บทที่ 14

แม้จะลังเลแต่การแต่งงานต้องเกิดขึ้นและไม่สามารถถอนตัวได้ เมื่อบัณฑิตหานกลับเป็นคนช่วยนางขณะที่กำลังจะจมน้ำ เนื่องจากเป็นคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วจึงไม่เป็นข้อครหา แต่ก็เป็นสิ่งที่รัดตัวทำให้จูเอ๋อร์ไม่สามารถบอกยุติการแต่งงานได้ เมื่อเป็นเช่นนี้นางก็ยิ่งสงสัยมากยิ่งขึ้น

‘ผู้มีพระคุณ หากทุกอย่างที่ท่านบอกเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นข้าจะตั้งป้ายบูชาท่านเป็นปรมาจารย์ของตระกูลจูเรา’ จูเอ๋อร์อธิษฐานในใจ เนื่องจากคิดว่าผู้ส่งจดหมายปิดผนึกที่ล่วงรู้อนาคตได้ อาจเป็นเทพเซียนองค์ใดเนื่องจากความงดงามของอักษร นางก็ยิ่งปักใจเชื่อในคำเตือนมากขึ้นไปอีก แต่งานแต่งก็จัดแล้วอย่างเลี่ยงไม่ได้ เช่นนั้นมีแต่ต้องระวังและพยายามกอบโกยให้ตระกูลจู ให้คุ้มค่ากับที่ลงทุนไป

จูเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่งมในเรื่องความรัก แม้จะหลงบัณฑิตหานมากเพียงใด แต่ตรงนั้นของเขาก็ไม่ได้เลี่ยมทองคำ นางรักเงินมากกว่าผู้ชาย ดังนั้นนอกจากสนุบสนุนสามีให้เป็นขุนนางจนสำเร็จ ยังกอบโกยเงินจำนวนมหาศาลเข้าตระกูลจูของตนอีกด้วย

“นายหญิง…” และแล้ววันที่ถูกเตือนก็มาถึง สาวใช้ตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า คือสาวใช้ที่จูเอ๋อร์ซื้อตัวไว้ ความจริงด้วยอำนาจเงินทำให้นางซื้อตัวข้ารับใช้ทุกคนในจวนเอาไว้แล้วโดยที่สามีไม่รู้ตัว ขอเพียงมีคำสั่งเกี่ยวกับการวางยาพิษ ก็สามารถจับเขาได้เลย

จูเอ๋อร์มองขวดยาพิษด้วยความเจ็บช้ำในใจ โชคดีที่ยังไม่มีบุตรด้วยกัน มิเช่นนั้นนางคงเสียใจยิ่งกว่านี้ สามีที่ไว้ใจกลับทำร้ายกันได้ลงคอ เมื่อหมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้งงั้นหรือ ดูเหมือนจะเป็นนางที่ได้พูดคำนี้มากกว่า

“หานเซียง เจ้าคิดว่าจะฆ่าข้าได้งั้นหรือ” ร่างอวบเดินเข้ามาในโรงน้ำชา ตอนนี้มีบัณฑิตจำนวนหนึ่งมาประชุมพบปะกัน ดังนั้นเรื่องนี้จึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา

บัณฑิตหานเห็นภรรยายังมีชีวิตก็ตกใจ คราวนี้จูเอ๋อร์มีเงินมากเขาจึงต้องวางแผนให้รอบคอบกว่าเดิม คิดว่าจะทำให้นางดูเหมือนโดนศัตรูของตนลอบวางยาพิษจนตาย ขณะที่ตนมีหลักฐานที่อยู่คือการประชุมครั้งนี้ แต่เหตุใดยาพิษจึงอยู่ในมือนางได้เล่า

“เจ้าคิดวางยาพิษข้าจนตาย แล้วยกย่องคุณหนูบุตรสาวใต้เท้าโจว ขุนนางขั้นสามขึ้นมาเป็นภรรยาเอกแทน เจ้ามันคนไร้คุณธรรม!”

ทุกคนล้วนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บ้างบอกให้หญิงสาวค่อยพูดค่อยจา บ้างรอดูความสนุก แต่ตอนนี้เรื่องที่หานเซียงก่อเหตุไม่อาจปกปิดไว้ได้

“ผู้ตรวจการ จับมันไปเข้าคุก! ฆาตรกร ซ้ำยังวางแผนฆ่าภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก คนเช่นนี้ไม่ต่างจากงูเห่า” เพียงแค่นางพูด ผู้ตรวจการที่ดูเหมือนมีหลักฐานครบมือก็เข้ามาจับหานเซียง

“ท่านหาน นี่เรื่องจริงหรือ”

“ใต้เท้าเหลียง ขออภัยที่ต้องบุกมากลางงานเลี้ยงของท่าน แต่ทางเรามีหลักฐานและพยานว่าใต้เท้าหานกระทำการวางแผนฆ่าภรรยาเอกจริง ๆ ขอรับ” คำพูดนั้นทำให้หานเซียงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองใครอีกต่อไป ไม่กี่วันหลังจากนั้นข่าวของบัณฑิตหานก็กลายเป็นที่เลื่องลือไปทั่วเมือง

สาวใช้ชี้ตัวว่าบัณฑิตหานผู้เป็นสามีสั่งคนวางยาคิดฆ่าภรรยาเอก ทั้งคู่หย่าร้างกันแต่ชีวิตของชายหนุ่มจบลงแล้วเพราะชื่อเสียงที่ตั้งใจฆ่าภรรยาทำให้เขาหมดหนทางในชีวิต ถูกปลดไม่พอยังถูกผู้คนชังน้ำหน้า ไม่มีที่ให้กลับไป หลังจากนั้นหานเซียงก็เริ่มสติแตก ราวกับเขาเพิ่งระลึกชาติได้เลยพยายามที่จะกลับไปตามหาหนิงอันที่หมู่บ้านเพื่อยืนยัน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะหนิงอันหนีหายจากไปนานแล้ว และไม่เคยได้กลับมาที่หมู่บ้านอีกเลย

ขณะที่หานเซียงมีชีวิตไม่ต่างจากหมูหมา บ้านตระกูลจูยังสั่งให้ซ้อมเขาปางตายขาหักแขนหักต้องพิการขอทานข้างถนน เข้าฤดูหนาวก็ตายจากไปในที่สุด