9 อย่าเพิ่งด่วนตัดสิน

9

อย่าเพิ่งด่วนตัดสิน

“บอกข้าทีว่าเมื่อครู่แค่ลองพิณใช่หรือไม่” โม่สือปาถามเสียงกระอ้อมกระแอ้ม

“ลองพิณที่ไหนกันก็เห็นอยู่ว่าธิดาเจ้าเมืองบรรเลงพิณไม่เป็น ดูจากลักษณะการวางนิ้วก็ผิดแล้ว”

หงเป่าเป้ยเย้ยหยันพลางมองไปทางสวีจูเจียวแล้วส่งเสียงหัวเราะดังกว่าเดิม ฝ่ายสวีจูเจียวยิ้มมุมปากเก็บซ่อนสายตาดูแคลนไว้อย่างแยบยล เอ่ยเสียงอ่อนนุ่ม

“อย่าเพิ่งด่วนตัดสิน ข้าว่าน่าจะมีอะไรผิดพลาด ในงานวันเกิดท่านเจ้าเมืองปีที่แล้วเราก็เห็นว่าธิดาเจ้าเมืองบรรเลงพิณได้ไพเราะยิ่ง แม้แต่ข้าที่ได้ไปร่วมงานครั้งนั้นยังทึ่งในความสามารถ เป็นไปไม่ได้เลยที่ธิดาเจ้าเมืองจะบรรเลงพิณไม่เป็น เว้นเสียแต่ว่า…”

นางลากเสียงยาวส่งสายตาให้หงเป่าเป้ยรับช่วงต่อ ถึงอย่างไรก็ต้องการรักษาภาพลักษณ์จึงไม่เหมาะสมที่จะพูดจาประจานคนให้ตัวเองดูเป็นตัวร้าย ภายในใจของจ้าวฟู่เฉิงจะต้องเห็นนางเป็นสตรีที่ใจเย็นจิตใจดี จะให้เขามองว่ามีเจตนาหักหน้าคนไม่ได้เป็นอันขาด

“เว้นเสียแต่ว่ามีผู้บรรเลงพิณอยู่หลังม่านแล้วแสร้งสวมรอยทำทีเป็นว่าบรรเลงพิณเอง”

โอ้โห! วงการลิปซิ้งค์ต้องสั่นสะเทือน คุณหนูสวีกับคุณหนูหงจินตนาการล้ำเลิศ

เยว่ซานซีกะพริบตาปริบๆ แค่บรรเลงพิณไม่เอาไหนคนพวกนี้พูดจาทับถมราวกับเป็นเรื่องใหญ่โต นางไม่ได้ฆ่าใครตายเสียหน่อย จะเขม่นกันให้ได้อะไรมิทราบ

“ไม่เป็นอย่างที่คุณหนูหงพูดเลย ถึงไม่ใช่ในงานวันเกินของท่านเจ้าเมืองข้าก็เคยได้ยินซานซานบรรเลงพิณสดๆ ให้ฟังหลายครั้ง”

ฮื่อออ สหายรักขอบคุณที่รบเพื่อข้า

“สือปาพูดถูก ซานซานก็เคยบรรเลงพิณให้ข้าฟังต่อหน้าเช่นกัน”

ช่วงทำคะแนนจ้าวฟู่เฉิงก็ต้องพูดเอาใจมากเป็นธรรมดา เยว่ซานซียกยิ้มพลางหลี่ตามองบุรุษที่มีความสามารถด้านการแสดง เขาอาจจะแสดงได้ยอดเยี่ยมทำทีเป็นแก้ต่างให้แต่นางไม่หลงกล

ใครจะว่าอ่อนด้อยก็ช่าง ยิ่งโดดเด่นมากเกินไปยิ่งมีภัย วันนี้ที่มาเอาจดหมายคืนถ้าจ้าวฟู่เฉิงฉลาดพอก็คงจะรู้ตัวว่านางต้องการถอยห่างจากความสัมพันธ์นี้ ไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาให้ร้าวฉาน ส่วนเขาก็ควรจะรีบเบนหัวเรือไปทางสวีจูเจียวไวๆ ขอให้ทั้งสองได้กันเร็วๆ เพี้ยง! เพี้ยง! เพี้ยง!

“แล้วธิดาเจ้าเมืองจะไม่พูดอะไรหน่อยเลยหรือ” สวีจูเจียวถาม ยังคงใช้น้ำเสียงเย็นชุ่มอย่างเคย

“ไม่มีสิ่งใดจะพูด ข้าบรรเลงพิณได้ไม่เอาไหน สู้คุณหนูทั้งสองไม่ได้จริงๆ ขายหน้าแล้ว”

“เอ๊ะ หรือว่าจะเป็นอย่างที่ชาวบ้านพูดกัน ตอนมาข้าได้ยินคนในตลาดพูดกันว่าธิดาเจ้าเมืองตกลงมาจากต้นผิงกวา สมองอาจจะกระทบกระเทือนจนไม่สบาย นี่คงเป็นเหตุผลที่จำวิธีการบรรเลงพิณไม่ได้กระมัง”

โอ้ย! เดี๋ยวผลักลงเหวเดี๋ยวดึงขึ้นมา ประเดี๋ยวก็จะกระทืบซ้ำอีก จะเอายังไงกันแน่แม่นางชาเขียว

“ตกต้นผิงกวา!”

