15 หลบหน้า

15

หลบหน้า

เพราะคำว่าเอ็นดู ลูกชาย พี่ชาย ในบางครั้งก็เปรียบเสมือนชนักที่ปักกลางหลัง ยิ่งเยว่เยี่ยนซีดีด้วยเท่าไร หัวใจของเสิ่นเวยหลงยิ่งหนักอึ้งมากเท่านั้น

ก่อนออกเรือนหลัก เสิ่นเหวยหลงได้วางจดหมายที่เก็บได้วันนั้นไว้บนโต๊ะ จากนั้นกลับไปที่กองปราบจัดการงานอื่นๆ ต่อจนดึกดื่น ครั้นเมื่อเสร็จจากภารกิจของวันนี้แล้วจึงกลับมาพักผ่อน ในระหว่างที่เดินอยู่บริเวณทางเดินสวนหย่อม เห็นแสงเทียนจุดส่องสว่างอยู่ปีกระเบียงที่ยื่นออกไปในสระ ตั้งใจมองดีๆ เห็นมีคนอยู่ตรงนั้น

เยว่ซานซีกำลังฟุบตัวหลับสนิทอยู่กับโต๊ะ ไม่รู้ว่านางมานานเท่าไรแล้ว ครั้งก่อนเขาเคยบอกไปว่าไม่สะดวกต้อนรับนางบ่อยๆ แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่เชื่อฟังเสียเลย

“เจ้ามานี่หน่อย”

ชายหนุ่มร้องเรียกทหารนายหนึ่งซึ่งกำลังทำหน้าที่เดินตรวจตรารอบจวน

“มีอะไรหรือขอรับ”

“ไปปลุกคุณหนูให้กลับไปนอนห้อง หากนางถามหาข้าเจ้าบอกไปว่าข้าไม่ได้กลับมานอนที่จวน”

ทหารนายนั้นทำหน้างุนงงแต่ก็รีบไปทำตามคำสั่ง เสี้ยวขณะที่เยว่ซานซีเดินผ่านเสิ่นเวยหลงเข้าไปหลบหลังต้นไม้ รอให้นางเข้าเรือนไปก่อนจึงกลับไปที่เรือนเล็กท้ายจวน

เยว่ซานซีเดินเข้าเรือนหลักด้วยอาการสะลึมสะลือ อ้าปากหาวหลายครั้ง ขณะที่กำลังจะเข้าห้องนอนสะดุดตากับกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ นางหยิบกระดาษมาคลี่ดูจึงรู้ว่าเป็นจดหมายที่ตนทำหาย

“มาอยู่นี่ได้ไง”

ช่างน่าประหลาดที่จดหมายหายไปเป็นวัน จู่ๆ ก็มาโผล่ใกล้ห้องนอน แม้ว่าจะได้จดหมายคืนมาแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก นางเดินถือจดหมายไปหยุดอยู่ใกล้เชิงเทียนจ่อไฟเผาจนวอด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปนอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“วันนี้ไม่มีลูกพลับย่าง ท่านพ่อไม่ได้สั่งแม่ครัวย่างลูกพลับให้หรือเจ้าคะ”

มื้อเช้าของวันนี้ไม่มีลูกพลับย่าง ซึ่งปกติแล้วเยว่ซานซีจะเห็นสาวใช้ยกลูกพลับย่างขึ้นโต๊ะเป็นประจำทุกเช้า แต่วันนี้มีเพียงน้ำนมถั่วเหลืองกับหมั่นโถวและโจกร้อนๆ อีกหนึ่งถ้วย ของที่เคยมีประจำกลับไม่มี พอไม่เห็นเลยรู้สึกเหมือนขาดบางอย่างไป

“แม่ครัวเป็นคนย่างลูกพลับให้เจ้าเสียที่ไหนกันเล่า พี่เสิ่นของเจ้าต่างหากเป็นคนทำให้ ถ้าไม่มีก็แสดงว่าเขาไม่ได้กลับมานอนที่จวน” เยว่เยี่ยนซีขำขัน

“เมื่อคืนนี้บ่าวนอนไม่หลับเลยออกมาเดินเล่น เหมือนจะเห็นคุณชายเสิ่นนะเจ้าคะ” ซวงเอ๋อร์ท้วง

ชัดเจนแล้วว่าเขาตั้งใจหลบหน้า เยว่ซานซีวางตะเกียบในมือลงขอบชาม ไม่มีอารมณ์อยากกินข้าวเช้าแล้ว

“อ้าว ไม่กินแล้วหรือ”

“ไม่หิวเจ้าค่ะ ข้าจะไปหาสือปา”

