ก็จริงอย่างที่เยว่จินว่า ทั้งที่ท้องแต่ยังพยายามยั่วให้ได้ร่วมรักกับฮ่องเต้อยู่บ่อยครั้ง แต่เป็นฮ่องเต้ที่ไหวตัวทันและไม่ได้ทำอะไรลงไป ไหนจะเรื่องหน้าท้องที่ดูเหมือนจะไม่นูนขึ้นเลยแม้แต่น้อย น่าสงสัยเหลือเกิน

“พระสนมจะให้หม่อมชั้นเตรียมการสิ่งใดไหมเพคะ?”

“ไม่ต้องหรอก”

“พระสนมจะปล่อยไปเช่นนี้หรือเพคะ? หากสนมหลี่ได้โอรส….”

“ใครบอกว่าข้าจะปล่อยไป แค่ไม่จำเป็นต้องลงมือเองก็เท่านั้น” เสิ่นลู่ถิงยิ้มมุมปาก ถ้าเป็นไปอย่างที่เยว่จินบอกว่าฮองเฮากำลังคิดจะทำการใหญ่ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าไปยุ่ง หลี่หว่านลู่ทำฮองเฮาแท้งลูก ครั้งนี้สิ่งที่ฮองเฮาจะจัดการก็คงรุนแรงพอกัน แค่มารอดูกันว่าจะเป็นฮองเฮาที่ลงโทษเพราะทำหลี่หว่านลู่แท้ง หรือเป็นการค้นพบว่านางไม่เคยท้องมาก่อนกันแน่

“หม่อมชั้นลืมไปเลยเพคะ อี้ชวนยังฝากมาทูลด้วยว่า งานพระราชสมภพของสนมหลี่ครั้งนี้ ฮ่องเต้ทรงประทานอนุญาตให้ตระกูลเสิ่นเข้ามาด้วย” นิ้วเรียวเคาะบนโต๊ะอย่างฉุกคิด ทั้งที่ไม่มีสัมพันธ์ใดเลยเกี่ยวข้องกันระหว่างตระกูลหลี่และตระกูลเสิ่น แต่ยังคงอนุญาตให้เข้าวัง ไม่แน่ว่านี่อาจะเป็นคำขอที่สนมเอกทูลขอฝ่าบาท มิใช่ว่าจงใจเล่นงานข้าอยู่หรอกนะ

“เจ้าไปบอกอี้ชวนว่าจับตาดูท่านแม่ข้าให้ดี การเข้าวังมาครั้งนี้ต้องมีสิ่งใดผิดปกติแน่”

จวนชินอ๋อง

“พระชายาโปรดวางใจ ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน” ฮูหยินเสิ่นเอ่ยปากบอกชายาอ๋องที่นั่งอยู่อย่างกระตือรือร้น บทสนทนานั้นได้ยินถึงหูของใครบางคนที่แอบฟังอยู่โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

“ก่อนหน้านี้ก็เกือบจะแต่งเข้ามาเพื่อแย่งท่านอ๋องของข้า แม้ฝ่าบาทจะยกเลิกการอภิเษกแต่สุดท้ายนางก็ยังมายุ่งกับฝ่าบาท แล้วทำให้พี่สาวข้าถูกปลดออกจากตำแหน่งสนมเอกได้อีก นางหญิงบ้านี่เก็บเอาไว้ไม่ได้”

“พระชายาวางใจ ข้าจะไม่ปล่อยนางไปอีก” ปึ้ง!! บานประตูถูกคนที่แอบฟังอยู่ผลักเข้าไปเต็มแรงด้วยโทสะ ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเป็นชินอ๋องที่เข้ามา หลี่หว่านหว่านนั่งกุมมือด้วยความประหม่า ก่อนจะรวบรวมความกล้าแสร้งยิ้มเดินเข้าไปจับมือของชินอ๋องเอาไว้แน่น

“ช่วงนี้ดูเหมือนว่าฮูหยินเสิ่นจะมาที่จวนข้าบ่อยนัก มีสิ่งใดน่าสนใจหรือ?” แววตาเชือดเฉือนและประโยคนั้นเยือกเย็นมากพอที่จะทำให้ฮูหยินเสิ่นรีบขอตัวกลับจวนอย่างไม่กล้าพูดสิ่งใดต่อ ชินอ๋องหันไปหาชายาของตนที่จะเสแสร้งยืนยิ้มไร้เดียงสา ก่อนจะบีบเข้าที่คอสวยเต็มแรง

