4. ชายาเอกขององค์รัชทายาท (2)

“มิใช่ว่าเสด็จแม่ไปขอร้องอ้อนวอนให้พระองค์มาพบพวกข้าหรอกหรือ ผู้ใดก็รู้ว่าเสด็จพ่อมิได้รู้สึกยินดียินร้ายที่มีบุตรเป็นหญิง” แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะรับสตรีใดเข้าวัง หญิงเหล่านั้นก็ให้กำเนิดแต่ธิดา ไม่มีโอรสให้ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่สักพระองค์เดียว

ราชวงศ์จวิ้นจึงมีองค์หญิงด้วยกัน 7 พระองค์ ได้แก่

องค์หญิงใหญ่จวิ้นลี่จู องค์หญิงรองจวิ้นฟาง ประสูติจากหานกุ้ยเฟย

องค์หญิงสามจวิ้นซูหนี่ ประสูติจากฮองเฮาหลิว

องค์หญิงสี่จวิ้นซิงเยียน ประสูติจากหวังกุ้ยเฟย

องค์หญิงห้าจวิ้นเลี่ยงหรู องค์หญิงหกจวิ้นอันฉี ประสูติจากสนมขั้นหวงกุ้ยเฟย นามว่า ฉีซูเจียว

สุดท้ายองค์หญิงเจ็ดจวิ้นหนิงเซียน ประสูติจากสนมขั้นผิน แต่สนมหวังรับมาเลี้ยงดูตั้งแต่หนิงเซียนเกิด เพราะมารดาของหนิงเซียนสิ้นลมไปหลังจากที่ให้กำเนิดบุตรี

แต่บัดนี้ในวังกลับเหลือองค์หญิงอยู่เพียงสี่พระองค์ คือองค์หญิงสาม องค์หญิงสี่ องค์หญิงหก และองค์หญิงเจ็ด นอกนั้นตบแต่งออกไปแล้ว บ้างก็แต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้น บ้างก็แต่งให้กับแม่ทัพกล้าที่ขอสมรสพระราชทาน

“เอาเถิดๆ แม่มิเถียงเจ้า หนิงเซียนพาพี่เจ้าเข้าไปพักในห้องบรรทมเถิด” สนมหวังจนใจจะอธิบาย เพราะอย่างไรเรื่องที่บุตรสาวเอ่ยก็เป็นเรื่องจริงทั้งหมด

“เราเข้าไปให้ห้องกันเถิดเพคะ พี่หญิง” ซิงเยียนพยักหน้าให้น้องสาว ก่อนจะพากันเข้าไปในห้อง และนำม้วนกระดาษขึ้นมาอ่าน จากหนึ่งม้วน ก็กลายเป็นห้าม้วน สิบม้วนไปเรื่อยๆ

สองพี่น้องใช้เวลาร่วมห้าวัน ในการอ่านพิจารณาปัญหาบ้านเมืองทั้งหมด จนพบว่าปัญหาส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการร้องขอความเป็นธรรมให้ตนเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการถูกขโมยของ การถูกตัดสินโทษโดยมิเป็นธรรม ซึ่งซิงเยียนคิดว่าประเด็นเหล่านี้ให้ท่านลุงของเขาจัดการน่าจะดีกว่า

“พี่คิดว่าปัญหาเรื่องอุทกภัยน่าสนใจไม่น้อย เจ้าว่าอย่างไร…หนิงเซียน” ซิงเยียนเงยหน้าขึ้นมาจากม้วนกระดาษ ก็พบว่าน้องสาวของนางกำลังนั่งหลับ ร่างเล็กโอนเอนไปมาอย่างน่าเอ็นดู

พี่สาวที่แสนดีอย่างซิงเยียนจึงเอื้อมไปหยิบพู่กันขึ้นมาแต้มลงบนใบหน้ากลม จากหนึ่งจุดบนจมูกงอน ก็เริ่มลากเส้นตรงลงแก้มเนียนถึงสามเส้น

