ตอนที่ 18 สนมเอกตั้งครรภ์

“ชายาชินอ๋องมาหาเราถึงที่นี่ คงมีเรื่องด่วน?” ฮ่องเต้เอ่ยปากถามคนที่นั่งคุกเข่าอย่างร้อนใจอยู่ตรงหน้า คิดสงสัยเสียจริงว่าเหตุใดถึงได้กล้ามาพบข้าด้วยตัวเองถึงที่นี่

“หม่อมชั้นอยากทูลขอฝ่าบาทให้ปล่อยตัวพี่สาวหม่อมชั้นออกจากตำหนักเพคะ”

“หลี่หว่านลู่ทำผิดเช่นไรเจ้ามิรู้หรือ?”

“หม่อมชั้นทราบเพคะ แต่ถึงอย่างนั้นพี่สาวหม่อมชั้นก็ภักดีต่อฝ่าบาทมานาน นางทำไปเพียงเพราะอารมณ์หึงหวงชั่วครู่เท่านั้น ฝ่าบาทได้โปรดเห็นแก่ความรักที่มีต่อพี่สาวหม่อมชั้น อย่างน้อยให้พี่สาวหม่อมชั้นได้มีที่ยืนต่อไปในวังก็ยังดีเพคะ”

ฮ่องเต้ครุ่นคิดตามสิ่งที่คุณหนูรองหลี่พูด ต้องยอมรับว่าความรักของตนกับหลี่หว่านลู่เมื่อครั้งอดีตนั้นหวานชื่น แม้จะรับสนมเข้ามากี่คนก็ยังไม่มีใครเป็นที่โปรดปรานเท่า ทุกครั้งที่ทำผิดก็ถูกประทานอภัยโดยง่าย แต่ความผิดครั้งนี้มันใหญ่นัก หากตัดสินไม่เด็ดขาดอาจถูกคนในวังครหาเอาได้

“แต่ความผิดครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก”

“แต่หากปล่อยพี่สาวหม่อมชั้นเอาไว้เช่นนี้ อาจจะแท้งลูกได้นะเพคะ”

“แท้งหรือ!?” ขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นยืนถามด้วยความสงสัย เพราะไม่ได้ไปเจอหลี่หว่านลู่นานแล้วจึงไม่ทราบความเป็นอยู่แม้สักนิด

“หม่อมชั้นมาเยี่ยมพี่สาวบ่อยครั้ง และทุกครั้งพาหมอจากจวนมาด้วยจึงรู้ว่าตั้งครรภ์เพคะ แต่เป็นเพราะพี่สาวหม่อมชั้นเห็นว่าฝ่าบาททรงกริ้วมากและไม่อยากพบหน้า จึงสั่งไม่ให้หม่อมชั้นกราบทูล”

เมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ไม่รอช้า สั่งกงกงคนสนิทให้รีบตามหมอหลวงของวังมุ่งหน้าไปหาหลี่หว่านลู่ในทันที ฮ่องเต้เดินไปมาอย่างร้อนรนอยู่หน้าตำหนัก หากหลี่หว่านลู่ตั้งครรภ์จริง ที่ผ่านมาก็ปล่อยให้นางใช้ชีวิตลำบากไม่น้อย

ทันทีที่หมอหลวงออกมาก็รีบเอ่ยปากถามอย่างร้อนรน คำตอบที่น่าพอใจสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าทั้งยังมีเสียงแสดงความยินดีดังกึกก้อง ฮ่องเต้รีบเดินเข้าไปหาอีกคนภายในห้องแล้วโอบกอดอย่างกลับไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าเยทำสิ่งใดผิดมาก่อนหน้า

“น่าแปลก” เสิ่นลู่ถิงที่ยืนอยู่นอกตำหนักดูผู้คนวิ่งเข้าออกพูดขึ้นมา ทำเอาเยว่จินและอาลี่หันมองเป็นตาเดียวว่านายของตนกำลังสงสัยสิ่งใดอยู่

“ทำไมหรือเพคะพระสนม?”

“เจ้าไม่รู้สึกว่าเด็กคนนี้มาทันเวลาเกินไปหน่อยหรือ? อีกอย่างข้าได้ยินมาว่าหลี่หว่านหว่านบอกกับฝ่าบาทว่าสนมหลี่เป็นคนสั่งไม่ให้บอกฝ่าบาทเรื่องที่ตั้งครรภ์แล้ว”

“แล้วอย่างไรเจ้าคะคุณหนู?”

