INICIAR SESIÓNCompartir
5. ปลากินเหยื่อ (1)
Fecha de publicación:
2026-05-04 23:23:25ในรัชสมัยขององค์ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ ผู้คนต่างอยากเข้ามาเป็นขุนนาง บุตรพ่อค้าแม่ขายต่างหวังอยากมีโอกาส ได้สอบเข้ามารับใช้ราชสำนักกันทั้งนั้น ทว่ามิใช่เพราะพวกเขาจงรักภักดีต่อเหล่าเชื้อพระวงศ์ แต่เหตุผลหลัก คืออยากหนีจากความยากจน และการถูกกดขี่จากเหล่าขุนนางรับใช้แผ่นดิน
“กระหม่อมได้ยินมาจากชาวบ้านว่าอยากมีที่สักการบูชาพระแม่กวนอิม ในเมืองหลานฮั่วพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็จัดงบประมาณลงไป”
“เอ่อ มีเรื่องการทำถนนหนทางไปสู่หมู่บ้านหลังเขาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
“งั้นหรือ หากเสนาบดีหลิวเห็นว่าสมควร ก็จัดการตามนั้นเถิด คาดการณ์งบประมาณไว้เท่าใด ก็ยื่นเรื่องให้กรมการคลังจัดการ” เสนาบดีหลิว เสนาบดีกรมโยธาที่ควบตำแหน่งพ่อตา ก้มคำนับบุตรเขยผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะยกยิ้มสำราญใจ บุตรสาวคนโตได้เป็นถึงฮองเฮา บุตรสาวคนรองก็เป็นสะใภ้ของสกุลหม่า ที่ดำรงตำแหน่งเสนาบดีกรมการคลัง เช่นนี้จะมีผู้ใดสุขใจไปกว่าเขาอีกเล่า
องค์ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ มิได้เป็นกษัตริย์ทรราชที่มิใส่ใจความเป็นอยู่ราษฎร เพียงแต่พระองค์มิเคยรับรู้เลย ว่างบประมาณที่ได้จัดสรรไปนั้น มิได้นำไปช่วยเหลือชาวบ้าน แต่อยู่กับเหล่าขุนนางที่อมเบี้ยหวัดของหลวงจนพุงแทบแตก
“ฝ่าบาท มีชาวบ้านมาร้องเรียนเรื่องเตรียมการรับมือกับอุทกภัยอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หวังป๋อเหวินเอ่ยขึ้น
“เหตุใดเสนาบดีหวังมิจัดการเตรียมเสบียงเพื่อเยียวยาเล่า เรื่องเพียงเท่านี้ยังให้มากวนใจฝ่าบาทอีกหรือ”
“ใต้เท้าเอ่ยเช่นนี้ เห็นชีวิตของราษฎรเป็นผักเป็นปลาหรืออย่างไร ในเมื่อเรื่องยังมิเกิด เราก็ควรหาทางแก้ไข จะปล่อยให้ชาวบ้านล้มตายกันก่อนหรือ” เมื่อได้ยินเสนาบดีหวังว่าดังนั้น ขุนนางทั้งหลายก็หน้าเจื่อนกันเป็นแถบ ท่านเสนาบดีกล่าวเช่นนี้ก็เหมือนเป็นการต่อว่าพวกเขากลายๆ
“เท่าที่ข้ารู้ เมืองจี๋ฉวนมักมีน้ำท่วมทุกปีใช่หรือไม่ เกิดขึ้นเพราะเหตุใด”
“เกิดขึ้นเพราะช่วงวัสสานฤดู มีฝนตกหนัก และบางหมู่บ้านในเมืองจี๋ฉวนเป็นพื้นที่ราบลุ่มพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม…สร้างเขื่อนกั้นน้ำดีหรือไม่” เรื่องนี้เป็นปัญหาที่ทำให้ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ถึงกับนิ่งคิด จริงอย่างที่หวังป๋อเหวินว่า ปัญหานี้ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนทุกปี แต่พระองค์ก็ยังแก้ไขมิได้
