EP:8 - ครั้งแรกที่แสนเจ็บปวด [SM] NC+

“ก็เลยต้องมาใช้ภรรยาแทน”

“ !! ”

ดวงตากลมโตสั่นระริก มองหน้าสามีอย่างไม่เชื่อหู หัวใจดวงน้อยชะงักค้าง คำพูดทุกคำของเขากำลังบีบรัดหัวใจเธอทีละนิด จนแทบตั้งรับไม่ทัน

“ละ..ลดา คิดว่าคุณเมามากแล้วนะ”

“ใช่ ฉันเมา..” เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเย็นเฉียบ

“เพราะถ้าไม่เมา ฉันคงไม่เข้าใกล้เธอ”

“!”

คำพูดนั้นฟาดลงมาอย่างไม่ให้ตั้งตัว รินลดานิ่งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หัวใจเหมือนถูกกระชาก ความเจ็บปวดแล่นวาบขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“...อึก…” ริมฝีปากเม้มแน่นจนมันสั่น ดวงตาที่เคยสดใสหม่นดับลงในทันที

“หึ..” วิกเตอร์ยกยิ้มที่มุมปาก แสยะยิ้มร้ายมองใบหน้าที่ถอดสีลงต่อหน้าด้วยความพึงพอใจ เพราะใบหน้าแบบนี้นี่แหละ คือสิ่งที่เขาต้องการจากเธอมากที่สุด และตอนนี้…เขาก็ทำสำเร็จแล้ว

“รอรับความเจ็บปวดมากกว่านี้ได้เลย”

“กรี๊ดดดดด!!!”

รินลดากรีดร้องออกมาจนปากคอสั่นระริก เสียงนั้นแตกพร่าไปพร้อมกับร่างบางที่กระตุกเกร็ง ปลายนิ้วมือและปลายนิ้วเท้าสั่นเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อวิกเตอร์ใช้ฟันคมกัดลงมาที่ซอกคอของเธออย่างแรง จนเขี้ยวจมลึก ส่งผลให้เนื้อขาวฉีกขาด มีเลือดไหลซึมออกมา และไม่นานนักกลิ่นคาวเลือดก็ลอยคละคลุ้งอบอวลอยู่รอบตัว

“ฮือออออ!!”

“อ้าส์...รสชาติของเลือด" วิกเตอร์เหยียดยิ้มเย็น พร้อมกับผละใบหน้าออกมา แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เลอะไปด้วยคาบเลือดของหญิงสาว ในขณะที่รินลดานอนสั่นเกร็ง ด้วยความหวาดกลัว

“ฮืออ..ลดาเจ็บ..ลดากลัว”

เธอออกแรงดิ้นพล่าน พยายามดีดดิ้นเพื่อหวังเอาตัวรอด ในขณะที่วิกเตอร์กระทำการป่าเถื่อนด้วยการกระชากตัวเธอขึ้นอย่างแรง ก่อนจะกระชากชุดนอนออกจากร่างบางจนผ้าขาดวิ่น ไม่หลงเหลือไว้แม้แต่ชิ้นเดียว เศษผ้ากระชากบาดผ่านผิวขาวเป็นรอยยาวสีแดง และมีเลือดซึมออกมาตามแนวรอยนั้น

“อื้ออ!...เจ็บลดา..เจ็บ...”

“ชู่ว...อย่าขัดขืนสามีสิ...ไม่งั้นเธอจะเจ็บตัวไปมากกว่านี้”

“ฮืออ..แต่ลดาเจ็บ ลดาขอร้อง ปล่อย...อื้อ!!”

เสียงวิงวอนถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาฉกลงมาช่วงชิงลมหายใจอย่างอุกอาจ บดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรงเขาสอดแทรกลิ้นร้อนดูดดึงลิ้นนุ่มอย่างดิบเถื่อน มือหนาก็บีบเค้นเต้าอวบจนเกิดรอยนิ้วแดง ก่อนที่วิกเตอร์จะดันร่างเปลือยเปล่าให้นอนลงที่พื้นเหมือนเดิม และก็ใช้หัวเข่าดันเรียวขาเล็กออกขยับตัวลงคร่อมกลางหว่างขา

..เธอกลัว..

