LOGINร่วมสองเดือนที่ชินอ๋องเทียวเข้าออกตำหนักจิ่งเหรินด้วยความสบายใจ ยามเย็นเสิ่นลู่ถิงยืนส่งชินอ๋องออกจากตัวตำหนักอย่าทุกที เมื่อแผ่นหลังนั้นพ้นสายตาไป รอยยิ้มและใบหน้าที่เป็นมิตรก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง ในเมื่อท่านเคยหลอกให้ข้ารัก การหลอกลวงของข้าครั้งนี้ก้ถือเสียว่าข้าเอาคืนท่านก็แล้วกัน
ดวงตากลมหรี่ลงเมื่อเห็นนางในสองคนเดินด้อมๆ มองๆ ที่หน้าตำหนัก เสิ่นลู่ถิงทำทีมองไม่เห็นความน่าสงสัยนั้นแล้วเสมองไปทางอื่น หันไปพยักหน้ากับเฟยหลงให้องครักษ์ปิดประตูตำหนักลง ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะตรงลานหน้าตำหนักอย่างใจเย็น
“ไม่นานนักข่าวก็คงถึงหูฮองเฮา เมื่อฮองเฮาเห็นว่าทุกอย่างชัดเจนอย่างที่คิด ฮองเฮาก็คงทูลบางสิ่งต่อฝ่าบาท”
“คุณหนูยังใจเย็นอยู่หรือเจ้าคะ หากฝ่าบาททรงเชื่อ ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่” อาลี่ท่าทีร้อนรนแทนผู้เป็นนายเดินไปเดินมาจนนั่งไม่ติด แตกต่างจากเสิ่นลู่ถิงที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบและวางท่าทีได้อย่างดี จะมีก็แตแอบยิ้มขำให้กับความกังวลที่อาลี่มีไม่เคยหมดเลยก็เท่านั้น
“ข้าตั้งใจทำเรื่องเช่นนี้มาตั้งสองเดือนแน่นอนว่าข้าจงใจให้เป็นเรื่องใหญ่” เสิ่นลู่ถิงยืนยันสิ่งที่ตัวเองตั้งใจทำอีกครั้ง ดวงตากลมมองไปเบื้องหน้า นัยส์ตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความจริงจังและความมั่นใจอย่างทุกครั้งที่ได้ลงมือทำบางสิ่ง
“พระสนมแต่หากฝ่าบาททรงกริ้ว พระสนมอาจจะ…..”
“ข้าย่อมรู้ผลลัพธ์ของมันดีเยว่จิน แต่จงเชื่อข้าเถิด ว่าข้าคิดถี่ถ้วนแล้ว ข้าแสดงออกชัดเจนต่อหน้าชินอ๋องเสมอว่าให้เขาได้เท่าใด แต่หากเขาจะคิดเป็นอื่น ข้าก็ช่วยไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าหวังตั้งแต่ต้น”
คำพูดนั้นแสนไร้ความใยดี แม้จะรู้ว่าหากชินอ๋องได้ยินอาจเสียใจ แต่เสิ่นลู่ถิงหาได้สนใจไม่ ทุกการแสดงออกชัดเจนมาเสมอ แม้จะให้ชินอ๋องเข้าออกตำหนักได้อย่างสบายใจ แต่ไม่มีสิ่งใดเกินเลยเกิดขึ้นภายในตำหนักเลย จะมีก็แค่การพูดคุยกันในเรื่องทั่วไปหรือเรื่องของอดีตชาติเท่านั้น และทุกครั้งระหว่างบทสนทนาก็มีอาลี่และเยว่จินคอยอยู่ด้วยไม่ห่างไปไหน
“แล้วงานแต่งตั้งเฉินเสี่ยวเยี่ยนจะจัดขึ้นเมื่อใด?” เสิ่นลู่ถิงตั้งคำถามมือเล็กจับปลายผมของตัวเองลูบไปมา ช่วงเวลาที่ผ่านมาฮองเฮาพาเฉินเสี่ยวเยี่ยนเข้าวังบ่อยครั้งนัก และในที่สุดก็ได้นำเข้าวังเสียที เห็นว่าเกลี้ยกล่อมให้ไท่เฮาทรงช่วย เช่นนี้ข้าก็เบาใจไปเปราะหนึ่งว่าม่ใช่ความต้องการของฮ่องเต้เอง