“ฝ่าบาทโปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ การสร้างเขื่อนต้องใช้งบประมาณมากมาย ทั้งยังต้องใช้เวลานาน การสร้างเขื่อนอาจจะไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีนัก” เหล่าขุนนางต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ขุนนางชั้นผู้น้อยกล่าว
“กระหม่อมเห็นด้วยว่าการสร้างเขื่อนคงไม่เหมาะสักเท่าใด ที่จริงแล้ว กระหม่อมเคยได้ยินเรื่องการขุดบ่อพักน้ำพ่ะย่ะค่ะ”
“ขุดบ่อพักน้ำ เป็นอย่างไรหรือ เสนาบดีหวัง”
“เรื่องนี้ข้ามิรู้แน่ชัด” ป๋อเหวินหันไปตอบขุนนางเฒ่าที่เอ่ยถาม
“มิรู้ แล้วเหตุใดจึงเอ่ยขึ้นมา” คิ้วเข้มของเจ้าแผ่นดินขมวดเข้าหากันแน่น
“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้กระหม่อมได้ยินมาจากองค์หญิงสี่และองค์หญิงเจ็ดพ่ะย่ะค่ะ ทั้งสองพระองค์เอ่ยว่าการแก้ปัญหาอุทกภัย ทำได้โดยการขุดบ่อพักน้ำ แต่กระหม่อมมิได้สืบความต่อ จึงมิรู้รายละเอียดพ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงของป๋อเหวิน ผู้คนในท้องพระโรงต่างหันมองหน้ากันอย่างงุนงง พวกเขามิคิดมาก่อนว่าเหล่าองค์หญิงจะรับรู้ปัญหาของราษฎรด้วยเช่นกัน
“เช่นนั้น ข้าจะไปถามเอาความกับพวกนางเอง” เมื่อองค์กษัตริย์ว่าดังนั้น ผู้นำสกุลหวังอย่างป๋อเหวินก็ลอบยิ้มอย่างพอใจ เพียงเท่านี้ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนการที่กำหนดเอาไว้
ปลาใหญ่ว่ายมากินเหยื่อล่อเสียแล้ว
ซิงเยียนและหนิงเซียนกำลังนั่งเล่น พูดคุยกันอยู่บนศาลากลางสวนหลวง ข้างกายมีเสี่ยวหงและเสี่ยงเฟินที่พึ่งกลับมาจากพิธีศพของมารดาคอยปรนนิบัติพัดวีอยู่
หลายวันมานี้พวกนางแทบมิได้พักจากการอ่านตำรา เพื่อสืบเสาะหาข้อมูลเกี่ยวกับการจัดการปัญหาเรื่องอุทกภัย ทั้งตำราที่อาจารย์เคยสั่งสอน และตำราที่จดบันทึกมาจากคำบอกเล่าของป้าสะใภ้
“พี่หญิงคิดว่าเรื่องที่ป้าสะใภ้มาจากกาลข้างหน้า เป็นเรื่องจริงหรือไม่”
“เหตุใดจู่ๆ จึงสงสัยขึ้นมาเล่า พี่เห็นยามที่ป้าสะใภ้เล่าเรื่องราวต่างๆ เจ้าก็ดูตื่นตาตื่นใจ เชื่อไปเสียทุกสิ่ง หึๆ” ซิงเยียนหัวเราะขำน้องสาวต่างมารดาที่เติบโตมาด้วยกัน
“ข้าเพียงคิดว่ามันจะมีจริงหรือไม่เท่านั้นเพคะ หากว่ามีจริงคงจะดีไม่น้อย” ทั้งเรื่องที่สามารถพูดคุยกันได้แม้จะอยู่คนละแผ่นดิน เรื่องที่สามารถเดินทางไปที่ไกลๆ ได้ในไม่กี่ชั่วยาม ทั้งยังมีเรื่องการแพทย์ที่เจริญรุ่งเรือง หากว่านางและมารดาไปอยู่ในยุคสมัยนั้น มารดาของนางคงจะมีชีวิตอยู่
“อาจจะจริง หรืออาจจะไม่จริง เรามิมีทางรู้ได้ เพียงแต่พี่มิเคยคิดว่าท่านป้าวิปลาส”
“ข้าก็มิเคยคิดเช่นนั้น นอกจากจะมิวิปลาสแล้ว ยังเก่งกาจเหนือใคร ที่ทำให้ท่านลุงทั้งรักทั้งหลงเช่นนั้น คิกๆ”
“ฮ่าๆ ไว้พี่สมรสเมื่อใด พี่จะไปขอกลยุทธ์ท่านป้าไว้บ้าง”
“บุรุษใดได้อภิเษกสมรสกับองค์หญิงทั้งสองของหม่อมฉัน ย่อมต้องรัก ต้องหลงองค์หญิงอยู่แล้วเพคะ”
