บทที่ 15

มนุษย์ทุกคนย่อมได้รับผลจากการกระทำของตนเอง หนิงอันเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ก็วันนี้ นางยืนอึ้งขณะมองงานเลี้ยงส่งแปลก ๆ ที่อยู่ตรงหน้า

“ท่านลุงเซ่า นี่ออกจะเยอะเกินไปหรือไม่”

หนิงอันเพิ่งมาถึงทางเหนือได้ไม่นาน นางลืมไปแล้วว่าแถบนี้หนาวเย็นกว่า แม้จะใช้เวลาเดินทางจากเมืองที่เคยอยู่มาไม่ไกล ยิ่งนอกเมืองก็ยิ่งหนาวเย็นเพราะมีต้นไม้เยอะ ดังนั้นพอมาถึงก็ดันหนาวสั่นจนต้าเซ่าทนไม่ได้ มอบเสื้อผ้าให้กองโต

“ของเก่าขายไม่ได้แล้ว แม้จะขายก็ได้ไม่มาก เจ้าเอาไปใส่เถอะ”

หนิงอันอ้าปากสั่น ๆ เมื่อมือใหญ่พยายามยัดผ้าคลุมขนจิ้งจอกอย่างดีในมือให้นางอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ รู้สึกว่าไม่น่าบอกเขาเลยจริง ๆ

ก่อนหน้านี้พอเริ่มรู้สึกหนาว หนิงอันก็เพียงเปรยว่า บิดาสัญญากับนางปีนี้จะล่าจิ้งจอกเอาหนังมาทำผ้าคลุมให้ แต่เขากลับตายจากไปก่อน ต้าเซ่าที่คิดว่าตนเป็นญาติผู้ใหญ่ของหนิงอันไปแล้วคงอยากจะชดเชยให้นางจึงทำเช่นนี้ แต่นี่มันมากเกินไป

“ไม่มากไปหรอก ต่อไปเจ้ากตัญญูต่อข้าก็เพียงพอ”

“ทั้งที่ท่านยังไม่รู้จักข้าดี เหตุใดจึงไว้ใจข้าถึงเพียงนี้” เดินทางมาด้วยกันเพียงสองวัน แต่ต้าเซ่าดีกับนางจริง ๆ

“อย่าพูดมากแล้วรับไปเถอะ”

“แต่ข้าจะขนทั้งหมดนี่ไปไว้ที่ไหน” ว่าแล้วก็หันมองเสื้อผ้ากองเป็นภูเขา นี่คือที่ต้าเซ่ารื้อออกมาจากกองคาราวาน ตอนแรกมันก็ยัดอยู่ในรถม้าดี ๆ ตอนนี้กลับมากองตรงหน้านางแล้ว

“เช่นนั้นต่อไปจวนข้าจะมีเรือนของเจ้าหลังหนึ่ง เมื่อต้องการเสื้อผ้าก็แวะมาเปลี่ยนได้” ชายตัวโตหูแดงเล็กน้อยขณะพูด

ตอนนี้หนิงอันอยู่ในจวนของต้าเซ่าซึ่งอยู่ในเมืองทางเหนือ คราแรกนางต้องการแยกทางกับเขาตั้งแต่เข้าเมืองมา แต่ท่านลุงหน้าโหดไม่ยอมจะพานางกลับบ้านให้ได้ หญิงสาวจึงต้องตามมา

มองไปรอบ ๆ จวนหลังนี้แม้ไม่ใหญ่มากแต่เมื่อเทียบค่าครองชีพคาดว่าต้องใช้เงินจำนวนมากกว่าจะได้มา ต้าเซ่าคงร่ำรวยไม่น้อย

หนิงอันไม่คิดเปิดโปงแผนการเล็ก ๆ น้อย ๆ ของชายวัยกลางคน ที่แท้เขาก็ต้องการให้นางมีเรือนของตนเองในจวนเขาตั้งแต่แรก กลับเอาเรื่องเสื้อผ้ามาเป็นข้ออ้าง ช่างเป็นท่านลุงหน้าโหดที่น่าเคารพรักเสียจริง

“ขอบคุณท่านลุงที่เมตตา บุญคุณนี้หนิงอันไม่มีวันลืม”

“แวะมาเยี่ยมข้าบ้างก็พอ แค่ก ๆ ข้าหมายถึงมาเปลี่ยนชุดเมื่อต้องการได้เสมอ เรือนนี้เป็นของเจ้า ตั้งแต่บ่าวหน้าประตูยันพ่อบ้านก็รู้แล้วว่าเจ้าเป็นหลานสาวของข้า” คนตัวโตหันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านของจวน พ่อบ้านชราหันมองคุณหนูคนใหม่เพื่อจดจำ ทั้งยังสงสัยว่านางทำอย่างไรจึงได้ใจคนใจแข็งเช่นนายท่านของตน

“ท่านลุงไม่ต้องลำบากเพื่อข้า…อย่างไรหากท่านลุงอยู่ที่นี่ข้าย่อมแวะมาเยี่ยมเยือนอย่างแน่นอน”

“แค่ก ๆ นี่ก็ค่ำแล้ว จัดเตรียมสำรับเถอะ” ต้าเซ่าวางมาดเจ้าบ้านหันไปสั่งพ่อบ้านชรา เขารับคำแล้วเดินจากไป ส่วนคนตัวโตทำท่าละล้าละลังอยู่ไม่นานก็เอ่ยปาก

“นี่ก็ดึกแล้วเจ้าพักที่เรือนของเจ้าเสียก่อนในคืนนี้ ตอนเช้าค่อยออกไปตามหาลุงของเจ้าเป็นอย่างไร”

“ขอบคุณท่านลุงที่เมตตา เช่นนั้นข้าต้องรบกวนท่านก่อนแล้ว” หนิงอันไม่ปฏิเสธ นางคิดที่จะมีชีวิตยืนยาว และมีเป้าหมายอีกอย่างคือการกตัญญูต่อท่านลุงต้าเซ่าแทนบุตรสาวของเขาเอง

หลังรับประทานอาหารเย็นหนิงอันก็แยกย้ายไปนอน เรือนพักนี้สงบอบอุ่นและปลอดภัยทำให้หญิงสาวหลับสบาย กว่าจะตื่นก็สายเสียแล้ว