พอจ้าวฟู่เฉิงได้ฟังก็ตกใจรีบคว้ามือเยว่ซานซีมาโอบไว้ถามไถ่อย่างอ่อนโยน ฝ่ายเยว่ซานซีรีบชักมือกลับ ยื้อแล้วยื้ออีกอยู่หลายรอบกว่าจะหลุด มือของจ้าวฟู่เฉิงเหนียวยิ่งกว่าตุ๊กแก

“จริงหรือ เจ้าตกต้นผิงกวาจริงหรือ ยังเจ็บอยู่รึไม่ ข้าจะให้คนไปตามหมอมาดูอาการให้เดี๋ยวนี้”

ให้คนไปเอากระโถนมาจะดีกว่า การแสดงของจ้าวฟู่ทำให้เยว่ซานซีคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน ทั้งท่าทางที่แสดงออกว่าเป็นห่วงและน้ำเสียงที่ดัดจนผิดธรรมชาติไปมาก

แต่จะว่าไป เหตุใดข่าวลือถึงแพร่กระจายไวเหลือเกิน เยว่ซานซีหันขวับมามองสหายรัก มีเพียงโม่สือปาเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อวานนี้นางตกต้นผิงกวา คงไม่ใช่ว่าเอาไปพูดให้คนฟังจนทั่วเมืองแล้วหรือ

“ข้าแค่เล่าให้ท่านแม่ฟังคนเดียว แล้วก็เล่าให้หัวหน้ามือปราบเสิ่นฟังอีกคน”

แค่มารดาของเจ้าอ้วนรู้นั่นก็หมายความว่าคนทั้งเมืองรู้ด้วย อย่าท้าทายอำนาจมนุษย์ป้าข้างบ้าน ป่านนี้คงถูกผู้คนทั้งเมืองมองว่าเป็นคนวิปลาสไปแล้วแน่ๆ เยว่ซานซีกุมขมับรู้สึกปวดหัวตุบๆ

“คุณชายจ้าวไม่ต้องให้หมอมาดูอาการข้าหรอกเจ้าค่ะ ข้าน่าจะกลับได้แล้ว แม่นางทั้งสองก็จะได้เรียนดีดพิณต่อ”

“กลัวว่าอยู่ต่อจะปล่อยไก่อีกกระมัง” หงเป่าเป้ยพูดลอยๆ ตามองนกมองไม้

“ดูเหมือนคุณหนูหงจะมีนิสัยชอบทับถม ติดใจอะไรนักหนากับฝีมือบรรเลงพิณของข้างั้นหรือ เรื่องบางเรื่องถึงไม่มีใครสอนก็ต้องรู้มารยาท ทีหน้าเจ้าเมาแป้งข้ายังคิดในใจเงียบๆ ไม่พูดออกมาสักคำ”

อืม…ตอนนี้คงไม่ใช่แค่คิดในใจแล้วสิ

หงเป่าเป้ยหน้าเขียวคล้ำ แทบอยากลุกขึ้นกระทืบเท้าเร้าๆ ก่อนออกจากจวนคิดว่าตัวเองส่องคันฉ่องมาดีแล้วแท้ๆ ธิดาเจ้าเมืองหยาบคายเหลือทน หน้าเมาแป้งอะไรกัน ใช้คำกำกวมแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร ต้องอธิบายมาให้ชัดแจ้ง ไม่อย่างนั้นตนก็จะไม่ยอมเด็ดขาด ทว่าขณะที่กำลังจะอ้าปากตอบโต้เย่วซานซีก็รีบตัดบท

“คุณชายจ้าวข้าขอตัว”

“เช่นนั้นข้าเดินไปส่ง”

คนทั้งสามเดินออกจากศาลาไปแล้ว หงเป่าเป้ยกำมือทุบลงกับโต๊ะ แรงสะเทือนทำให้น้ำชาในถ้วยกระเซ็น ใบหน้ายังเดือดดาลบึ้งตึง ในใจขุ่นเคืองกับคำว่าหน้าเมาแป้งไม่หาย

“หมายความว่าอย่างไรหน้าเมาแป้ง”

ทางด้านสวีจูเจียวหลุบตามองถ้วยชาก่อนจะเลื่อนไปไว้ตรงหน้านาง พูดนิ่มๆ

“ชะโงกดูเสียบ้างเถิด”