14 ไม่อยากแต่งกับท่าน

14

ไม่อยากแต่งกับท่าน

“ไม่ทราบว่าใต้เท้าจ้าวมาวันนี้มีเรื่องใดให้ข้าช่วย”

“รบกวนท่านเจ้าเมืองแล้ว ที่มาวันนี้ไม่มีเรื่องใดให้ท่านเจ้าเมืองช่วยเหลือ เพียงแต่ฟู่เฉิงลูกชายของข้า...”

“จ้าวฟู่เฉิงมีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้”

“เป็นเรื่องน่ายินดีของคนหนุ่มสาว ฟู่เฉิงก็ถึงวัยแต่งภรรยาแล้ว ทั่วทั้งเมืองจี้ฉู่ผู้คนต่างรู้กันทั่วว่าซานซานกับฟู่เฉิงผูกสมัครรักใคร่กันมานาน หากข้าปล่อยปละละเลยไม่ทำให้เรื่องราวมันถูกต้องก็เกรงว่าจะทำให้ซานซานเสียชื่อเสียง”

“ใต้เท้าจ้าวจะบอกสิ่งใด” เยว่เยี่ยนซีมีสีหน้าจริงจัง

“ข้ามาวันนี้ตั้งใจมาสู่ขอธิดาเจ้าเมืองให้ลูกชายข้า”

ทั้งห้องเงียบกริบ เยว่ซานซีกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ทำไมล่ะ ในเมื่อนางก็บอกไปแล้วว่าจดหมายนั่นเป็นแค่เรื่องล้อเล่น ทำไมตาเฒ่าจ้าวเฟยเทียนถึงยังทำตามแผนเดิม เหมือนมีมือล่องหนผลักให้เนื้อเรื่องดำเนินไปแบบเก่า

ไม่สิ! ไม่ใช่มือล่องหนแต่มันเป็นฝ่าเท้าต่างหาก เป็นฝ่าเท้าที่ถีบเยว่ซานซีเข้าไปในพล็อตเรื่องเดิม ถีบแรงจนหัวทิ่ม

“สู่ขอซานซาน การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญต้องถามความสมัครใจของนางก่อน” เยว่เยี่ยนซีทวนถามพลางหันไปสบตากับบุตรสาว “เจ้าว่าอย่างไรซานซาน”

“ตามที่ข้าเคยพูดกับท่านพ่อไปแล้ว ข้าเห็นคุณชายจ้าวเป็นเพียงสหาย อีกอย่างข้าก็รู้มาว่าความสัมพันธ์ของคุณชายจ้าวกับคุณหนูสวีนั้นลึกซึ้ง เป็นเรื่องน่าขันเหลือเกินที่วันนี้พาแม่สื่อมาทาบทามข้าไปเป็นสะใภ้ หากท่านพ่อรับการเกี่ยวดองนี้ผู้คนทั้งเมืองอาจจะหัวเราะเยาะเอาได้”

สองพ่อลูกหน้าเสีย ได้ยินชัดทุกถ้อยคำถึงกระนั้นก็ยังไม่วางมือ เมื่อกล่าวถึงสวีจูเจียวจ้าวเฟยเทียนขุ่นเคืองแต่ก็ยังเก็บอารมณ์ได้ดีอยู่ เขาเคยตักเตือนลูกชายไปหลายครั้งแล้วว่าห้ามให้เรื่องของสวีจูเจียวกลายมาเป็นปัญหา คิดไม่ถึงว่าเยว่ซานซีจะหยิบยกเรื่องนี้มาพูดอย่างไม่ไว้หน้า

“ซานซานล้อเล่นแล้ว ข้ากับคุณหนูสวีเป็นเพียงสหายในวัยเยาว์เท่านั้น พูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่อาจทำให้ผู้ใหญ่เข้าใจผิดได้” จ้าวฟู่เฉิงที่รู้ตัวว่าบิดากำลังโกรธเคืองตนอยู่จึงรีบพูดแก้ต่าง

“ถูกแล้วๆ จูเจียวข้าก็รู้จักนางมาตั้งแต่เด็ก นางกับฟู่เฉิงสนิทกันก็จริงแต่ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้แน่นอน ในสายตาของฟู่เฉิงมีเพียงซานซาน” จ้าวเฟยเทียนรีบสำทับ

เห็นว่าทางเยว่เยี่ยนซีกับเยว่ซานซียังเงียบอยู่จ้าวฟู่เฉิงยิ่งร้อนใจ ต้องรีบทำอะไรสักอย่าง

“ท่านเจ้าเมือง ข้าขออนุญาตคุยกับซานซานเพียงลำพัง”

ไม่เชิงว่าอนุญาตหรือไม่อนุญาต ทุกอย่างอยู่ที่การตัดสินใจของเยว่ซานซี นางเดินตามเขาออกมาจากห้องโถง ทั้งสองหยุดยืนคุยกันที่ระเบียง

“ซานซานข้ากับสวีจูเจียวบริสุทธิ์ใจ”

“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น อย่าคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปสิ”

“เพราะเจ้าหึงข้าก็เลยไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วน เอาเถิด กลับเข้าไปบอกบิดาของเจ้าว่าเราจะแต่งงานกัน ถ้าไม่อย่างนั้นข้าจะเปลี่ยนใจไม่แต่งกับเจ้าแล้ว ถึงเจ้าจะเสียใจทีหลังก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อีก”

“ไม่แต่งก็ไม่แต่งสิ ข้ายิ่งไม่อยากแต่งกับท่าน”