“ช่วงสัปดาห์หน้าเจ้าค่ะคุณหนู แต่ฝ่าบาททรงทูลเด็ดขาดว่าจะรับนางเข้ามาเพื่อเป็นกุ้ยเหรินเท่านั้น”
“ใจบุรุษหาได้มั่นคงไม่ เพลานี้ที่ฝ่าบาทตรัสเพราะยังไม่ลุ่มหลงในตัวนาง แต่ใครจะคาดเดาอนาคตได้บ้างเล่า ข้าจึงต้องหาวิธีตัดปัญหาเสียตั้งต้น”
การอยู่กับความจริงในปัจจุบันถือเป็นสิ่งที่เสิ่นลู่ถิงคนนี้ทำมันมาเสมอ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าต้องคิดแมองอนาคตอย่างรอบคอบ ความโปรดปรานเปลี่ยนแปลงได้อย่างที่ข้าเคยบอกต่อหลี่หว่านลู่ และในตอนนี้ข้าต้องยำคำนี้ต่อตนเอง ข้าจะต้องเป็นสตรีที่ไม่ว่าอย่างไรฮ่องเต้ก็มิมีวันเขี่ยข้าทิ้งได้ ในเมื่อมีคนจะเข้ามาเป็นกุ้ยเหริน ข้าต้องทยานขึ้นไปมากกว่านั้น
“พระสนมอยากให้หม่อมชั้นจัดการสิ่งใดให้ทรงสั่งมาได้เลยเพคะ” เยว่จินรอคำสั่งจากผู้เป็นนายอย่างขันแข็ง เสิ่นลู่ถิงหันสบตาและยิ้มให้กับความภักดีนี้ ที่ผ่านมาข้าเลือกสิ่งที่ทำละคนข้างกายไม่ผิดมาเสมอ และครั้งนี้มันก็จะเป็นเช่นนั้น
“เจ้าแค่ไปบอกฮุ่ยเอ๋อก็พอว่าให้จับตาดูฮองเฮาและเฉินเสี่ยวเยี่ยนเอาไว้ให้ดี หากมีสิ่งใดเกินกว่าที่ข้าควบคุม นางจะได้มารายงานเสียก่อน บอกว่าข้าจะมอบที่ดินให้พ่อแม่นางได้สร้างบ้านเป็นรางวัล”
“นั่นไม่มากไปหรือเพคะพระสนม”
“น้อยนิดนักเมื่อเทียบกับผลลัพธ์ในอนาคต”
เยว่จินกับอาลี่อาจจะยังไม่เข้าใจ ทุกสิ่งที่ข้าให้ผู้อื่นไปล้วนแต่เป็นของที่ฮ่องเต้และไท่เฮาประทานให้ ดังนั้นข้าแค่ใช้มันอย่างมีประโยชน์สูงสุดโดยไม่ต้องลงทุนสิ่งใดเลย เพียงแค่ลงแรงเท่านั้น
หิมะสีขาวเนียนละเอียดล่วงหล่นจากท้องฟ้าในช่วงเวลาของฤดูหนาวที่เริ่มต้นไม่นาน เสิ่นลู่ถิงที่หน้าท้องเริ่มโตมากขึ้นทุกวันและใกล้คลอดเต็มทีเดินออกมาตรงศาลาริมสระน้ำที่เย็นเยือกพร้อมสาวใช้คนสนิทข้างกายไม่ห่าง ฮ่องเต้อาจจะรับรู้เรื่องแล้ว ดังนั้นต้องให้เขาแสดงออกถึงความไม่พอใจต่อน้าผู้คน และเมื่อถึงวันที่ต้องรู้สึกผิดและต้องชดใช้ อีกคนจะต้องประทานสิ่งใหญ่เพื่อชดใช้ความผิดเท่านั้น
“สนมเสิ่นอยู่ที่นี่ไงเพคะ ไม่รู้ว่าตั้งใจมายืนสูดอากาศหนาวเช่นนี้ หรือมารอพบชินอ๋องกันแน่”
“ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” เสิ่นลู่ถิงตีสีหน้าเรียบนิ่งแล้วทำความเคารพอย่างที่ควร ดวงตากลมมองแขนเรียวของฮองเฮาที่คล้องกับแขนของฮ่องเต้เอาไว้อยู่แล้วก็ได้แต่แค่นยิ้ม ดูท่าท่านคงไปทูลฝ่าบาทหมดสิ้นแล้ว ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วเชียว คนฉลาดแต่ไม่รอบคอบนั้นตกหลุมพรางง่ายยิ่งนัก
“เจ้ามาทำอะไรตรงนี้!?”