“จริงอย่างพี่เสี่ยวหงว่า คิกๆ” เสียงหัวเราะของนายบ่าวดังไปทั่วสวนหลวง แต่ไม่นานก็ค่อยๆ เงียบลง เมื่อเห็นว่าองค์หญิงสามและองค์หญิงห้าของแคว้น เดินมาทางศาลาที่พวกนางอยู่
Último capítulo
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 70. ตอนพิเศษ : ความหวังของบุพการี (2)
หลังจากเหตุการณ์นั้นเพียงสองวัน ก็มีข่าวลือว่าคุณหนูสกุลจ้าวเข้าไปเที่ยวเล่นในหอนางโลม จนตกเป็นของแขกชายที่ไปใช้บริการในหอนางโลมนั้น แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้มาจากศัตรูทางการเมือง ที่ต้องการทำให้สกุลจ้าวเสื่อมเสีย“มันเกิดสิ่งใดขึ้น เจ้า เจ้าถูกขืนใจจริงหรือ” เสนาบดีกรมโยธาเค้นถามบุตรสาว เขาทั้งโกรธ และเสียใจที่ดูแลบุตรสาวไม่ดี ปล่อยให้พวกนางคาดสายตาจนไปเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้“มิได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ข่าวลือพวกนั้นเกินจริงไปมาก” เฟิงเหยียนรีบแก้ต่าง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นบิดามีอาการเสียใจอย่างเห็นได้ชัด“แล้วเรื่องเป็นเช่นไร เล่าให้พ่อฟังเถิด พ่อพร้อมจะรับฟังพวกเจ้าเสมอ”“คือ…ลูกกับน้องหลงเข้าไปในหอนางโลมจริงเจ้าค่ะ และถูกพาไปที่ห้องรับรองแขกจริงๆ แต่มิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลยนะเจ้าคะ เพียงแค่นั่งทานอาหารด้วยกันเท่านั้น เพราะประตูห้องรับรองลงกลอนจากด้านนอกจึงออกมาไม่ได้”“แน่หรือ! ชายผู้นั้นได้ล่วงเกินพวกเจ้าหรือไม่” เสนาบดีจ้าวถามซ้ำ“มิได้เจ้าค่ะ เขามิได้ล่วงเกินลูกแม้แต่น้อย” ฟาผิงตอบรับอย่างหนักแน่น แต่ก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าผู้อื่นคงมิเชื่อ ชายหญิงอยู่ในห้องรับรองของหอนางโลมเพียงลำพัง จะไม่ม
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 69. ตอนพิเศษ : ความหวังของบุพการี (1)
นับตั้งแต่สถาปนาขึ้นเป็นองค์ฮ่องเต้และองค์ฮองเฮาของแคว้น จ้านโหรวและซิงเยียนก็ทำงานเพื่อแผ่นดินอย่างสุดความสามารถ แต่กระนั้นก็ไม่ได้ละเลยครอบครัว พวกเขามักพากันไปส่งบุตรทั้งหกเข้านอนอย่างที่เคยทำ เริ่มจากตำหนักของสองแฝด จากนั้นก็ตำหนักของโอรสคนที่สาม สี่ และห้า สุดท้ายก็กลับตำหนักใหญ่มากล่อมบุตรสาวคนเล็ก“เหตุใดวันนี้องค์หญิงของพ่อจึงไม่ยอมนอน หืม” จ้านโหรวมักจะพาบุตรสาวมานอนด้วยทุกคืน ตามประสา บิดาที่เห่อบุตรสาว ทั้งอี้เจินยังเป็นธิดาเพียงคนเดียวของฮ่องเต้หนุ่ม“ม่ายหลับ”“หึๆ ทีนี้เสด็จพ่อจะงัดกลยุทธ์ใดมากล่อมลูกอีกเล่า” ซิงเยียนยิ้มขำ ตั้งแต่ที่ขึ้นครองราชย์ เหล่าขุนนางก็กดดันให้จ้านโหรวรับสนมอยู่หลายครา แต่เจ้าตัวก็เอ่ยปฏิเสธไปทุกครั้ง และแก้ปัญหาโดยการมีบุตรเพิ่ม เพื่อไม่ให้เหล่าขุนนางยกเรื่องทายาทมาอ้าง“ไม่บอก เป็นความลับ ใช่หรือไม่ลูกสาวพ่อ” คนเรือนผมทองก้มลงหอมแก้มบุตรสาวเสียฟอดใหญ่ องค์หญิงตัวน้อยก็หัวเราะคิกคัก“คิกๆ ฮ่าๆ เจินม่ายบอก ความลับของพี่ยอง”“ความลับของพี่รองเจ้าหรือ เรื่องใดเล่า” ซิงเยียนถามย้ำ“ม่ายบอก เจินม่ายบอกว่าพี่ยองไปหอโลม” ได้ยินดังนั้นสองสามีภรรยาก็สบตา
