10. เห็นความสำคัญ (2)

“ฝ่าบาท”

“อืม ทำอันใดกันอยู่หรือ จึงได้อยู่กันพร้อมหน้าเช่นนี้”

“หม่อมฉันเรียกเหล่าสนมและองค์หญิงมาปรึกษา เรื่องงานชมบุปผาเพคะ” เสียงออดอ้อนของหงส์เคียงบัลลังก์มิใช่ว่าผู้ใดจะได้ยินง่ายๆ

“ดีๆ มิได้มีสิ่งใดติดขัดใช่หรือไม่”

“มิได้-” ฮองเฮาหลิวถึงกับหน้าตึงเมื่อถูกซิงเยียนเอ่ยขัด

“มีเพคะ ลูกอยากขอให้เสด็จแม่จัดงานในครานี้เพคะ เดิมทีก็ถึงคราที่เสด็จแม่จะได้เป็นผู้จัดงานนี้อยู่แล้ว แต่ฮองเฮามิให้จัดเพคะ”

“องค์หญิงซิงเยียน อย่าได้เอ่ยให้ฝ่าบาทเข้าใจข้าผิด หม่อมฉันเพียงเห็นว่างานปีนี้จะมีผู้คนมาเข้าร่วมมากกว่าเดิม จึงกลัวว่าสนมหวังจะเหนื่อยเอาได้เพคะ” องค์ฮ่องเต้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ

“อย่างนั้นก็ให้ฮองเฮาจัดไปเถิด” ไม่ต้องบอก ทุกคนก็พอจะเดาได้ว่าองค์ฮองเฮายิ้มแย้มหน้าบานเพียงใด แต่มีหรือซิงเยียนจะยอม

“หากเป็นเช่นนั้นลูกคงต้องขอลาประชุมเช้าสักระยะ ลูกต้องไปจัดการเรื่องยกเลิกการจ้างงานที่เสด็จแม่ได้ทาบทามไว้ก่อนหน้า เพราะตอนนั้นเป็นลูกที่ออกหน้าไปไถ่ถามให้”

“ได้อย่างไร มีเรื่องบ้านเมืองมากมายที่เจ้าต้องทำ” ได้ยินดังนั้น ฮ่องเต้ของแคว้นจวิ้นก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที หากไม่มีซิงเยียน พระองค์จะตอบปัญหาทั้งหมดได้อย่างไร ทุกวันนี้หากมีเรื่องใดที่ตอบไม่ได้ หรือไม่อยากตอบ บุตรีก็จะเป็นคนคอยพูดแทน จนหลายวันมานี้พระองค์ผ่อนคลายขึ้นมาก มิต้องเตรียมตัวก่อนเข้าท้องพระโรง เพราะอย่างไรพระธิดาของพระองค์ก็ตอบคำถามแทนได้

“…”

“เอาเป็นว่าให้สนมหวังจัดการเถิด ซิงเยียนจะได้ไม่ต้องไปยกเลิกงานใดๆ หากกลัวว่าจะไม่ไหว ก็ให้หนิงเซียนเข้าไปช่วยด้วย” เมื่อได้ยินดังนั้น ฝ่ายสนมหวังก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะเอ่ยขอบพระทัยสวามีที่ให้โอกาส ต่างจากองค์ฮองเฮาที่บัดนี้อับอายเกินทน ที่ถูกองค์กษัตริย์หักหน้าท่ามกลางเหล่าสนมและองค์หญิง แต่นั่นยังไม่ทำให้ฮองเฮาหลิวเจ็บใจเท่าการที่รู้ว่าซิงเยียนกลายเป็นบุคคลสำคัญไปเสียแล้ว

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่วางพระทัยให้หม่อมฉันจัดงานนี้เพคะ”

“อย่างไรก็จัดการให้เรียบร้อย แต่ครานี้ซิงเยียนคงมิได้อยู่ช่วยเจ้า เพราะช่วงนี้ข้าตั้งใจจะให้นางมาศึกษาการบ้านการเมือง จะได้ช่วยงานข้าได้มากขึ้น” แม้ฮ่องเต้หลงไท่จะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นั่นกลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกหวั่นในใจขึ้นมา โดยเฉพาะมารดาของแผ่นดิน