พูดจบนางก็ออกจากจวนไปเลย วิ่งพรวดพราดเข้าไปบ้านอีกหลังซึ่งอยู่ติดกัน ฐานะของตระกูลโม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นอัตคัด แน่นอนว่าขนาดของเรือนก็ไม่ใหญ่เท่าจวนเจ้าเมือง

ตระกูลโม่ประกอบกิจการเหลาอาหารเล็กๆ ซึ่งเป็นห้องแถวเปิดอยู่ใจกลางตลาด ทำเลก็นับว่ายอดเยี่ยมมาก จ้างลูกจ้างให้ช่วยดูแลกิจการสองคน ในบางครั้งโม่สือปาก็ไปช่วยงานทางบ้านบ้าง แต่ส่วนมากถูกมารดาไล่ตะเพิดออกมาเพราะเป็นคนอืดอาดยืดยาด กว่าจะหยิบจับอะไรได้แต่ละอย่างลูกค้าหนีหายหมด

เยว่ซานซีเข้ามาที่ลานหน้าเรือน เห็นสหายกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ยาวซึ่งอยู่ใต้ร่มเงาของต้นท้อ ขาข้างหนึ่งยกค้างไว้บนโต๊ะ ในมือมีซาลาเปาขาวอวบถูกกัดกินไปเกือบครึ่งลูก ริมฝีปากยังขยับเคี้ยวตุ้ยๆ ทว่าดวงตาปิดสนิท

“เจ้าอ้วน!”

“หา!” โม่สือปาลืมตาโพล่ง ตกใจจนซาลาเปาที่ถืออยู่กระเด็นออกจากมือ ร่างอวบอ้วนตกจากเก้าอี้เสียงดังตุบ เพราะน้ำหนักที่มากเกินจำกัดทำให้พื้นดินบริเวณที่เยว่ซานซียืนอยู่สะเทือนเล็กน้อย

“ซานซาน!”

“ขอโทษๆ ข้านึกว่าเจ้าหลับ”

“เจ้ามาทำไม”

“ข้าอยากไปกองปราบ”

“อยากไปก็ไปสิ”

“นั่นอย่างไรละ ก็เลยมาชวนเจ้า”

“ข้าอีกแล้วหรือ” โม่สือปาตะกายขึ้นยืน พอยืนได้มั่นคงแล้วก็ปัดฝุ่นที่เปื้อนอาภรณ์ออก” อะไรๆ ก็สือปา ข้าทำเวรทำกรรมอะไรนักหนาถึงได้มาเกิดมาเป็นเพื่อนบ้านของเจ้า”

กองปราบ โดยปกติแล้วเยว่ซานซีไม่เคยชอบสถานที่แห่งนั้นเพราะหวาดกลัวเสียงร้องโหยหวน บางครั้งผู้ร้ายที่ถูกจับได้ต้องถูกทรมานให้รับสารภาพ นางยังเคยพูดกับโม่สือปาอีกว่าไม่อยากเห็นเสิ่นเวยหลงในมุมที่ต่างออกไป ในสายตาเยว่ซานซีเสิ่นเหวยหลงเป็นพี่ชายที่แสนดีอ่อนโยน อยากจดจำภาพของเขาเช่นนี้ไปตลอด จู่ๆ เดินมาบอกว่าจะไปที่กองปราบจะไม่ให้สือปาสงสัยได้อย่างไร

“จะไปกองปราบไม่กลัวแล้วหรือ”

“ข้าไม่เห็นหน้าพี่เสิ่นมาหลายวันแล้ว ครั้งล่าสุดเขาได้รับบาดเจ็บแค่อยากไปดูเสียหน่อย”

ถึงเขาจะบอกแล้วว่าดีขึ้นแล้วแต่นางกลับรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย อีกทั้งอยากถามให้ชัดแจ้งเรื่องที่เขาหลบหน้าเพราะไม่รู้ตัวว่าทำสิ่งใดผิด วันที่ขอให้เขาเล่นพิณให้ฟังก็ดูเหมือนจะปกติดี จู่ๆ เขากลับทำตัวเหินห่างไปเสียดื้อๆ

ขัดขืนไปก็เท่านั้น ท้ายที่สุดโม่สือปาก็ถูกลากตัวออกมาจากบ้าน ทั้งสองเดินเท้าเพราะกองปราบอยู่ไม่ไกลจากจวนเจ้าเมืองเท่าใดนัก ในขณะที่กำลังเดินอยู่ในตรอกแคบๆ ซึ่งเป็นทางลัดไปกองปราบ ปรากฏเห็นเงาร่างสูงผอมกำลังทำท่าทางน่าสงสัยอยู่ข้างกำแพงบ้านหลังหนึ่ง