“หม่อมชั้นแค่อยากสูดอากาศเท่านั้นเพคะ อยู่แต่ในตำหนักน่าอึดอัดนัก”
“ข้าได้ยินมาว่าชินอ๋องเข้าออกตำหนักเจ้าแทบทุกวันในช่วงที่ข้าติดราชการมากมาย” น้ำเสียงแข็งแฝงความโกรธเกรี้ยวไว้ไม่มิดแม้สักนิด เสิ่นลู่ถิงตีหน้านิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะทำทีถากลับเพื่อเย้าอารมณ์ของฮ่องเต้ให้ทรงกริ้วมากขึ้นไปอีก
“ฝ่าบาทได้ยินมากจากใครเพคะ?”
“เจ้าเพียงแค่ตอบข้าว่าจริงหรือไม่จริง อย่ามายอกย้อน!!”
“น้องหญิงยอมรับต่อฝ่าบาทเถิด ใครต่อใครก็พูดกัน หากเจ้ายังมีใจต่อชินอ๋อง ฝ่าบาทจะได้ให้เจ้าได้สมใจ” ริมฝีปากบางแค่นยิ้มมุมปากเมื่อฮองเฮาพูดเสริมขึ้นอีก กล่าวหาว่าข้ามีใจต่อชินอ๋องทั้งที่ไม่ได้ยินหรือได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในตำนักเสียด้วยซ้ำ ท่านนี่ถนัดเรื่องยุยงเสียจริง ในเมื่อท่านชอบ…เช่นนั้นข้าจะช่วยด้วยอีกแรงก็แล้วกัน
“หม่อมชั้นท้องโตเช่นนี้ ในครรภ์มีบุตรของฝ่าบาทอยู่ ยังมีคนคิดว่าจะไปรักรอบเป็นชู้รักกับคนอื่น ก็ไม่รู้ว่าใครกันที่คิดอกุศลได้เช่นนั้นนะเพคะ” คำพูดที่ตั้งใจเหน็บแนมนั้นทำเอาฮองเฮาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคู่นั้นมองเสิ่นลู่ถิงมาอย่างโกรธเกรี้ยว ยิ่งทำให้ฮองเฮากริ้วได้มากเท่าใด ก็จะมีผู้ที่คอยเป่าหูฮ่องเต้ให้กริ้วเพิ่มมากขึ้นได้มากเท่านั้น
“นี่เจ้า!….แต่อย่างไรคำครหาเกี่ยวกับเจ้าและชินอ๋องก็มากมาย ท้องเจ้าโตผิดปกติเช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าท้องกี่เดือนกันแน่ หรือความจริงลูกในท้องอาจไม่ใช่บุตรของฝ่าบาทก็ได้”
“เสิ่นลู่ถิงจริงหรือ?” ฮ่องเต้เอ่ยถามน้ำเสียงแผ่ว แต่ในความแผ่วเบานั้นเสิ่นลู่ถิงสัมผัสได้ถึงความต้องการที่จะอยากรู้แน่ชัดจริงๆ เสิ่นลู่ถิงเสตามองไปทางอื่น ไม่อยากสบดวงตาของฮ่องเต้ที่มองมาอย่างคาดหวังคำตอบดั่งใจเช่นนั้น ไม่ใช่เวลาที่จะมาใจอ่อน เอาไว้ผ่านการใหญ่นี้ไปเมื่อไหร่ ข้าจะกลายเป็นคนที่ผู้คนต้องเกรงกลัวมากขึ้นอีก
“หากฝ่าบาททรงเชื่อเช่นนั้น แล้วจะให้หม่อมชั้นทูลอย่างไรเพคะ?” เสิ่นลู่ถิงรู้ดีว่าการตอบไม่ตรงคำถามแล้วทำให้ทุกสิ่งดูกำกวมนั้นจะยิ่งทำให้อ่องเต้รู้สึกปั่นป่วนจนโมโหและขึ้นเสียง ไม่นานนักผลลัพธ์นั้นก็ไม่ได้ต่างไปจากที่คิด ดูจากการแสดงออกของฮ่องเต้ที่กำลังมีตอนนี้ คงกริ้วเสียจนอยากจะบีบข้าให้แหลกคามือ
