16 สหายรัก

16

สหายรัก

ชายผู้นั้นแนบดวงตากับช่องกำแพงแอบมองเข้าไปด้านใน เขาสวมหมวกฟางปิดบังใบหน้า แต่งตัวมิดชิดด้วยอาภรณ์สีเข้ม ทำให้เยว่ซานซีนึกถึงคำพูดหนึ่งของบิดา เมื่อสองสามวันก่อนเยว่เยี่ยนซีเคยเอ่ยถึงคดีความเกี่ยวกับเรื่องลักเล็กขโมยน้อย นางจึงหยุดฝีเท้าแล้วดึงโม่สือปาเข้ามากระซิบกระซาบเบาๆ

“ข้าได้ยินท่านพ่อพูดถึงคดีลักทรัพย์”

“เจ้าอย่าบอกนะว่า…”

“เจ้ากำลังคิดเหมือนที่ข้าคิดอยู่รึเปล่า”

“ข้าก็กำลังคิดอยู่นะ”

“งั้นเราจับตัวเขาไปกองปราบด้วยเลย”

“จะบ้าเรอะ ไม่เอาด้วยหรอก เจ้าโจรนั่นมีอาวุธรึเปล่าก็ไม่รู้”

โม่สือปากระโตกกระตาก ไม่เห็นด้วยกับความคิดของเยว่ซานซี เตรียมตัวหนีแต่ถูกนางยกแขนคล้องคอเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“สหายรัก บอกข้ามาให้ชื่นใจว่าเจ้ามีวรยุทธ”

“ซานซานข้าเป็นเพียงคนอ้วนที่แม้แต่กระโดดยังไม่ขึ้น เจ้าอย่าเพ้อเจ้อ”

พอได้ฟังดังนั้นนางจึงปล่อยเขาให้เป็นอิสระ จะว่าไปบทของโม่สือปาเป็นเพียงสหายตัวอ้วนที่มีนิสัยเหมือนเด็ก ในบทเอ่ยถึงตัวละครนี้ไม่มากนัก เรื่องวรยุทธเหาะเหินเดินอากาศหรือวิชาต่อสู้ไม่ต้องพูดถึง ตัวละครนี้ถูกสร้างมาให้เป็นอุปสรรคในชีวิตของนางเอกในช่วงถูกใส่ความว่าคบชู้เท่านั้น

คิดแล้วก็…เฮ้อ

“เราควรไปตามคนของกองปราบมาจับโจร” โม่สือปาออกความเห็น เพราะมีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะมั่นใจได้ว่าไม่ต้องเจ็บตัวจากการถูกลูกหลง หลังจากเยว่ซานซีตกจากผิงกวาสติก็ไม่ค่อยจะดี นางอาจจะทำเรื่องแผงๆ เหนือความคาดหมายก็เป็นได้

“กว่าคนของกองปราบจะมาถึงเจ้าโจรนั่นก็ไหวตัวทันหนีไปก่อนน่ะสิ”

นางพูดจบก็วิ่งไปหาชายลึกลับทันที ฝ่ายนั้นที่เห็นว่านางกำลังวิ่งเข้าหาตนก็ผงะออกจากกำแพง ยังไม่ทันจะไหวตัวหนีหญิงสาวก็กระโจนเข้าใส่จนร่างนั้นล้มคะมำ พออีกฝ่ายเสียหลักนางก็ขึ้นไปนั่งทับร่างไว้ จับมือทั้งสองข้างของเขาไพร่หลัง

“เจ้าอ้วน! เร็วเข้าช่วยข้าจับที”

โม่สือปาจำใจต้องช่วยตามสภาวะจำยอม ด้วยกำลังที่มากกว่าทำให้ชายผู้นั้นไม่สามารถขยับตัวได้

“หากไม่หยุดดิ้นข้าจะให้สหายของข้านั่งทับเจ้าให้แบน”

“พอแล้วๆ ข้ายอมแล้ว” เสียงแหบพร่าร้องตอบ น้ำเสียงของเขาทั้งตกใจและลนลาน พอจะเห็นรางๆ ว่าโม่สือปาตัวใหญ่มาก หากถูกเจ้าอ้วนนั่งทับมีหวังได้ท้องแตกตายของจริง

“เจ้าโจรชั่ว! ใต้หล้ากวางใหญ่ป่าไม้ยังอุดมสมบูรณ์ เจ้ายังพอหาอยู่หากินได้ เหตุใดต้องมาตระเวนลักขโมยของชาวบ้าน”

“ข้าไม่ใช่ขโมยนะ แม่นางปล่อยข้าก่อนเถิด”

“ข้าไม่เชื่อ ทางการกำลังตามจับตัวเจ้าอยู่ วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าหลุดมือไปเด็ดขาด เจ้าจะต้องไปกองปราบกับข้า”