“เยว่ซานซี! ถึงจะงี่เง่าก็ต้องมีขอบเขต คนทั้งเมืองรู้ว่าเจ้าชื่นชอบข้า ใครก็เห็นว่าเจ้าตามตอแยข้าเพียงใด หากไม่แต่งกับข้ายังจะมีใครกล้าแต่งกับเจ้าอีก ข้าเริ่มจะหมดความอดทนกับเจ้าแล้วนะ รีบไปพูดกับท่านพ่อของเจ้าให้เข้าใจ”

เอิ่ม...อันนี้พี่แกก็เล่นท่องตามบทพระเอกมินิซีรีส์แนวตั้งเกินไป

“ก็บอกว่าข้าไม่แต่ง”

“เจ้าแค่กำลังหึงหวงเลยพูดจาเพ้อเจ้อ ถ้าแต่งกันแล้วข้าก็จะให้เจ้าเป็นภรรยาเอกแน่นอน ยังจะเอาอะไรอีก”

เริ่มเบื่อจะเถียงกับพวกหลงตัวเอง ไม่น่าเดินตามไอ้หมอนี่ออกมาเลยจริงๆ

“อืม ข้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะกลับไปพูดให้ท่านพ่อเข้าใจ”

“เข้าใจก็ดีแล้ว เรื่องที่เจ้าชวนข้าทะเลาะวันนี้ข้าจะไม่ถือสาหาความให้มันแล้วกันไป”

เขาสะบัดอาภรณ์เดินนำหน้าไปก่อน เยว่ซานซีเดินตามหลังเข้าไปในห้องโถง พอไปถึงก็เห็นว่าบิดากำลังนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระกับจ้าวเฟยเทียนอยู่ ผู้ใหญ่ทั้งสองหยุดการสนทนาหันมาทางคนหนุ่มสาวทันที

“ตกลงกันได้หรือยัง” เยว่เยี่ยนซีถาม

“ได้แล้วขอรับ” จ้าวฟู่เฉิงตอบกลับแล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปสบตากับผู้เป็นพ่อ ราวกับอยากบอกว่าเกลี้ยกล่อมเยว่ซานซีได้สำเร็จแล้ว

“ว่าอย่างไรซานซาน สรุปแล้วอยากจะแต่งกับจ้าวฟู่เฉิงหรือไม่บอกพ่อมา”

“ไม่แต่งเจ้าคะ”

“ซานซาน!” จ้าวฟู่เฉิงอึ้งกับคำตอบ คิดว่าที่คุยกันเมื่อครู่นี้นางเข้าใจแล้วเสียอีก

“ข้าก็มาบอกท่านพ่อให้เข้าใจแล้วอย่างไรว่าไม่แต่ง ขอยืนยันคำเดิมว่าไม่แต่งแน่นอน” พูดจบนางก็ลุกจากเก้าอี้ “ท่านพ่อข้าขอตัว”

แม้จะอับอายกับพฤติกรรมไร้มารยาทของบุตรสาวแต่เยว่เยี่ยนซีกลับโล่งใจอย่างประหลาด เขาไม่ทัดทานและห้ามปรามเมื่อนางเดินจากไป แต่พูดกับสองพ่อลูกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแทน

“ใต้เท้าจ้าวกับคุณชายจ้าวคงได้ยินชัดเจนแล้วนะ การแต่งงานถึงแม้ว่าจะเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ แต่บังเอิญจริงๆ ว่าพ่ออย่างข้าไม่กล้าขัดใจลูกสาวเสียด้วย ใครอยู่ข้างนอกส่งแขกเร็วเข้า!”

หลังจากสองพ่อลูกแบกใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยร้าวจากไปแล้ว เสิ่นเวยหลงที่เพิ่งกลับมาจากสืบคดีก็กลับเข้าจวน ในระหว่างที่กำลังจะไปหาเยว่เยี่ยนซีที่ห้องโถงใหญ่ บังเอิญเดินผ่านสาวใช้ที่กำลังเก็บชุดกาน้ำชาสำหรับรองรับแขกออกมาจากห้องจึงหยุดถาม

“มีแขกมาหรือ”

“เจ้าค่ะ ใต้เท้าจ้าวกับคุณชายจ้าวมาสู่ขอคุณหนูเจ้าค่ะ”

“สู่ของั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ เพิ่งกลับไปเมื่อครู่นี้เอง”

สาวใช้นางนั้นโค้งศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเดินผ่านไป เสิ่นเวยหลงยังหยุดอยู่ที่เดิม ทอดมองไปข้างในห้องโถงใหญ่เห็นเยว่เยี่ยนซีกำลังก้มหน้าอ่านคำร้องของชาวบ้าน ใจจริงอยากเข้าไปถามเรื่องที่จ้าวฟู่เฉิงมาสู่ขอเยว่ซานซี แต่ก็ต้องเก็บคำถามเหล่านั้นเอาไว้ลึกสุดใจ

“ท่านลุง”

“กลับมาแล้วหรือ เรื่องคดีได้ความว่าอย่างไร”

“ข้าสั่งคนติดตามเรื่องนั้นแล้วขอรับ อีกไม่เกินสามวันต้องตามจับตัวคนร้ายได้แน่นอน”

“ดี ข้าเชื่อฝีมือเจ้า เจ้าทำงานได้ไวและรอบคอบ”

“ท่านลุง...”

“มีอะไร” เยว่เยี่ยนซีเงยหน้าขึ้นจากกองคำร้องเรียน ให้ความสนใจชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้อง เห็นอีกฝ่ายมีท่าทางกระอึกกระอักจึงพูดด้วยน้ำเสียงชุ่มเย็น

“เวยหลงเจ้ามีอะไรก็พูดมาเถิด เราคนกันเอง เจ้าก็เป็นเหมือนสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลเยว่ ข้าเอ็นดูเจ้าไม่ต่างจากลูกชาย”

“ไม่มีขอรับ ข้าขอตัวก่อน”