“เด็กโง่เอ๊ย” เสิ่นลู่ถิงเอานิ้วจิ้มที่หัวของอาลี่ด้วยความเอ็นดู คนรอบตัวข้าเหมือนจะไม่มีใครมองแผนการออกเลยสักคน

“สนมหลี่ต้องการความโปรดปรานถึงเพียงนั้น มีหรือที่ยอมนิ่งเงียบเรื่องตั้งครรภ์ ทั้งที่แค่พูดออกไป ฝ่าบาทก็จะประเคนทุกอย่างให้แล้ว แม้แต่ทำผิดแค่ไหน โทษตายก็คงโดนละเว้น”

เสิ่นลู่ถิงรอบถอนหายใจตอนพูดจบ ที่แท้แล้วชีวิตในวังหลวงไม่ได้อยู่ได้ด้วยความรัก แต่คืออำนาจต่างหาก หลี่หว่านลู่มีลูกให้ฮ่องเต้ เช่นนั้นจะได้รับการดูแลอย่างดีทุกอย่าง และยิ่งหากลูกของนางเป็นโอรส ทุกอย่างก็จะยิ่งแย่ลงไปอีก

“ข้าจะปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้”

“แล้วพระสนมจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ?”

“เยว่จินเจ้าส่งคนคอยจับตาดูให้แน่ใจ หรือทำอย่างไรก็ได้ ข้าต้องการรู้ว่าสนมหลี่ตั้งครรภ์จริงหรือไม่” เยว่จินก้มหัวรับคำสั่งแล้วรีบเดินออกไป ดูท่าแล้วเรื่องตั้งครรภ์ปล่อยไว้นานไม่ได้ ข้าเองก็ควรที่จะมีโอรสหรือธิดาให้ฝ่าบาทได้แล้ว

“ถ้าเกิดว่าพระสนมหลี่ทรงเป็นที่โปรดปรานอีกครั้งจะทำอย่างไรเจ้าคะคุณหนู หรือถ้าหากว่าฝ่าบาทเอาแต่เสด็จไปหานางแล้วไม่มาหาคุณหนู…..”

“มันจะไม่เป็นเช่นนั้นหรอก”

“ทำไมคุณหนูถึงมั่นใจขนาดนี้เจ้าคะ?”

“ฝ่าบาทอย่างไรก็เป็นบุรุษ สนมหลี่ตั้งครรภ์ถึงแม้จะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ นางก็ไม่สามารถปรนนิบัติฝ่าบาทได้ สุดท้ายอย่างไรข้ามั่นใจว่าฝ่าบาทก็ต้องเสด็จมาหาข้า”

“คุณหนูคิดรอบคอบมากเจ้าค่ะ” คุณหนูเสิ่นยิ้มรับคำชมจากบ่าวคนสนิท เหตุผลในการทำให้ฝ่าบาทปล่อยออกมาเป็นอิสระในครั้งนี้ คงไม่พ้นการจัดการกับข้าเป็นแน่

“อาลี่ เจ้ารีบไปปล่อยข่าวเรื่องที่สนมหลี่ตั้งครรภ์ ข้าอยากจะรู้นักว่าถ้าฮองเฮาทรงทราบจะเป็นเช่นไร” เสิ่นลู่ถิงยังคงยิ้มออกมาในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าไม่จำเป็นต้องลงมือทำสิ่งใดให้เปลืองแรง หากเจ้าคิดว่าการตั้งครรภ์จะปกป้องเจ้าได้ ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นว่าเจ้ากำลังคิดผิด

“สนมเสิ่นเสด็จมาถึงที่นี่ ตั้งใจมาเยี่ยมพี่สาวหม่อมชั้นหรือเพคะ?”

“ข้าก็แค่เดินผ่านมาเท่านั้น เห็นว่าหมอหลวงวิ่งเข้าออกจนวุ่นวายจึงหยุดดู” หลี่หว่านหว่าน เจ้านี้ช่างรีบทระนงตัวเสียจริง ทั้งแววตาและรอยยิ้มราวกับพึงพอใจนั้นไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัวแต่กลับอยากหัวเราะเยาะ ตัดสินสถานการณ์เร็วเกินไป ช่างโง่นัก…

“มิใช่ว่าพระสนมทรงไม่พอใจที่พี่สาวหม่อมชั้นกำลังตั้งครรภ์หรอกนะเพคะ”