“อย่ามาเล่นลิ้น!!! บอกกับข้ามาเดี๋ยวนี้ หากไม่เป็นอย่างคำครหา แล้วมีเหตุใดให้เจ้าปล่อยให้ชายอื่นเข้าออกตำหนักเจ้าเป็นว่าเล่น”
“ก็แค่พูดคุยกันเท่านั้น หม่อมชั้นตั้งครรภ์อย่างนี้จะไปทำเรื่องบัดสีอะไรได้เพคะ”
“แล้วก่อนหน้านั้นเล่า” คำถามนั้นทำเอาเสิ่นลู่ถิงชะงักไปชั่วครู่ แม้การทำให้ออ่งเต้ไม่พอพระทัยจะเป็นสิ่งที่ต้องการแต่ต้น แต่เมื่อคนตรงหน้าถามคำถามราวกับไม่ไว้ใจจริงๆ กลับทำให้ภายในใจรู้สึกแย่ยิ่งนัก มันตอกย้ำต่อข้าว่าความรู้สึกของฮ่องเต้แปรเปลี่ยนไปได้ทุกเมื่อจริงๆ เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำก็เชื่อจนหมดสิ้น เหมือนกับที่เคยเชื่อคำพูดเพียงไม่กี่คำเพื่อาประหารข้า
“ข้าถามก็ตอบ!!!”
“หากหม่อมชั้นยืนกรานว่าไม่ใช่อย่างที่ฝ่าบาททรงคิด ฝ่าบาทจะทรงเชื่อหรือเพคะ หากมองว่าหม่อมชั้นมีความผิด ก็ลงโทษหม่อมชั้นเลยเพคะ” นี่ไม่ใช่ประโยคตัดพ้อแต่เป็นประโยคชี้นำ เสิ่นลู่ถิงกำลังสร้างสถานการณ์เพื่อให้ฮ่องเต้เข้าใจผิด และให้คนตรงหน้าลงโทษด้วยความเข้าใจผิด เมื่อทันทีที่ความจริงปรากฏ ฮ่องเต้จะต้องรู้สึกผิดจนยอมประทานให้ข้าเสียทุกอย่าง
“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าลงโทษเจ้าหรือ!!!”
“ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วเพคะ พระสนมไม่ได้เป็นอย่างที่ฝ่าบาททรงคิด หม่อมชั้นและอาลี่รับรองได้เพคะ” เยว่จินช่วยเอ่ยเสริมอีกแรงเพื่อให้ฮ่องเต้ที่กำลังโกรธเกี้ยวคิดใตร่ตรองให้ดีถึงบทลงโทษ
“เจ้าเป็นบ่าวของนาง จะให้ข้าเชื่อได้อย่างไร” ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเสิ่นลู่ถิงก็ได้แต่แค่นหัวเราะ ฮ่องเต้เชื่อคำพูดคนอื่นเสมอมา แต่กลับพูดว่าไม่เชื่อคำพูดคนของข้า ดีเสียจริง….
“พวกเจ้าอย่าร้องขอเลย บุรุษก็เช่นนี้ เมื่อจะมีใหม่ ก็ลืมความดีของข้าไปหมดสิ้นแล้ว”
“บังอาจ!!! กล้าติฉินข้าหรือ!! ข้าคงใจดีกับเจ้ามากเกินไปสินะ” เสิ่นลู่ถิงยังคงยืนนิ่งรอรับคำลงโทษ มือเล็กยกขึ้นลูบท้องตัวเองเพื่อให้ฮ่องเต้ได้สังเกตเห็น และนั่นมันก็เป็นอีกวิธีที่ทำให้เขาตระหนักว่าควรทำอย่างไรต่อไป
“ทหาร!!!! นำตัวสนมเสิ่นไปขังที่ตำหนักเย็น หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามออกมาเด็ดขาด!!!”
