9. เห็นความสำคัญ (1)

ร่างระหงเดินออกจากท้องพระโรงอย่างสง่างามพร้อมกับพัดคู่ใจ ราวกับการประชุมครานี้มิได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย ไม่ว่าผู้ใดก็นึกชื่นชม ไม่เว้นแม้แต่ นางกำนัลคนสนิทอย่างเสี่ยวหงที่หอบม้วนตำราเดินตามหลังนายเหนือหัวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

แน่นอนว่าการที่มีสตรีเดินออกมาจากท้องพระโรงย่อมเป็นที่สนใจของคนทุกผู้ ทว่าสายตาของเหล่าบุรุษทั้งหลาย มิได้มีผลต่อความคิดของซิงเยียนเลย

บัดนี้ในศีรษะเล็กกำลังเฝ้านึกถึงเรื่องที่พระบิดาของตน เอ่ยปัดเรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาท ผู้คนทั่วแคว้นต่างรู้ดีว่าองค์ฮ่องเต้มิมีโอรสเพื่อสืบบัลลังก์แม้แต่พระองค์เดียว และหลังจากที่สนมขั้นผินประสูติองค์หญิงเจ็ด จวิ้นหนิงเซียนแล้ว ก็ไม่มีสนมคนใดให้กำเนิดพระโอรสหรือพระธิดาอีกเลย

“เห็นทีเรื่องนี้คงต้องพูดคุยกับเสด็จพ่อให้เข้าใจ” เพราะนับจากที่ซิงเยียนได้เข้ามาช่วยงานพระบิดา พระองค์ก็ไว้วางใจซิงเยียนมากขึ้น บ้างก็เรียกไปพูดคุย บ้างก็เรียกไปสอนเกี่ยวกับการปกครอง ทั้งยังมีการประกาศให้รู้โดยทั่วกันว่าซิงเยียนจะเข้ามาเป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ คอยช่วยจัดการเรื่องต่างๆ

“พี่หญิงกลับมาแล้ว เรารีบไปกันเถิดเพคะ”

“อันใดกัน ต้องรีบไปที่ใดหรือ” ซิงเยียนหันไปมองพระมารดาอย่างต้องการคำตอบ

“ฮองเฮาเรียกสนมและองค์หญิงทุกพระองค์ไปรับน้ำชาที่ศาลาริมสระหลวง เรารีบไปกันเถิด สายมากแล้ว” ได้ยินคำบอกเล่าของมารดา ซิงเยียนก็พยักหน้าเข้าใจ แล้วจึงเร่งพากันไป

วังหลังของราชวงศ์จวิ้น มิมีผู้ใดอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แม้ว่าจะพูดจาดีต่อกัน ทว่าลับหลังก็มิมีผู้ใดล่วงรู้ บางคนอาจซ่อนมีดเอาไว้ พร้อมจะทำร้ายกันได้เสมอ องค์ฮองเฮาเองก็สนิทสนมกับพระสนมฉี สนมขั้นหวงกุ้ยเฟยที่ถือว่าเป็นสนมขั้นสูงกว่าพระมารดาของซิงเยียน แต่ทั้งสองก็ใช่ว่าจะไม่ชิงดีชิงเด่นกัน

“เป็นเพราะข้าหย่อนยานในหน้าที่หรือไร จึงมีสนมและองค์หญิงมิรักษาเวลา เที่ยวเดินเตร็ดเตร่จนทำให้ผู้อื่นต้องรอ” ทันทีที่สนมหวังและองค์หญิงทั้งสองเดินขึ้นมาบนศาลา ฮองเฮาหลิวก็กล่าวบ่นออกมา พลางยกชาขึ้นดื่ม

“ขอประทานอภัยฮองเฮาด้วยเพคะ เนื่องจากว่าหม่อมฉันมีงานที่ต้องรับผิดชอบ ต้องเข้าประชุมเช้ากับเสด็จพ่อทุกวัน จึงได้มาเข้าเฝ้าช้าเช่นนี้” ซิงเยียนยอบกายลงนั่งประจำที่ พลางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงโอ้อวด ไม่ว่าผู้ใดก็รับรู้ว่าหญิงสาวกำลังเย้ยหยันพวกนางทุกคน

“เจ้าเป็นหญิง จะเข้าท้องพระโรงไปยุ่งเกี่ยวกับกิจของบุรุษได้อย่างไร สนมหวังมิเคยสั่งสอนบุตรีเลยหรือ จึงมิรู้ขนบธรรมเนียมเช่นนี้”

