ตอนที่ 17 คำขอโทษ NC

เสิ่นลู่ถิงถูกแบกพาดบ่ากลับเข้ามาที่ตำหนัก ฮ่องเต้วางกายเล็กลงแม้จะดูขุ่นเคืองแต่ยังคงใช้มือประคองไม่ให้กระแทกจนบาดเจ็บ ดวงตาคมที่มองจ้องเขม็งกลับทำให้คุณหนูเสิ่นรอบกลืนน้ำลายอย่างรู้สึกประหม่า

“ฝ่าบาททรงกริ้วหรือเพคะ?”

มือเล็กยกขึ้นแตะที่ข้างแก้มหวังให้ฮ่องเต้ลดอารมณ์โทสะลง แต่เรียวคิ้วที่ขมวดนั้นบ่งบอกว่าการกระทำนี้ไม่ช่วยอะไรเลย เสิ่นลู่ถิงรู้สึกได้ถึงรังสีความโกรธเคือง ไม่รู้ทำไม แต่กลับรู้สึกไม่อยากให้ฮ่องเต้โกรธกันเช่นนี้เลย

“ฝ่าบาทเพคะ”

“เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามข้า เหตุใดถึงไปที่จวนอ๋อง หรือว่าคิดถึงรักเก่าขึ้นมา”

“ฝ่าบาท!!!”

“กล้าขึ้นเสียงกับข้าหรือ”

เสิ่นลู่ถิงรู้ตัวว่าเผลอทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ แต่เมื่อได้ยินประโยคนั้นก็รู้สึกโกรธจนห้ามไม่ได้ ข้าไม่มีทางหวนคิดถึงชินอ๋องอีกแน่ เหตุใดฮ่องเต้ถึงได้ตัดสินเองเช่นนี้ เดิมทีตั้งใจให้ทหารองครักษ์ตามไปเพราะคิดว่าอาจเกิดเรื่องทะเลาะแน่ และให้ฝ่าบาทได้รับรู้ว่าข้าถูกรังแกก็เท่านั้น แต่ในตอนนี้ทุกอย่างกลับผิดเพี้ยนไปหมด

“หากฝ่าบาทมองว่าหม่อมชั้นเป็นหญิงเช่นนั้น หม่อมชั้นก็ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้วเพคะ”

“เจ้าหนีออกไปจากวังหลวง ทั้งจุดหมายยังเป็นจวนอ๋อง จะให้ข้าคิดอย่างไรเล่า!?”

"เช่นนั้นก็แล้วแต่ฝ่าบาทจะตัดสินเถิดเพคะ"

“ต่อปากต่อคำกับข้าหรือ!!”

“หม่อมชั้นเปล่า!!” เสิ่นลู่ถิงถูกกดให้นอนลงบนเตียงทั้งฮ่องเต้ลงมาทาบทับ หึงหวงข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ดูเหมือนว่าทุกสิ่งที่ข้าทำไปก่อนหน้าก็ไม่เสียเปล่าเลยสักอย่าง

“เจ้าเป็นของข้า ไม่ว่าใครก็แย่งเจ้าคืนไปไม่ได้”

ใบหน้าถูกประคองเอาไว้ก่อนจะถูกครอบครองลมหายใจ เสิ่นลู่ถิงดิ้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเรียวแขนเล็กที่ยกขึ้นคล้องคอแทน กว่าจะใช้กำปั้นทุบแผ่นหลังกว้างอีกครั้งก็ตอนที่เริ่มหายใจไม่ทัน

“ทุกอย่างในตัวเจ้าเป็นของข้า”

“หม่อมชั้น….”

“หยุดพูด”

เพียงแค่คำสั้นๆ แต่น้ำเสียงกับรุนแรงเสียจนเสิ่นลู่ถิงยังนิ่งเงียบ ถึงแม้จะดูดุดันแต่ก็ยังคงกดจูบด้วยความทะนุถนอม มือหนาเริ่มเค้นคลึงที่อกอิ่ม อย่างไรข้าก็นึกจะมีโอรสสวรรค์อยู่แล้ว จะเร็วหรือช้าก็เท่านั้นเอง แต่หากไม่ขัดขืนเสียหน่อย ก็คงไม่มีอะไรน่าค้นหา คิดได้อย่างนั้นกายบางก็ดิ้นเร่าจนถูกตรึงแขนไว้เหนือหัว