สายลมยามค่ำคืนพัดพากลิ่นคาวเลือดและเขม่าไฟให้เจือจางลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนหนักอึ้งเหนือทุ่งหญ้าชายป่าที่เพิ่งผ่านสมรภูมิขนาดย่อม ร่างของอดีตชินอ๋องผู้เคยสูงส่ง บัดนี้ทอดกายสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำค้างและโลหิตของตนเอง ดวงตาที่เคยแฝงไปด้วยความทะเยอทะยานและแผนการร้ายในอดีตชาติ บัดนี้ปิดสนิทลงพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ราวกับว่าได้พบกุญแจที่ไขพันธนาการแห่งความรู้สึกผิดที่จองจำมานานแสนนานเสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าร่างนั้น มือหนึ่งยังคงโอบกอดเยี่ยหลานลูกสาววัยห้าขวบไว้แนบอก ก่อนจะหันไปมองหยางหมิงที่มีอาลี่และเยว่จินคอยยืนจับมือไว้อยู่ เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของมารดาด้วยความหวาดหวั่นแต่ไออุ่นจากอ้อมกอดของเสินลู่ถิงก็ทำให้เด็กน้อยเริ่มสงบลง ดวงตากลมจ้องมองใบหน้าที่ซูบผอมของอดีตชินอ๋องอย่างตั้งใจ ความทรงจำจากชาติก่อนไหลวนเข้ามาดั่งภาพฝันที่บิดเบี้ยว ภาพที่อีกคนเคยยืนอยู่เคียงข้างตระกูลหลี่ ภาพที่มือนั้นร่างสูงนั้นยืนมองดาบคมบั่นลงที่คอของข้าอย่างไม่ใยดี แต่ในเพลานี้ความเกลียดชังที่เคยสลักลึกอยู่ในกระดูกกลับค่อยๆ มลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัด"เขาตายแล้
สายลมพัดพาเอากลิ่นอายของดอกไม้นานาพรรณจากยอดเขามาสู่ตลาดการค้าชายขอบเมืองหลวง บรรยากาศภายนอกกำแพงวังช่างแตกต่างจากความเงียบเชียบและกฎระเบียบอันเคร่งครัดที่เสิ่นลู่ถิงในฐานะสูงส่งอย่างหวงกุ้ยเฟย วันนี้อยู่ในชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่ายอย่างสตรีผู้ดีมีฐานะทั่วไป ใบหน้าผุดผ่องถูกแต้มเพียงชาดบางเบาแต่ยังคงไม่อาจซ่อนเร้นราศีแห่งความสูงศักดิ์ไปได้มือบางซ้ายขวาจับมือของหยางหมิงและเยี่ยหลานองค์ชายและองค์หญิงฝาแฝดวัยห้าขวบที่บัดนี้ดวงตากลมโตกำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ทั้งคู่ชี้ชวนกันดูงิ้วข้างทางและขนมน้ำตาลปั้นรูปมังกรอย่างสนุกสนาน"ท่านแม่ ดูนั่นสิเพคะ! มังกรตัวนั้นมีสีรุ้งด้วย" เยี่ยหลานตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว พลางกระตุกชายแขนเสื้อของมารดาให้หันมาสนใจสิ่งที่ตนกำลังมองด้วยความตื่นเต้น"เยี่ยหลานชอบหรือ? เดี๋ยวแม่จะให้พี่อาลี่ซื้อให้เจ้าดีไหม" เสิ่นลู่ถิงยิ้มตอบด้วยแววตาอ่อนโยน ข้างกายคืออาลี่แลเยว่จินที่ติดตามมาด้วยความเป็นห่วง หากอี้เหอไม่ติดว่าต้องดูแลไท่เฮา เห็นทีคงตามมากันจนหมดแม้บรรยากาศจะดูรื่นรมย์เพียงใด แต่เสิ่นลู่ถิงกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ดวงตากลมกวาด
ราตรีที่ผ่านพ้นพายุหมุนแห่งการทรยศหักเหลี่ยมดูจะเงียบสงบกว่าคืนไหนๆ ภายในห้องบรรทมของตำหนัก กลิ่นกำยานหอมอ่อนระรื่นโชยพัดพาความเหนื่อยล้าให้มลายหายไป เสิ่นลู่ถิงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังร่างเล็กๆ ของลูกฝาแฝดวัยสามขวบที่นอนหลับสนิทเคียงข้างกัน หยางหมิงและเยี่ยหลานบุตรมังกรและธิดาหงส์ของนางที่เพิ่งผ่านพ้นภยันตรายมาหยกๆกายบางโน้มกายลงจัดผ้าห่มแพรไหมสีทองให้คลุมถึงอกอุ่นๆ ของทั้งคู่เบาๆ สัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มยุ้ยของลูกทำให้เสิ่นลู่ถิงหลุดยิ้มออกมาด้วยความรักสุดหัวใจในชาติก่อนข้ามิเคยได้รับสัมผัสเช่นนี้ มิเคยรู้ซึ้งถึงคำว่ามารดา