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 68. ตอนพิเศษ : ตามรอยบิดา (2)
“อย่าดูเลย ไม่เหมาะกับเด็ก” หนิงหวงเอามือปิดตาน้องชายไว้“เจ้ากับข้าเป็นฝาแฝดกัน ลืมแล้วหรือ” ซิ่วอิงมีหรือจะยอม เขามาถึงที่จะให้กลับไป โดยไม่รู้สิ่งใดเลยมันก็มิใช่เขาแล้วเสียงครวญครางของนางโลมสาว ที่ถูกเคี่ยวกร่ำดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถูกชายร่างหนาควบขี่ด้วยจังหวะที่เร่งเร้า ซิ่วอิงเห็นดังนั้นก็หน้าแดงก่ำ หายใจไม่ทั่วท้อง แต่ก็ไม่อาจละสายตาได้ จนพี่ชายต้องรีบพาน้องชายออกจากที่นั่น“เป็นอย่างไรเจ้าคะ ครึกครื้นหรือไม่”“อืม ครึกครื้นมากเชียวล่ะ” ซิ่วอิงลดมือลงบังส่วนที่แข็งขืนขึ้นมา“เช่นนั้นเปิดห้องดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะให้เด็กๆ มาดูแล รับรองว่าน่ารัก ช่างออดช่างอ้อน ถูกใจคุณชายทั้งสองแน่”“ไม่-”“เอา! มาถึงนี่แล้ว อย่างไรก็ต้องลองสักที นะ นะ พี่ใหญ่” ซิ่วอิงพูดจาออดอ้อนพี่ชายของตน ปกติแล้วเขามักจะไม่เรียกหนิงหวงว่าพี่ใหญ่ เว้นเสียแต่ว่ามีสิ่งที่ต้องการ เขาก็จะออดอ้อนพี่เป็นพิเศษ“อย่างไรดีเจ้าคะ”“…เอาสองห้องเลยแม่นาง” เมื่อพี่ชายไม่ได้คัดค้าน ซิ่วอิงจึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ สั่งให้คณิกาสาวไปจัดการทันทีหนิงหวงนั่งอยู่ในห้องรับรองเพียงคนเดียว บนโต๊ะมีอาหารมากมายวางอยู่ สุราและชาเองก็ถูกเตร
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 67. ตอนพิเศษ : ตามรอยบิดา (1)
ภายในวังหลวงที่แสนน่าอยู่ มองไปทางใดก็มีแต่ความร่มรื่น เต็มไปด้วยเสียงเด็กชายที่เล่นกันอยู่กลางสวน มิได้ทำให้องค์ชายรอง จวิ้นซิ่วอิง รู้สึกสนุกสนานไปด้วยเลย“หนิงหวง เราออกไปเที่ยวนอกวังดีหรือไม่” เด็กหนุ่มวัยสิบห้าหนาว กำลังอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่อง จึงได้เอ่ยถามพี่ชายฝาแฝดที่นั่งอยู่ข้างกัน“เจ้าอยากไปที่ใดเล่า แต่คงต้องรอให้เสด็จพ่อและเสด็จแม่กลับมาจากท้องพระโรงเสียก่อน” หนิงหวงว่า พลางอุ้มน้องสาวคนเล็กขึ้นมานั่งบนตักจวิ้นหนิงหวง องค์ชายใหญ่ของราชวงศ์จวิ้น มักจะตามใจน้องทุกคนอยู่เสมอ โดยเฉพาะ น้องสาวคนเล็ก เขามีพี่น้องทั้งหมด 6 คน ตัวเขาและซิ่วอิงเป็นฝาแฝด มีน้องชายอีกสามคน คือ เจียวเจี้ย 13 หนาว ฉางชุน 10 หนาว ซีฮัน 6 หนาว และน้องสาวคนเล็ก อี้เจิน ที่อายุเพียงสามหนาวเท่านั้น“ข้าอยากออกไปตอนกลางดึก” ซิ่วอิงป้องปากพูด เพราะไม่อยากให้เหล่าขันทีกำนัลบริเวณนั้นได้ยิน“หืม ไปที่ใดกัน เหตุใดต้องออกไปกลางดึกด้วยเล่า เจ้าก็รู้ว่ามันอันตราย”“พอๆ เลิกบ่นเสียที ที่ข้าจะไปตอนกลางคืน เพราะข้าอยากไปหอนางโลม”“ห๊า! หอนางโล- อุบ” เด็กหนุ่มเคลื่อนตัวมาปิดปากพี่ชายฝาแฝดอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเจ้