“หากไม่หยุดดิ้น ข้าจะสั่งโบยเจ้าเสีย!!” เสิ่นลู่ถิงได้แต่หยุดนิ่งอย่างยอมจำนน เสียงสะอื้นร้องไห้กับกายที่สั่นเทาทำให้คนที่กำลังโทสะหยุดชะงักใบหน้าที่ซุกไซร้อยู่ตรงซอกคอเงยขึ้น

ดวงตาคมแปรเปลี่ยนจากความโกรธเป็นแววตาของความรู้สึกผิด ก่อนจะส่งมือไปเช็ดหยาดน้ำตาที่อาบแก้มเนียนออก คุณหนูเสิ่นยังคงเบี่ยงหน้าหนีไม่หันมามอง จนมือหนาต้องประคองแก้มนิ่มไว้และบังคับใบหน้าหวานให้หันมาด้วยตนเอง

“เหตุใดร้องไห้?”

“ฝ่าบาทพระทัยร้ายกับหม่อมชั้นเหลือเกิน” คำพูดแสนน้อยอกน้อยใจนั้นหลุดออกมาจากปากของคนใต้ร่าง ฮ่องเต้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหลับตาข่มอารมณ์ แล้วโอบประคองกายของคุณหนูเสิ่นให้ลุกขึ้นนั่งทั้งยังคงโอบกอดเอาไว้แน่น

“เพราะเจ้าทำผิดต่างหาก ข้าถึงต้องใจร้าย”

“หม่อมชั้นไม่ได้ทำอะไรเลย เหตุใดฝ่าบาทไม่ทรงเชื่อเพคะ หรือว่าเพราะไม่รักถิงถิงแล้ว” ประโยคและน้ำเสียงตัดพ้อนั้นทำให้อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้นอีก ฮ่องเต้กดจูบลงบนขมับราวกับต้องการปลอบประโลมคนที่ขวัญเสียจากการกระทำของตน

“ข้ารักเจ้า เพราะรักไงเล่าถึงได้หึงหวงเพียงนี้”

“แต่หม่อมชั้นไม่ได้คิดอะไรกับท่านอ๋องแล้ว ทั้งยังแสดงออกอย่างซื่อตรงเสมอ อย่างไรมารดาของท่านอ๋องก็เป็นผู้ใหญ่ที่หม่อมชั้นนับถือ หม่อมชั้นได้ข่าวคราวว่านางป่วยก็เลยอยากไปเยี่ยมเยียนเท่านั้น ที่ไม่ได้ทูลฝ่าบาทก็เพราะเห็นพระองค์ทรงยุ่งมาก”

ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะถอนหายใจให้กับความใจร้อนของตนเอง แรงโอบกอดกระชับมากขึ้น ใบหน้าซุกลงใกล้กับหูของคุณหนูเสิ่นแล้วกระซิบคำขอโทษอย่างแผ่วเบา

“ข้าแค่หึงหวงเจ้ามากเกินไป ให้อภัยข้าเถิด”

“หม่อมชั้นจะโกรธฝ่าบาทได้อย่างไรเพคะ ถิงถิงก็แค่น้อยใจ” ใบหน้าง้ำงอถูกเชยให้หันไปหา ก่อนริมฝีปากบางจะถูกครอบครอง กายบางถูกดันให้นอนลงอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวจะแตกหัก ทันทีที่ผละจูบออกก็ลูบแก้มเนียนอย่างรักใคร่

“ถิงถิงคนดี…จะรับคำขอโทษจากข้าได้หรือไม่ อย่าน้อยใจอีกเลย” จมูกโด่งไล้ไปตามสันคอจนรู้สึกวาบหวิว อาภรณ์ปกปิดกายถูกถอดออกให้จนหมดสิ้น

“อื้ม ฝ่าบาท” ยามที่อกอิ่มถูกครอบครองก็ได้แต่ร้องอื้ออึงทั้งแอ่นขึ้นเพื่อรับสัมผัสแสนวาบหวามนั้น ฮ่องเต้เงยหน้ามองใบหน้าหวานที่เคลิบเคลิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนขยับใบหน้าลงใบที่กลีบกุหลาบหวานที่เริ่มจะชื้นแฉะจากการรบเร้า

“อื้ม ถิงถิงของข้าหอมหวานเหลือเกิน” ลิ้นร้อนตวัดชิมน้ำหวานตรงกลีบกุหลาบอย่างละเมียดละไม ทั้งดันนิ้วเข้าออกเพิ่มความเสียวซ่านให้สนมรักของตนเตลิดไปไกล