รินลดากลัวสัมผัสที่หยาบโลนของผู้ชายตรงหน้าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี มือหนาที่สัมผัส ริมฝีปากหนาที่บดจูบ น้ำหนักของมันเหมือนกำลังจะบดขยี้เธอให้แหลก

“อือ...อือ..” เธอสะอื่นจนตัวโยน เมื่อยิ่งเห็นวิกเตอร์หยิบเข็มขัดหนังราคาแพงของเขามามัดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอขาเตียง

“สมใจเธอไหม..หึทีก่อนหน้านี้อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่น…”

วิกเตอร์ถอนจูบออกในเวลาต่อมา เขาไล่มองดวงหน้าของเธอด้วยสายตาหลากหลายความรู้สึก ก่อนจะใช้หน้าขาทั้งสองข้างดันเรียวขาของเธอออกกว้าง ส่งผลให้ดอกไม้งามที่เคยปิดสนิทค่อยๆแย้มบานเผยความงดงามให้เขาเห็น

“สวย…แต่สกปรก”

“…ฮึก…ละ…ลดาไม่เคยมีใครนะคะ…” เสียงของเธอสั่นพร่าแทบจับคำไม่ได้ “คุณคือผู้ชายคนแรก…และเป็นคนเดียวของลดา” ริมฝีปากอิ่มขยับอย่างลังเล ถ้อยคำแต่ละคำหลุดออกมาพร้อมความอับอายที่แผดเผาอยู่ข้างใน และความรู้สึกถูกเหยียบย่ำที่กดทับหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

“ก็ดี เพราะฉันไม่ชอบสัมผัสของสกปรก ถ้าเธอโกหก เธอได้เจ็บตัวแน่”

"….."

วิกเตอร์เหยียดยิ้มมุมปาก มองใบหน้าหวานที่ถอดสีลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ทว่าเขากลับไม่สนใจ มือหนารูดซิปกางเกงลงแล้วจับแก่นกายใหญ่เกินมาตรฐานออกมาก่อนจะผลักดันมันที่แข็งจัดเข้าไปในร่องสวาทคับแคบอย่างรุนแรง โดยปราศจากการเล้าโลมใด ๆ จากเขา

ปึ่กก!

"กรี๊ดดดด!! ลดาเจ็บ!” เพียงแค่ส่วนหัวของความใหญ่โตดันเข้ามาสัมผัสกับผนังภายในช่องทางรักก็สร้างความเจ็บปวด ให้เธออย่างแสนสาหัส รินลดาพยายามดึงแขนออกจากพันธนาการของเข็มขัดหนังราคาแพง เธอยกสะโพกถอยห่างจากแก่นกายใหญ่ในตอนที่สามีกำลังจะกระแทกกระทั้นมันเข้ามาอีก

“…ฮึก…มะ…ไม่เอา…”

“มันไม่ฉลาดเลยนะ ถ้าเธอจะทำให้ฉันอารมณ์เสียตอนนี้”

รินลดาค่อย ๆ หยุดการดิ้นรนของตัวเองลง มือที่สั่นเทาคลายแรงอย่างเชื่องช้า ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นราวกับพยายามกลืนเสียงสะอื้นทั้งหมดกลับเข้าไป เธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งหนึ่งที่ต้องเกิดขึ้นภายใต้คำว่าสามีภรรยา ทว่าความเจ็บปวดและความรู้สึกบางอย่างที่เขามอบให้ มันกลับหนักหนาจนหัวใจเธอเจ็บลึกเสียจนแทบหลงลืมไปเลยว่าผู้ชายตรงหน้าคือสามีของเธอ ไม่ใช่ผู้ชายแปลกหน้าที่กำลังจะข่มขืนเธอ

“กรี้ดดดดด!!”

ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสตรงเข้าเล่นสวนใจกลายความเป็นสาวจนรินลดาตะเบ็งเสียงกรีดร้องดังลั่น เนื้อตัวของเธอสั้นเพิ่มอย่างหนัก เมื่อวิกเตอร์อาศัยจังหวะในตอนที่เธอเผลออัดกระแทกกระทั้นแก่นกายใหญ่เข้ามา

"อีก..อือออ" ราวกับร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากปากของเธอนอกจากเสียงสะอื่นให้ ความเจ็บปวด ตอกย้ำว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันเหมือนที่เธออยากให้เป็น

"หึ..ไม่สกปรก..แต่ก็น่ารังเกียจ” รอยยิ้มเย้ยหยันถูกยกขึ้นมาที่มุมปากหนาอีกครั้ง วิกเตอร์ก้มมองเลือดบริสุ ทธิ์ที่อาบชโลมไปทั่วแก่นกายใหญ่ด้วยแววตาไร้ความรู้สึก เขาไม่ได้แสดงอาการปลาบปลื้มที่ได้เป็นคนแรกของเธอ

ปึ่กก ! ปึ่กก ! ปึ่กก !

"กรี๊ดดดด ฮือออ ลดาเจ็บ!" น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มจนใบหน้าและลำคอเปียกแฉะ เมื่อคนข้างบนสะบัดสะโพกเข้าหาอย่างหนักหน่วง โดยไม่สนใจว่าความรุนแรงของเขาจะสร้างความเจ็บปวดให้เธอมากแค่ไหน