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 66. เพราะเจ้าเป็นของข้า (จบบริบูรณ์)
จ้านโหรวและซิงเยียนอุ้มเด็กน้อยทั้งสองออกมาดูหน้าจวน ก็พบว่าเฟยหย่ากำลังชี้นิ้วสั่งการให้บ่าวไพร่นำของลงจากเกวียน“ท่านป้า ท่านลุง ของพวกนี้คือสิ่งใดหรือขอรับ” จ้านโหรวเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาแน่ใจว่ามิได้สั่งซื้อสิ่งใดมา“อ้าว พระชายายังมิได้บอกกับองค์รัชทายาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”“บอกเรื่องใดหรือเยียนเอ๋อร์” ซิงเยียนอมยิ้ม ก่อนจะตอบออกไป“อีกสองวันข้างหน้าเป็นวันเกิดของเจ้ามิใช่หรือ ข้าเลยคิดว่าจะจัดงานเลี้ยงที่จวน เชิญเฉพาะครอบครัวมาดื่มกินสังสรรค์กัน”“อ่อ มิเห็นจะต้องลำบาก อย่างไรอีกสองวันก็ต้องจัดงานในวังอยู่แล้ว”“เพราะวันนั้นผู้คนจะมาร่วมอวยพรให้เจ้ามากมาย คงมิได้มีเวลาอยู่กับครอบครัว” จ้านโหรวยกยิ้มเต็มใบหน้า เข้าไปจุมพิตปรางแก้มเนียนของภรรยาเป็นรางวัล เขามิได้อยากมีงานฉลองยิ่งใหญ่ เพียงได้อยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าก็เพียงพอแล้ว“พอๆ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถิดพ่ะย่ะค่ะ แม้จะมีเพียงครอบครัว แต่คนก็มากมายทีเดียว มิรู้ว่าฝ่าบาทจะเสด็จมาด้วยหรือไม่” ป๋อเหวินรีบไล่หลานสาวและหลานเขยไปอาบน้ำอาบท่า“เอาองค์ชายน้อยทั้งสองมาฝากกระหม่อมไว้เถิด”“เจ้าค่ะ แต่ท่านป้าอย่าสอนเรื่องแปลกๆ ให้บุตรของข้านะเจ
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 65. ชำระความ (2)
ด้านซิงเยียนและจ้านโหรวแวะเข้ามาชำระกายที่หอนางโลม เพราะไม่อยากให้เลือดของสตรีชั่วช้าไปแปดเปื้อนในจวนผิงจิ้งของพวกเขา“ดีขึ้นแล้วหรือยัง ความแค้นในใจของท่าน”“ราวกับถูกปลดปล่อยเลยล่ะ ข้าอยากให้นางมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมาน”“มันจะเป็นเช่นนั้น ในเมื่อคิดจะทำร้ายผู้อื่นก่อน ก็ต้องถูกเอาคืนเช่นนี้” จ้านโหรววักน้ำขึ้นมาขัดถูตามเนื้อตัวให้ภรรยา เขาเองก็อยากจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง เพราะไม่อยากให้มือที่แสนงดงามนี้ต้องเปื้อนเลือด ทว่าซิงเยียนกลับไม่ยอม“อย่าพูดถึงนางอีกเลย เรารีบอาบน้ำแล้วกลับไปหาเจ้าตัวเล็กทั้งสองเถิด ข้าคิดถึงพวกเขาแล้ว”“หึๆ ภรรยาติดลูกเช่นนี้ สามีจะทำอย่างไรเล่า”“มิต้องเลย รีบอาบเร็วเข้า ประเดี๋ยวลูกจะหิวนม” แม้ปากจะเอ่ยห้าม แต่กลับเงยหน้ารับจุมพิตแสนหวานจากสามีอ่า~ ดูเหมือนว่าบิดาก็หิวนมมิต่างจากบุตรชายทั้งสองหลังจากจัดการกับกองกำลังกบฏเรียบร้อย บ้านเมืองก็กลับมาสุขสงบอีกครั้ง จ้านโหรวในฐานะองค์รัชทายาทใช้เวลากว่าสามเดือนในการแก้พื้นฐานการปกครองของราชสำนัก ขุนนางที่คิดคด ทุจริตต่อบ้านเมือง ถูกตัดสินโทษทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ แน่นอนว่าซิงเยียนเองก็คอยช