“แคกๆ ท่านอ๋อง ปล่อยนะเจ้าคะ”

“ข้าจะเตือนเจ้าเอาไว้ อย่าแตะต้องเสิ่นลู่ถิง” พูดเท่านั้นแล้วผลักหลี่หว่านหว่านจนกระเด็นกระแทกกับเก้าอี้ ขายังไม่ทันได้ก้าวไปไหนเสียงอาละวาดปาข้าวของแตกลงพื้นก็ดังขึ้นจนต้องหันไปมอง

“เหตุใดท่านอ๋องถึงสนใจมันขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าท่านเกลียดมันมากที่สุดหรือ!!!”

“ที่ข้าต้องเกลียดเสิ่นลู่ถิงถึงเพียงนั้น ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าคอยเอาแต่เป่าหูหรือ!!” ชินอ๋องตวาดเสียงดังลั่น แขนข้างหนึ่งยกขึ้นเตรียมใช้มือหนาฟาดเข้าที่ใบหน้าคนตรงหน้า แต่ยังโชคดีที่ยับยั้งอารมณ์เอาไว้ได้ทัน ชินอ๋องหลับตาลงกัดฟันกรอดพยายามระงับอารมณ์ของตนไว้ แม้ลงมือไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น

“ท่านอ๋องเคยบอกว่ารักข้ามากที่สุด ลืมไปหมดแล้วหรือเจ้าคะ!”

“ข้าไม่เคยลืมในสิ่งที่เจ้าพูด และยิ่งไม่เคยลืมในสิ่งที่เจ้าทำกับข้า!!” หลี่หว่านหว่านมองจดจ้องอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ชินอ๋องพูด พยายามรั้งคนที่จะเดินหนีกันไปจนถูกผลักล้มลงสู่พื้นเต็มแรง ยิ่งถูกเมินเฉยมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกเกลียดเสิ่นลู่ถิงมากขึ้นเท่านั้น ทั้งที่ชินอ๋องเคยเกลียดนางดั่งกับนางเป็นสิ่งสกปรก แต่ในตอนนี้ทำไมกลับให้ความสนใจถึงเพียงนี้

“ท่านอ๋องกำลังพูดถึงอะไรเจ้าคะ”

“ช่างมันเถิด แต่ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ หากเจ้าทำอะไรเสิ่นลู่ถิง ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”

“เหตุใดถึงทำกับข้าเช่นนี้ ข้าเป็นชายาของท่าน…..”

“หากข้ากลับมาเร็วกว่านี้ เจ้าคิดว่าเจ้าจะได้เป็นชายาของข้าหรือ!!!” ยิ่งบทสนทนาเพิ่มมากขึ้นก็ยิ่งสร้างความไม่เข้าใจ ชินอ๋องกระแอมเมื่อรู้ว่าตัวเองพูดบางสิ่งชวนสงสัยก่อนจะรีบเดินออกไป ทิ้งให้หลี่หว่านหว่านยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ

“ยิ่งท่านสนใจมันมากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งอยากกำจัดมันให้หายไปจากโลกนี้เสีย!!”

เสิ่นลู่ถิงเดินกลับจวนหลังจากที่มุ่งมั่นอยู่กับการปักผ้าตลอดวัน เสียงหัวเราะร่าอย่างมีความสุขยามคุยกับเยว่จินและอาลี่ดังไปทั่วสวนดอกไม้ที่กำลังเดินผ่าน ก่อนใบหน้าเปื้อนยิ้มจะหมดลงในตอนที่เดินมาเจอกับชินอ๋องพอดิบพอดี

“ท่านอ๋องมาหาฝ่าบาทหรือ?”