“อื้อ อ๊ะ! พี่หญิง ทำอันใดเพคะ” สองมือของหนิงเซียนสัมผัสถึงความชื้นบนใบหน้า ก็รับรู้ว่าตนเองถูกพี่สาวกลั่นแกล้งเสียแล้ว

“ฮ่าๆ เพราะเจ้าแอบหลับ ทิ้งพี่ให้อ่านข้อร้องเรียนอยู่ผู้เดียว น้องพี่จึงได้กลายเป็นลูกกระต่ายไปเสียแล้ว คิกๆ”

“พี่หญิงล่ะก็ นี่จะเข้ายามจื่อแล้วนะเพคะ (23:00 – 00:59 น.) หาว~” ว่าไป ปากเล็กก็หาวไปด้วย

“พี่ก็บอกแล้วว่ามิต้องอยู่เฝ้า” ซิงเยียนว่าพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าทำความสะอาดรอยหมึกให้น้องสาว

“ได้อย่างไรเพคะ เสี่ยวหงกับเสี่ยวเฟินไม่อยู่ ผู้ใดจะรินน้ำชาให้พี่หญิงของน้อง”

“หึๆ พี่มิเห็นจะได้ดื่มน้ำชาจากเจ้าสักจอก” หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อย แท้จริงแล้ว เป็นหน้าที่ของเสี่ยวหงและเสี่ยวเฟินที่จะคอยเฝ้า ยามที่นางอ่านตำรา แต่ด้วยมารดาของทั้งคู่สิ้นลม จึงพากันออกจากวังเพื่อไปจัดการพิธีศพ หนิงเซียนจึงอาสามาอยู่ปรนนิบัตินาง ยามอ่านตำรา

“โถ่ ข้าทำอยู่นี่อย่างไร…ไม่ว่าพี่หญิงจะทำสิ่งใด ขอให้รู้ไว้ว่าข้าจะสนับสนุนท่านทุกทาง”

“รวมถึงเรื่องที่พี่คิดจะนั่งบัลลังก์ด้วยใช่หรือไม่” ซิงเยียนเอ่ยเรื่องนี้ทีไร หนิงเซียนก็เป็นอันต้องหน้าซีดเผือด

“มิใช่ว่าข้ามิอยากให้พี่หญิงนั่งบัลลังก์ แต่เราเป็นหญิงนะเพคะ ข้ากลัวว่า…” หนิงเซียนกลัวว่า หากดื้อรั้นคิดทำการใหญ่เกินตัว อาจนำภัยมาสู่พี่สาวได้

“หึๆ เด็กน้อย คิดว่าพี่จะกบฏหรือ ฮ่าๆ”

“พี่หญิง! ท่านกลั่นแกล้งข้าอีกแล้ว”

“โอ๋ๆ พี่มิได้คิดจะทำการใหญ่เช่นนั้นหรอก พี่เพียงจะทำให้ท่านพ่อแต่งตั้งพี่เป็นองค์รัชทายาท หรือไม่ก็…” ซิงเยียนนิ่งไป ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“…”

“หรือไม่ก็...ชายาเอกขององค์รัชทายาท”

“!!!” หนิงเซียนถึงกับตาโต นี่พี่สาวของนางมีบุรุษในใจแล้วหรือ

ผู้ใดกัน!

“ฮ่าๆ มาช่วยพี่ดูปัญหาอุทกภัยของหัวเมืองทางตะวันออกดีกว่า ดูเหมือนว่าปัญหานี้ถูกร้องเรียนมาทุกปี แต่ก็มิได้รับการแก้ไข มีเพียงส่งเสบียงไปเยียวยาเท่านั้น” ซิงเยียนคิดว่าเรื่องนี้สมควรจะถูกแก้เสียที

เห็นทีคืนนี้นางจะไม่ได้นอนอีกแล้ว