“หากว่าเป็นเรื่องการบ้านการเมือง ฝ่าบาทให้หนี่เอ๋อร์เข้าไปช่วยดีหรือไม่เพคะ หนี่เอ๋อร์ของเราศึกษาเรื่องนี้มาจากท่านราชครูไม่น้อย”

“ใช่เพคะ ลูกเชี่ยวชาญมากทีเดียว พวกโรคระบาดในทางเหนือของแคว้น ลูกก็พอรู้วิธีแก้ปัญหานะเพคะ เราต้องให้ราษฎรเลี้ยงสัตว์ให้ห่างจากตัวเรือน เมื่อสัมผัสตัวสัตว์ก็ต้องรีบทำความสะอาดร่างกายให้เรียบร้อย เท่านี้ก็จะมิมีโรค” ซูหนี่อธิบายเสียยาวเหยียด ผู้ไม่รู้ก็ได้แต่นึกประหลาดใจ ที่องค์หญิงสามของแคว้นมีความรู้มากถึงเพียงนี้ เว้นแต่ซิงเยียนที่ยกมือปิดปากตนเองแทบไม่ทัน

“คิกๆ”

“เจ้าหัวเราะอันใด”

“คึ! ขออภัยเพคะ หม่อมฉันเพียงนึกขันที่องค์หญิงสาม ยังมิรู้ว่าโรคระบาดได้หายไปจากเมืองทางเหนือ มานานกว่าสามปีแล้ว และวิธีรักษาโรค ชาวบ้านธรรมดาก็รู้กันถ้วนทั่ว บัดนี้ในหัวเมืองทางเหนือ ประสบปัญหาการปลูกพืชผักไม่ขึ้นต่างหาก ลูกพูดถูกหรือไม่เพคะเสด็จพ่อ”

“เป็นอย่างที่ซิงเยียนว่า เอาล่ะ ข้ามีราชกิจที่ต้องทำมากมาย อย่างไรก็ต้องขอตัวก่อน” เมื่อผู้เป็นใหญ่ลุกขึ้น ทุกคนในศาลาต่างก็รีบก้มคำนับ ฮองเฮาหลิวและซูหนี่ที่เสียหน้า ก็อับอายเกินกว่าจะเอ่ยแย้งอันใด

“ในเมื่อฝ่าบาทยกให้สนมหวังจัดงานชมบุปผา ก็อย่าทำให้พระองค์ต้องผิดหวัง จัดให้ยิ่งใหญ่สมพระเกียรติ” ว่าเพียงเท่านั้นฮองเฮาหลิวก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายกลับตำหนัก ซิงเยียนและหนิงเซียนเองก็พาพระมารดากลับตำหนักด้วยเช่นกัน

“ข้ามิคิดว่าเสด็จพ่อจะยอมให้เสด็จแม่จัดงานครั้งนี้ สีหน้าฮองเฮาจืดชืดไปเลยทีเดียว” หนิงเซียนพูดอย่างอารมณ์ดี

“นั่นสิ เพราะเหตุใดกัน เมื่อก่อนฝ่าบาทมักจะให้สิทธิ์ขาดกับฮองเฮาเสมอ”

“หึๆ เสด็จแม่ได้จัดงานนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือเพคะ อย่าได้คิดหาเหตุผลเลย” ซิงเยียนพูดราวกับมิรู้เหตุผล ทั้งที่รู้ว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะเสด็จพ่อ เริ่มมองเห็นนาง และให้ความสำคัญกับนางมากขึ้น ยิ่งวันนี้พระองค์เห็นความสามารถที่ไม่ได้เรื่องของซูหนี่ ก็ยิ่งทำให้เสด็จพ่อตระหนักได้ว่ามีเพียงนางที่พอจะมีประโยชน์ ช่วยงานพระองค์ได้บ้าง

ต่อไปก็ถึงเวลาที่จะต้องพูดถึงเรื่ององค์รัชทายาทของแคว้นจวิ้นเสียที