“ข้ามาหาเจ้า ขอคุยสักครู่ได้หรือไม่?” คุณหนูเสิ่นก้มมองมือของอาลี่ที่แตะแขนก่อนจะลูบมือนั้นกลับไปอย่างรู้ว่าบ่าวคนสนิทกำลังนึกเป็นห่วง

ยอมเดินหลบมาคุยกับชินอ๋องตรงที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน มือบางถูกกอบกุมเอาไว้ทันที แววตาคนตรงหน้าดูเป็นห่วงมากแต่นั่นไม่ได้ทำให้รู้สึกดี เพียงแต่ทำให้อยากรู้เท่านั้นว่าสิ่งที่ชินอ๋องต้องการจะพูดคุยคือเรื่องใดกันแน่

“เจ้าสบายดีหรือไม่?”

“ท่านอ๋องมีเรื่องอันใดก็พูดมาเถิด เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี” มือเล็กถูกปล่อยจากเกาะกุม ดูเหมือนชินอ๋องจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่ากำลังทำสิ่งไม่เหมาะสม ท่านในตอนนี้ไม่เหลือคราบท่านอ๋องที่มั่นอกมั่นใจหรือหยิ่งทะนงในตัวเองเลยสักนิด เกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่

“ข้าแค่อยากมาเตือนเจ้า”

“เตือน?”

“แม่ของเจ้าไปหาหลี่หว่านหว่านที่จวนบ่อยนัก นางกำลังวางแผนจะทำอะไรสักอย่างกับเจ้าแน่ ข้าอยากให้เจ้าระวังตัวด้วย” ยอมนำเรื่องของชายาที่ท่านรักนักรักหนามาบอกข้าเช่นนั้นหรือ? ชาติก่อนไม่ว่าหลี่หว่านหว่านจะทำอะไรท่านไม่เพียงห้ามนางแถมยังเห็นด้วย เหตุใดตอนนี้ถึงอยากจะมาเตือนให้ข้าระวังตัว

“ท่านอ๋องเอาเรื่องของชายาท่านมาบอกข้าเช่นนี้ ต้องการอะไรหรือ?”

“ข้าก็แค่เป็นห่วงเจ้า” มือหนายกขึ้นลูบไหล่เล็กแผ่วเบา ไม่รู้ว่าทำไมข้ากับรู้สึกว่าความรู้สึกของชินอ๋องในตอนนี้ถึงดูจริงใจนัก เสิ่นลู่ถิงสะบัดหัวไล่ความคิด คนตรงหน้าเคยเลวถึงเพียงนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่จะกลับตัวกลับใจจนเรื่องราวดูกลับตาลปัตรไปหมดเช่นนี้

“ท่านอ๋องห่วงข้าด้วยเหตุใด”

“เพราะข้ารักเจ้า” ราวกับทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งไป คำว่ารักที่ข้าทุ่มเทแทบตายในชาติก่อนแต่กลับไม่เคยได้ยิน ในตอนนี้ท่านพูดมันออกมาอย่างง่ายดายโดยที่ข้าไม่ต้องพยายามอะไรเลย หากเป็นตอนนั้นข้าคงมีความสุขที่สุด แต่ในตอนนี้ข้าไม่ต้องการอีกแล้ว

“ท่านพูดเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร คนที่ท่านรักมากที่สุดก็คือหลี่หว่านหว่านไม่ใช่หรือ?”

“นั่นเพราะข้าหลงผิด หากข้ากลับมาเร็วกว่านี้ ข้าก็คงไม่ต้องเสียเจ้าไป”

“กลับมา?” เสิ่นลู่ถิงขมวดคิ้วตั้งคำถามอีกครั้ง รู้สึกเหมือนได้ยินคำพูดแปลกๆ เหล่านี้จากชินอ๋องมาหลายครั้ง หรือว่าคนตรงหน้าเองก็กลับมาเกิดใหม่หรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร จะมีคนถึงสองคนที่ลับมาเกิดใหม่ได้อย่างไร

“ช่างเถิด ข้าแค่มาเตือนเจ้า และอยากจะบอกด้วยว่าไม่ต้องกลัวสิ่งใด ข้าจะคอยปกป้องเจ้าเอง” เสิ่นลู่ถิงแค่นหัวเราะ ในตอนนี้ข้ามีฮ่องเต้ที่คอยดูแลข้า ท่านไม่ได้จำเป็นต่อข้าเลยแม้สักนิด หากเกิดใหม่อย่างที่ข้าคิดจริงๆ แล้ววท่านคิดว่าข้าจะต้องรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่ท่านทำในตอนนี้หรือ อย่างไรชาติก่อนข้าก็ตายไปแล้ว ตายโดยที่ท่านไม่เหลียวแลเลยแม้สักนิด