“หากพี่สาวเจ้าตั้งครรภ์จริงข้าย่อมยินดีด้วยแน่นอน” เสิ่นลู่ถิงพูดทั้งใบหน้าไม่เผยความกังวล ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ชายาอ๋องที่ยืนทำท่าเหนือกว่าแล้วกระซิบข้างหู

“แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษฐานหลอกลวงฮ่องเต้นั้นเป็นเช่นไร” ไม่พูดอะไรให้มากความก็ชนเข้ากับไหล่ของอีกคนแล้วตั้งท่าเดินหนีไปตัดความรำคาญ แต่กลับถูกผลักจากด้านหลังจนเซถลาเกือบล้มลง แต่กลับมีอ้อมแขนที่โอบรับได้ทัน

ดวงตาสองคู่จ้องมองกัน เป็นชินอ๋องที่เข้ามาช่วยไว้ ไม่รู้ว่าทำไมแววตานี้ถึงสร้างความประหลาดใจให้ข้านัก ชาติก่อนแม้ข้าจะแสดงความจริงใจต่อท่านไปมากมายเท่าใด ท่านก็ไม่เคยมองข้าด้วยแววตาแสนลึกซึ้งนี่เลยสักครั้ง ไม่สิ….ท่านไม่แม้แต่จะมองข้าเลยต่างหาก

กว่าคุณหนูเสิ่นจะรู้สึกตัวก็ตอนโดนกระชากออกไปเต็มแรงจนทรุดลงกับพื้น พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูแผลถลอกที่ข้อศอกก่อนจะรอบถอนหายใจ แม้ในชาตินี้จะอยู่ในที่ต่ำกว่าข้า ก็ยังจงใจจะรังแกข้าอยู่ เช่นนั้นไม่ว่าจะเรื่องของชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ข้าจะเอาคืนทั้งหมด….

“ถิงถิง! เจ้าเป็นอะไร?” เป็นฮ่องเต้ที่รีบรุดเข้ามาพยุงให้ลุกขึ้นยืน ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกก็ทำให้ในใจได้รู้ว่าสวรรค์ยังคงอยู่ข้างข้าเสมอ พาฮ่องเต้มาเห็นภาพนี้ได้ทันเวลา เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องลงมือเองให้เปลืองแรงแล้ว

“ฝ่าบาททรงประทานอภัย เป็นชายาของกระหม่อมที่ไม่รู้ความ”

“ท่านอ๋อง!! เหตุใดท่านพูดเช่นนี้!!” เสิ่นลู่ถิงแอบขำในลำคอ ภาพที่ชินอ๋องไม่เข้าข้างชายาคนโปรดของตนเช่นนี้ ข้าไม่เคยได้เห็นมาก่อนเลย ทำไมท่านถึงดูไม่เหมือนเดิมแม้สักนิด เป็นเพราะข้าเปลี่ยนทุกอย่าง ความรู้สึกของท่านถึงได้เปลี่ยนด้วยงั้นหรือ

“ไหนเจ้าพูดมา!! กล้าดีอย่างไรลงมือทำร้ายพระสนมเช่นนี้”

“หม่อมชั้นแค่ขาดสติไปเท่านั้นเพคะ เพียงเห็นว่าพระสนมมายุ่งกับท่านอ๋อง เดิมทีใครต่างก็รู้ว่าสนมเสิ่นทรงมีใจให้สวามีหม่อมชั้นมาก่อน หม่อมชั้นก็เลยกลัวจนเลอะเลือนไปชั่วครู่เท่านั้น”

“ดีจริงหลี่หว่านหว่าน เจ้ากล้าใส่ร้ายข้า!!” เรื่องในตอนนี้ช่างกวนใจเสยจนน่ารำคาญ แม้แต่วิธีเหล่านี้ยังเลือกที่จะใช้เพื่อให้ข้าถูกฮ่องเต้เข้าใจผิด อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย คอยดูเถิดว่าข้าจะจัดการเจ้าเยี่ยงไร

“หม่อมชั้นพูดความจริงเพคะ พระสนมกล้าพูดหรือไม่ว่าไม่เคยมีใจให้ท่านอ๋อง”

“ข้ายอมรับ”

“นั่นไงเพคะ พระสนมทรงยอมรับแล้ว” ดูแววตาที่มองมาก็รู้ว่าฮ่องเต้กำลังโทสะมากแค่ไหน ส่วนชินอ๋องกลับดูพอใจนักกับสิ่งที่ข้าพูดไปเมื่อครู่