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 24. หึงหวง (2)
นับวันการเรียนการสอนของท่านอาจารย์ก็ยิ่งวนซ้ำไปมา พวกเขาเรียนมาสิบวันก็ยังพูดถึงแต่เรื่องของปัญหาที่เกิดขึ้น ส่วนวิธีแก้มิได้พูดถึงแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้จ้านโหรวที่ต้องใช้เวลาช่วงกลางคืนในการทำงานต่างๆ ต้องมาหลับในขณะเรียนเป็นประจำกระทั่งซิงเยียนได้รับรายงานจากท่านอาจารย์ ว่าสามีตัวดีของนาง หลับตล
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 20. รวบรวมคน (2)
“ข้าไม่เมา ไม่เมาเลยสักนิด ข้าจำเจ้าได้ เจ้าตาสีขนเป็ด คิกๆ” ซิงเยียนว่าด้วยเสียงยานคาง พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มของชายหนุ่ม“ตาข้าน่ะหรือ สีเหมือนขนเป็ด” จ้านโหรวพูดไปด้วย พลางสาวเท้าขึ้นรถม้าไปด้วย“ช่าย คิกๆ ผมก็สีขนเป็ด ตาก็สีขนเป็ด เจ้าเป็นเป็ดหรือ” ชายหนุ่มส่ายหัวให้กับความคิดของคนในอ้อมกอ
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 19. รวบรวมคน (1)
อย่างที่ผู้คนทั่วไปรับรู้ จ้านโหรวมีสายเลือดของชนเผ่าเอ๋อร์หลัว ที่ถูกล้มล้างไป โทษฐานที่มีใจคิดแปรพักตร์ไปจากแคว้นจวิ้นจ้านโหรวใช้เวลาอยู่นาน เพื่อสืบหาเรื่องราวของชนเผ่าเอ๋อร์หลัว เนื่องจากทุกครั้งที่เขาถามถึงความผิดของเผ่าเอ๋อร์หลัว ท่านแม่มักจะพูดเสมอว่าชนเผ่าของพวกเราถูกใส่ร้าย ท่านตามิเคยคิด
ชายเสเพลผู้นี้ เป็นของข้า 18. ปลอบใจภรรยา (2)
หลังจากที่องค์หญิงหนิงเซียนเดินทางไปแคว้นฉิน องค์หญิงห้า จวิ้นเลี่ยงหรูก็ได้สมรสกับใต้เท้าซ่งตามที่ต้องการ ส่วนฮูหยินคนงามของจ้านโหรวก็กลับมานั่งซึมอีกครั้ง ครานี้เกรงว่าจะเป็นหนักกว่าเดิม เห็นทีเขาคงต้องทำอันใดสักอย่างแล้ว“ไปกันเถิด” มือใหญ่คว้าแขนเรียวของภรรยาให้ตามมา“ไปที่ใด ข้าจะอ่านตำรา”“ตำ
También te puede gustar
เกิดใหม่เป็นนางร้าย ขอหย่าให้ตายท่านอ๋องก็ไม่ยอม
แคลร์ออสติน35.5K vistasบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี156.5K vistasลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.9K vistasจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.4K vistasมีสามีเช่นนี้ ข้ายอมอุ้มท้องหนีตายเอาดาบหน้า
moonlight -mini161 vistasพลิกโฉมคุณหนูรองขี้โรคแห่งสกุลหลิน
หนามชมพู1.4K vistasสวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ (จีนโบราณ)
โรเชล6.1K vistasจากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน2.1K vistas