“อ๊า อ๊ะ ฝ่าบาท อื้ม”

“ข้าจะขอโทษเจ้า จนกว่าเจ้าจะลืมความน้อยใจจนหมดสิ้นเสีย” เสิ่นลู่ถิงรู้ดีว่าคำขอโทษที่ฮ่องเต้หมายถึงนั้นคือสิ่งใด กายบางแอ่นขึ้นรับสัมผัสที่มากขึ้นและรุนแรงขึ้นอีก เสียงน้ำรักกระทบกับเรียวนิ้วดังเสียจนน่าอาย แต่ความเสียวซ่านนั้นทำให้เสินลู่ถิงลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้น ไม่นานนักก็กระตุกเกร็งไปทั้งร่าง

“สนมรักของข้าสวยเหลือเกิน พร้อมรับคำขอโทษจากข้าหรือยัง” ไม่พูดพร่ำแก่นกายแข็งขืนก็ดันเข้ามาที่ช่องทางรักไม่ทันให้ได้ตั้งตัว เสิ่นลู่ถิงครางลั่นเมื่อส่วนหัวของแก่นกายเข้ามาลึกจนชนกับจุกกระสัน

สะโพกขยับอย่างหนักหน่วงไม่มีความปรานีจนเสิ่นลู่ถิงแทบจะเสียสติ แขนเรียวโอบรอบคอดึงรั้งให้คนบนกายโน้มลงมามอบจูบเพื่อระบายความวาบหวามออกไป

“อ๊า อ๊ะ อ๊ะ ฝ่าบาท อื้อ ฝ่าบาท”

“อื้มม ถิงถิงของข้า อ่า เจ้าทำให้ข้าคลั่งจนจะตายเสียให้ได้”

กายบางถูกจับให้นอนคว่ำลง เอวคอดถูกจับแล้วรั้งให้ก้นกลมโด่งขึ้นจนล่อตาล่อใจ แก่นายดันเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่รีรอ ท่วงท่าที่ทำให้ลึกกว่าเมื่อครู่นั้นสร้างความเสียวจนไม่อัดกักกลั้นเสียงคงห้เบาลงได้

เสิ่นลู่ถิงโยกไม่ตามแรงกระแทกทั้งเสียงเนื้อกระทบกันดันกึกก้อง มือหนาบีบก้นกลมอย่างสนุกมือ ก้นเนียนนี้ช่างล่อตาล่อใจเสียจนไม่อยากให้ทุกอย่างจบลงเลย

“อ๊ะ อ๊า อื้อ ฝ่าบาท”

“อื้ม ว่าอย่างไร ถิงถิงขิงข้า เสียวดีใช่หรือไม่”

“อ๊า อ๊ะ อื้ม”

“ข้าจะทำให้เจ้าลืมทุกคน และจดจำได้เพียงข้าเท่านั้น” แขนเรียวถูกดึงรั้งให้กระแทกได้หนักแน่นมากขึ้น เสียงครางหวานไม่เป็นภาษาเริ่มดังขึ้น เสียงครางต่ำก็ดังไม่แพ้กัน รู้สึกถึงสวรรค์ที่แทบจะมาถึงเข้าไปทุกที

“อ๊า ฝ่าบาทเพคะ อื้ม ถิงถิง อ๊า ถิงถิง ไม่ไหวแล้ว”

“อื้ม คนดี ข้าเองก็ใกล้แล้ว” เมื่อรู้สึกถึงกันว่าใกล้ถึงปลายทางเต็มทีแรงกระแทกก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น มือหนาสองข้างจับเอวคอดไว้แน่น ทั้งกระแทกกระทั้นเต็มแรง เสียงคางผสานปนเปจนสุดท้ายก็ถึงปลายทาง

น้ำรักขาวขุ่นถูกกระแทกเข้าไปภายในกายจนหมดสิ้นด้วยความปรารถนาที่เสิ่นลู่ถิงเองก็พึงพอใจ กายบางทิ้งตัวลงนอนทั้งมีอีกคนทาบทับลงมา ฮ่องเต้จูบลงแผ่นหลังขาวเนียนอย่างรักใคร่ ก่อนจะกระซิบบอกรักข้างหูสนมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก…..รับคำขอโทษข้าเพิ่มอีกสักหน่อยเถิด”