“หา! ไม่ได้ ข้าไปกองปราบไม่ได้ เข้าใจผิดแล้วข้าไม่ใช่โจร ข้าไม่ใช่โจรนะ”

“ถ้าไม่ใช่โจรแล้วเจ้ามาด่อมๆ มองๆ อยู่หน้าบ้านของ…ของ…ของใครฟะ!” นางหันไปถามสหายตัวอ้วน

“ของแม่เฒ่าเหลียง”

“ใช่! บ้านแม่เฒ่าเหลียง เจ้ามาดอมๆ มองๆ ทำไมที่หน้าบ้านของแม่เฒ่าเหลียง”

ชายผู้นั้นนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของเยว่ซานซี ฝ่ายโม่สือปาที่เห็นท่าทางมีพิรุธจึงพูดต่อ

“แม่เฒ่าเหลียงอยู่ตามลำพังไม่มีบุตรหลาน เจ้าโจรนี่มันคงคิดว่าสะดวกต่อการเข้าไปลักขโมย ซานซานเรารีบเอาตัวเขาไปกองปราบเถอะ”

“บอกว่าไม่ใช่โจรอย่างไรเล่า” เจ้าโจรยังคงปฏิเสธแต่ทั้งสองไม่ฟังคำแก้ตัวลากเขาไปกองปราบจนสำเร็จ พอไปถึงโจรก็ถูกคุมตัวเข้าไปในห้องโถงเพื่อรอรับการไตร่สวน รออยู่ครู่เดียวเสิ่นเวยหลงเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่ง เขามองเยว่ซานซีก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังโม่สือปาพลางถอนหายใจเบาๆ แล้วหยุดสายตาไว้ที่ชายร่างผอมที่นั่งคุกเข่าอยู่กลางห้อง

“จับคนมาต้องมีเหตุผล ธิดาเจ้าเมืองกระทำบุ่มบ่ามเกินไปแล้ว”

หืม…เรียกเสียห่างเหินเชียวพี่ชาย

คล้ายว่ากำลังถูกตำหนิกลายๆ เยว่ซานซียิ้มแห้ง เดินหน้าขึ้นมาหนึ่งก้าว

“ข้าจับคนผู้นี้มาเพราะเขาเป็นโจรเจ้าค่ะ ไม่เชื่อถามสือปาได้”

“เช่นนั้นเจ้าทั้งสองเห็นกับตาว่าเขาขโมยของหรือไม่”

ทั้งสองหันหน้าเข้าหากันแล้วส่ายหน้าช้าๆ ในตอนที่พบเจอกับหัวขโมยรายนี้เขาไม่ได้ฉกฉวยสิ่งใดจากบ้านแม่เฒ่าเหลียง ที่ทำก็เพียงแค่ลักลอบแอบมองเข้าไปข้างในบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นในความรู้สึกของเยว่ซานซีก็ยังไม่น่าไว้วางใจอยู่ดี

“ข้าไม่เห็นว่าเขาขโมยของแต่เห็นว่าเขาทำท่าทางลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างบ้านแม่เฒ่าเหลียง แถมยังแอบถ้ำมองเข้าไปในบ้านอีก”

“เป็นอย่างที่นางพูดหรือ” เสิ่นเวยหลงหันกลับไปถามชายร่างผอม

“ข้า…เอ่อ ข้าเป็นแค่พ่อค้าที่ตระเวนขายสมุนไพรตามบ้าน ไม่ได้มีเจตนาลักขโมยของจริงๆ”

“เช่นนั้นไหนล่ะสมุนไพรที่เจ้าจะนำมาขาย”

“ข้าไม่ได้นำออกมาด้วยขอรับ สมุนไพรของข้าอยู่ในห้องพัก ข้าเป็นพ่อค้าต่างถิ่นจึงเช่าห้องพักของโรงเตี้ยมฝูหรงเป็นที่หลับนอน ที่ไปแอบดูบ้านแม่เฒ่าเหลียงเพราะอยากขายของเท่านั้น”

ชายหนุ่มยังไม่ปักใจเชื่อ เพียงรับฟังด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนประกบข้าง

“เจ้าไปถอดหมวกเขาออก”

“ขอรับ”

ฝ่ายลูกน้องรับคำแล้ววิ่งไปถอดหมวกชายร่างผอมออก เยว่ซานซีและโม่สือปาต่างเบิกตาโตเพราะคนนั่งคุกเข่าอยู่นั้นเป็นชายแก่อายุราวเจ็ดสิบหนาว ไม่ใช่โจรที่เดินเหินคล่องตัวอย่างที่เข้าใจ

“ชายแก่ ทำไมเป็นคนแก่ล่ะ”