แต่นับจากวินาทีที่ข้าได้กลับมาล้างแค้นและสร้างชีวิตใหม่ ทุกลมหายใจของข้าบัดนี้คือเพื่อปกป้องลมหายใจของเด็กทั้งสองคนนี้เท่านั้นเมื่อมั่นใจว่าลูกๆ เข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนหวานแล้ว เสิ่นลู่ถิงจึงขยับกายอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะโบกมือเป็นสัญญาณให้อาลี่และเยว่จินถอยออกไปเฝ้าที่ม่านชั้นนอก แล้วคว้าเสื้อคลุมไหล่ผ้าไหมลายดอกเหมยมาห่มกาย ทั้งเดินออกจากห้องบรรทมมุ่งหน้าสู่สวนอุทยานที่ชอบไป“พระจันทร์คืนนี้สวยมากเลยเจ้าค่ะคุณหนู” อาลี่
ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงนกร้องจิ๊บๆ จากยอดไม้ เสิ่นลู่ถิงจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ แม้คำพูดของอี้เหอจะฟังดูบริสุทธิ์ใจ ทว่าสัญชาตญาณของคนที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งบอกลู่ถิงว่า ไม่มีใครยอมอุทิศชีวิตให้ผู้อื่นเพียงเพราะ "ความเมตตา" ของผู้สูงส่งเท่านั้น ต้องมีบางอย่างที่ผูกมัดนางไว้... บางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่ากตัญญูทั่วไป"อี้เหอ..." เสิ่นลู่ถิงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา"ข้าขอบใจในความสัตย์ซื่อของเจ้า แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ข้าเรียนรู้มาว่าความภักดีมักแลกมาด้วยความแค้นหรือความรัก ข้าอยากรู้... อะไรคือสิ่งที่ทำให้สตรีที่ดูรักสันโดษเช่นเจ้า ยอมก้าวเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยเขม่าพิษแห่งนี้?"อี้เหอนิ่งไป แววตาที่เคยใสกระจ่างกลับวูบไหวด้วยประกายไฟบางอย่างที่ลุกโชนขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมอดดับลงกลายเป็นความเย็นเยียบที่แสนโศกเศร้า เสิ่นลู่ถิงมองคนตรงหน้าที่ก้มหน้าลงมองมือของตนเองที่สั่นเทาเล็กน้อย"หวงกุ้ยเฟยทรงปราดเปรื่องเกินกว่าที่หม่อมชั้นจะปิดบังได้... เหตุผลที่ไท่เฮาทรงไว้วางใจหม่อมชั้น เพราะหม่อมชั้นและพระองค์มี 'ศัตรู' คนเดียวกันเพคะ" เหอเอ่ยเสียงแผ่วก
กาลเวลาผันผ่านไปราวกับสายน้ำหลาก สามปีในวังหลวงช่างสั้นนักสำหรับผู้ที่มีความสุข แต่ช่างยาวนานแสนสาหัสสำหรับผู้ที่ถูกลืมเลือน ที่ตำหนักร้างท้ายวัง บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นบานหน้าต่างเสียงหัวเราะสลับกับเสียงร้องไห้โฮของสตรีผู้หนึ่งยังคงดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ แต่ไม่มีใครใส่ใจจะเงี่ยหูฟัง อดีตฮองเฮาในวัยที่ควรจะงดงามสะพรั่ง กลับกลายเป็นหญิงชราผมขาวโพลนทั้งที่อายุยังไม่ถึงสามสิบ ทั้งนั่งกินเศษข้าวบูดเน่าที่ทหารยามโยนให้ผ่านช่องประตู พลางคุยกับเงาของตัวเองในบ่อน้ำครำ นรกบนดินที่เสิ่นลู่ถิงประทานให้นั้นกัดกินวิญญาณของอีกคนเหลือเพียงความว่างเปล่าลานหน้าตำหนักคุนหนิงบรรยากาศกลับรื่นเริงและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของบุปผานานาพันธุ์ วันนี้คืองานเฉลิมฉลองครบรอบวันประสูติสามชันษาขององค์ชายหยางหมิงองค์หญิงเยี่ยหลานซึ่งถือเป็นงานใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีเสิ่นลู่ถิงในชุดสีแดงเพลิงปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกดูน่าเกรงขามและสง่างามจนขุนนางน้อยใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา กายบางนั่งเคียงคู่กับฮ่องเต้ทอดสายตามองดูลูกแฝดที่บัดนี้วิ่งเล่นอยู่ในชุดผ้าไหมสีเหลืองทองขนาดเล็ก"ถึงเวลาแล้ว..."
ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืนที่จันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่เหนือยอดตำหนัก เสิ่นลู่ถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้หอมภายในสวนหลังวัง กลิ่นดอกราตรีโชยมาตามลมเย็น แผ่วเบาและเยือกเย็นไม่ต่างจากกระแสอารมณ์ที่กำลังไหลเวียนอยู่ในอกในยามนี้มือเรียวบางลูบไล้ถ้วยชาเคลือบมุกอย่างใจเย็น แววตาที่เคยฉายเพียงความอ่อนโยนและออดอ้อนต่อหน้าฮ่องเต้ บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความพึงพอใจลึกๆ ที่ยากจะหยั่งถึงดวงตากลมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ภาพเหตุการณ์ของทั้งสองชาติภพไหลย้อนกลับมา ราวกับกำลังละเลียดรสชาติของชัยชนะที่หอมหวานที่สุดภาพแรกที่แจ่มชัดในมโนสำนึก คือภาพของหลี่หว่านหว่านที่เคยหยิ่งผยอง รวมถึงผู้คนจากตระกูลหลี่และตระกูลเสิ่นที่ถูกข้าจัดการไปก่อนหน้าก่อนที่ภาพสะท้อนไปตอนที่ขันทีอาวุโสถือถาดไม้ที่วางจอกสุราลายครามไว้หนึ่งจอกจะเข้ามาแทรก เฉินเสี่ยวเยี่ยนและตระกูลเฉินในสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงทั้งชุดเก่าฉีกขาดกำลังนั่งทรุดอยู่กับพื้นราวกับซากศพที่ยังหายใจเสิ่นลู่ถิงเฝ้าดูเฉินเสี่ยวเยี่ยนถูกประหารไปด้วยตาตัวเองในครานี้ เพื่อไม่ให้เกิความผิดพลาดอีก ทำกับลูกข้าไว้อย่างไร ข้าย่อมสนองให้ แม้ลูกข้าจะยังไม่ตาย แต่แค่
เสียงที่ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องใต้ดินดั่งเสียงจากสรวงสวรรค์ แรงสั่นสะเทือนทำเอาฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาทับถมร่างของเสิ่นลู่ถิงที่กำลังเผชิญหน้ากับมัจจุราชในคราบสตรีสูงศักดิ์ เฉินเสี่ยวเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาที่เคยฉายแววอาฆาตบัดนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะม
"อาลี่ เยว่จิน... พาลูกๆ ของข้าเข้าไปในห้องบรรทมชั้นใน และปิดหน้าต่างให้มิดชิดด้วย" ลู่ถิงสั่งเสียงเรียบทว่าแฝงด้วยความเฉียบขาดหลังจากที่เฟยหลงออกไปทำตามที่สั่ง แต่ยังไม่ทันที่สาวใช้คนสนิททั้งสองจะอุ้มองค์ชายและองค์หญิงแฝดลับตาไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารกลุ่มหนึ่งที่ไม่ใช่คนคุ้นหน้าก็ดังขึ้นที่หน้า
แสงเทียนเริ่มมอดดับลงภายในแต่ยังคงทิ้งกลิ่นอายอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ แสงแดดรำไรคืบคลานเข้ามาพาดผ่านร่างสองร่างที่นอนกอดก่ายกันอยู่เสิ่นลู่ถิงค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเอวบางเอาไว้แน่นแต่ก
กลิ่นหอมของกำยานอบอวลอยู่ในตำหนัก สายลมพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเบาบาง พาให้เปลวเทียนสั่นไหววูบวาบสะท้อนกับม่านมุกที่กระทบกันเป็นเสียงกรุ๋งกริ๋งแผ่วเบา อากาศหนาวกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในตำหนักนี้ลดความร้อนรุ่มลงได้เลยบนเตียงกว้างที่ปูลาดด้วยผ้าไหมสีเหลืองทอง ฮ่องเต้นอนทาบทับอยู่บนกายบาง สายตาคมท