“ตอนนี้ข้ามีฮ่องเต้ ไม่ลำบากให้ท่านต้องมาปกป้องข้าหรอก” เสิ่นลู่ถิงก้มหัวแทนการขอบคุณก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อเดินหนีแต่เป็นชินอ๋องที่รั้งข้อมือเอาไว้ก่อน ดวงตากลมหันมองคนที่ดูเหมือนจะไม่ยอมลดละโดยง่าย

“สนมของข้าพูดถูก” เป็นฮ่องเต้ที่เดินเข้ามาขัดจังหวะ ชินอ๋องถูกกระชากตัวให้ออกห่างจากเสิ่นลูถิง และมือบางนั้นถูกฮ่องเต้กอบกุมเอาไว้แทน แม้ชินอ๋องจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อย

“ถิงถิงมีข้าอยู่ทั้งคน แค่ข้าก็ปกป้องนางได้จากทุกอันตราย ว่าแต่ชินอ๋องดูจะห่วงสนมของข้าเป็นพิเศษนะ”

“กระหม่อมกับเสิ่นลู่ถิงรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เป็นห่วงนางก็ไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ” ชินอ๋องพูดเสียงแข็ง มองมือเล็กที่ถูกฮ่องเต้จับเอาไว้อย่างรู้สึกเหมือนมีอะไรบาดลึกเข้ามาที่หัวใจ

“หากเจ้าคิดเช่นนั้นจริงก็ไม่เป็นไรหรอก อย่าลืมคำนึงไว้ให้ดีเสมอก็พอ ว่าถิงถิงเป็นสตรีของข้า” ได้แต่มองเสิ่นลู่ถิงเดินจากไปอย่างไม่สามารถทำอะไรได้ หากบุรุษที่อยู่ข้างกายเสิ่นลู่ถิงไม่ใช่ฮ่องเต้ ชินอ๋องอย่างข้าคงรู้สึกมีความหวังมากกว่านี้ แต่ในตอนนี้ดูแล้วหนทางที่จะได้เสิ่นลู่ถิงกลับมาช่างยากนัก

“ชินอ๋องคุยอะไรกับเจ้า?”

“ไม่มีอะไรเพคะ ก็แค่มาเตือนให้หม่อมชั้นระวังตัว” เสิ่นลู่ถิงเอ่ยบอกไปตามตรง ถึงแม้จะไม่ได้พูดทั้งหมดก็ควรพูดให้ฮ่องเต้ได้รับรู้บ้างว่าข้ากำลังตกอยู่ในอันตราย หากเกิดสิ่งใดขึ้นจริง จะได้จัดการได้ทัน

“ระวังอะไร?”

“วันพระราชสมภพท่านแม่จะเข้ามาในวังด้วยใช่หรือไม่เพคะ ไม่แน่ใจว่าชินอ๋องไปได้ยินสิ่งใดมา ถึงได้มาเตือนหม่อมชั้น”

“เช่นนั้นให้ข้ายกเลิกการอนุญาตดีหรือไม่?” เสิ่นลู่ถิงจับแขนของฮ่องเต้แล้วส่ายหัว หากทำเช่นนั้นก็ไม่เป็นไปตามแผนที่ชายาอ๋องกับสนมหลี่วางแผนไว้สิ เช่นนั้นก็หมดสนุกแย่

“หม่อมชั้นได้ยินว่าฝ่าบาททรงประทานอนุญาตเพราะสนมหลี่เป็นคนทูลขอ ตอนนี้นางตั้งครรภ์ อย่าขัดใจนางเลยเพคะ หม่อมชั้นเป็นห่วงเด็กในท้อง”

“ถิงถิงช่างรู้ความนัก สมแล้วที่เป็นคนโปรดของข้า” ฮ่องเต้หอมหน้าผากมลอย่างพึงพอใจ ข้าจะไม่รู้ความได้อย่างไรกันเล่า ในเมื่อข้าอยากให้ทุกอย่างที่นางคิดจะทำมันเกิดขึ้น