“ขอประทานอภัยที่ต้องเอ่ยแทรกเพคะ เรื่องที่พี่หญิงต้องเข้าร่วมการประชุมเช้า มิใช่ความผิดของเสด็จแม่ แต่เป็นพระประสงค์ของเสด็จพ่อ พระองค์คงจะเห็นถึงความสามารถของพี่หญิงเพคะ” หนิงเซียนว่าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทว่าถ้อยคำนั้นกลับอวดอ้างยิ่งกว่าเดิม จนผู้เป็นนางกำนัลของตำหนักพระสนมหวังลอบยิ้มกันเป็นแถว มิต่างจากพี่สาวอย่างซิงเยียนที่หัวเราะร่าอยู่ในใจ แม้ภายนอกน้องสาวนางจะดูอ่อนแอ แต่ก็เฉลียวฉลาด ดื้อรั้นมากทีเดียว

“ถึงกระนั้นซิงเยียนก็เป็นสตรี ทั้งยังเป็นองค์หญิง ควรสงวนกิริยาต่อหน้าเหล่าขุนนางไว้บ้าง มิควรคิดการใหญ่เกินตัว” หวงกุ้ยเฟยพยักหน้า ผสมโรงกับองค์ฮองเฮาที่เอ่ยตักเตือน

“ฮองเฮากลัวว่าหม่อมฉันคิดอยากได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทของแคว้นจวิ้นอย่างนั้นหรือ อืม~ ช่างเป็นความคิดที่น่าสนใจยิ่งนัก” ท่าทางนึกขึ้นได้ของซิงเยียน ทำให้ฮองเฮาหลิวรู้ว่าตนเองได้ชี้โพรงให้กระรอกเสียแล้ว จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุยทันที

“เหลวไหล! เอาเถิด ที่จริงแล้วข้าเรียกพวกเจ้ามา เพราะอยากจะปรึกษาเรื่องการจัดงานชมบุปผาใต้แสงจันทร์”

“คราก่อนหม่อมฉันเป็นผู้จัดงาน ปีนี้คงจะเป็นสนมหวังเพคะ” สนมหานเอ่ยตามความเป็นจริง เรื่องการจัดงานเลี้ยงในวาระต่างๆ จะมีการวนเวียนให้ทั้งสนมและฮองเฮาได้เป็นผู้นำในการจัดงาน และครานี้ก็เป็นคราวของหวังเจียลี่ที่จะได้เป็นผู้แสดงความสามารถในการจัดงานชมบุปผาใต้แสงจันทร์

“ปีนี้มีผู้เข้าร่วมมากกว่าทุกปี ข้าจึงจะจัดการเอง” คำตอบของหงส์เคียงบัลลังก์ ทำให้หวังเจียลี่ต้องก้มหน้ารับอย่างเศร้าหมอง ทั้งที่นางจะได้แสดงความสามารถให้ผู้อื่นได้เห็น อย่างน้อยก็ทำให้ธิดาทั้งสองของนาง เห็นว่านางมิได้ด้อยค่า แต่เมื่อผู้มีอำนาจในเรื่องนี้เอ่ยว่าจะจัดการเอง นางก็มิอาจขัดได้

“ฮองเฮาเพคะ งานชมบุปผาในปีนี้ เสด็จแม่ของหม่อมฉันตั้งใจว่าจะจัดให้ยิ่งใหญ่ พระนางได้วางแผนการคร่าวๆ เอาไว้แล้ว เพราะคิดว่าจะได้เป็นแม่งานตามการเวียนรอบ” ซิงเยียนเอ่ยแทรกขึ้นมา จนมารดาที่นั่งอยู่เคียงข้างต้องรีบปราม

“แม่มิเป็นไร”

“แต่เสด็จแม่ได้ทาบทามและวางแผนงานไว้แล้วมิใช่หรือ อีกอย่างการจัดงาน พระสนมทุกพระองค์จะต้องเวียนกันจัดเช่นนี้อยู่แล้ว ปีนี้ถึงคราของเสด็จแม่ ก็ควรเป็นไปตามนั้นนะเพคะ”

“ชักจะสามหาวเกินไปแล้วนะซิงเยียน มารดาข้าเป็นฮองเฮาย่อมมีสิทธิ์ขาดในเรื่องนี้” ซูหนี่ชักสีหน้าไม่พอใจ เดิมที่ก็เคืองเรื่องที่เสด็จพ่อให้ซิงเยียนเข้าท้องพระโรงอยู่แล้ว

“…” ซิงเยียนนั่งนิ่ง หากอ้างเรื่องสิทธิ์ขาด ฮองเฮาหลิวก็ได้รับไปเต็มๆ

“หึ! มิมีสิ่งใดจะค้านแล้วใช่หรือไม่” ยังไม่ทันที่องค์ฮองเฮาจะได้ยิ้มเยาะจนสาแก่ใจ เสียงขานการมาถึงของประมุขแผ่นดินก็ดังขึ้น เหล่าสนมและองค์หญิงต่างรีบลุกขึ้น เพื่อคารวะต่อผู้มาใหม่

“ฝ่าบาท”

“อืม ทำอันใดกันอยู่หรือ จึงได้อยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้”