เสิ่นลู่ถิงเดินเข้าไปใกล้คุณหนูรองหลี่อีกครั้งแล้วตบเข้าที่ใบหน้าสวยเต็มแรง ทั้งสีหน้าและแววตาของเจ้ามันช่างน่าหงุดหงิดนัก

“ข้าเคยมีใจให้ชินอ๋องก็จริง แต่นั่นเป็นเพราะข้าตามืดบอด ในตอนนี้ในใจของข้าไม่มีที่ไว้สำหรับชินอ๋องแม้แต่เศษเสี้ยว”

“ข้าไม่เชื่อ!!” ชินอ๋องตวาดลั่นขึ้นมา ไยท่านถึงดูผิดหวังถึงเพียงนั้น ชาตินี้นึกรักข้าขึ้นมาแล้วหรือ

“ท่านอ๋องกับชายาจะเชื่อหรือไม่ ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า” คุณหนูเสิ่นคล้องแขนฮ่องเต้แล้วกอดแน่น เป็นการย้ำเตือนให้รู้ว่าตนเลือกฮ่องเต้มิใช่คนอื่น แล้วก็ดูเหมือนว่าฮ่องเต้จะพอใจไม่น้อยเลย

“แต่เมื่อครู่….”

“เมื่อครู่เป็นเจ้าที่ผลักข้า ชินอ๋องถึงได้มาช่วยข้าไว้ แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็ยังไม่ยอมหยุดผลักข้าลงที่พื้นอีกครั้ง”

“พระสนมใส่ร้ายหม่อมชั้น!!!”

“ใส่ร้ายหรือไม่ก็ถามสวามีเจ้าดู” ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ข้ามั่นใจนักว่าชินอ๋องจะเข้าข้างข้า หากเป็นชาติก่อนข้าคงไม่กล้าพูดเช่นนี้ เพราะไม่ว่าหลี่หว่านหว่านจะผิดหรือไม่ คนที่ชินอ๋องเลือกจะลงโทษก็คือข้า

“เจ้าว่าอย่างไร?” ฮ่องเต้เอ่ยปากถามความจริงจากชินอ๋อง อีกคนคุกเข่าแล้วโค้งคำนับแทนคำขอประทานอภัยและเอ่ยตอบรับสิ่งที่เสิ่นลู่ถิงพูดว่าเป็นความจริง รู้สึกอย่างไรเล่าหลี่หว่านหว่าน เวลาที่สวามีไม่เข้าข้างเจ้า มันเจ็บปวดมากใช่หรือไม่

“ฟู่เอ๋อ!”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

“ประกาศออกไป ชายาอ๋องคิดร้ายต่อพระสนมทั้งกล่าวความเท็จ ลงโทษคัดบทเรียนสตรีหนึ่งร้อยเจ็บ และห้ามเหยียบเข้าวังหากไม่ได้รับอนุญาต!! ไสหัวไป!!” แววตาที่มองข้าตอนเดินออกไปนั้นดูก็รู้ว่าแค้นเคืองมากแค่ไหน ความรู้สึกที่สวามีปกป้องและเข้าข้างมันรู้สึกเช่นนี้เอง ชาติที่แล้วข้าไม่เคยได้สัมผัสมันเลยสักครั้ง

“ถิงถิงคิดอะไรอยู่?”

“เปล่าเพคะ หม่อมชั้นได้ยินว่าสนมหลี่ทรงตั้งครรภ์”

“เจ้าจะโกรธหรือไม่หากข้าละเว้นโทษของนาง หลี่หว่านลู่กำลังตั้งครรภ์ นาง….” มือเล็กยกขึ้นปิดปากฮ่องเต้ที่พยายามอธิบาย อย่างน้อยก็ยังดีที่นึกถึงใจของข้า นั่นแสดงว่าข้าก็ยังคงเป็นที่โปรดปรานไม่น้อย

“หม่อมชั้นย่อมยินดีด้วย ขอแค่ฝ่าบาทไม่ทรงโปรดหม่อมชั้นน้อยลงก็พอเพคะ” นิ้วเรียวแตะที่จมูกด้วยความเอ็นดูก่อนจะหอมแก้มนิ่มไปฟอดใหญ่

“เด็กโง่ ข้าจะชอบเจ้าน้อยลงได้อย่างไร?”

“จริงๆ นะเพคะ”

“จริงสิ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ข้าก็จะไม่ชอบเจ้าน้อยลง และจะปกป้องเจ้าตลอดไป”