EP:7- แตกสลาย

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปึง! ปึง! จนรินลดาสะดุ้งสุดตัว

“อ๊ะ! ใครกัน…”

เธอรีบลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นแรง มือบางกำผ้าห่มแน่นก่อนจะมองไปที่บานประตู แต่ทว่าความเงียบชั่วเสี้ยววินาที กลับทำให้หัวใจเธอพองโตขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

หรือว่า…

คำพูดของเขาเมื่อครู่ลอยกลับมาในหัว ‘เดี๋ยวฉันไปหา ที่ห้อง’

“เขามาจริง ๆ ด้วย…”

ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มของคนที่ยังเชื่อ ยังรอ ด้วยความรัก เธอลุกพรวดขึ้น รีบวิ่งไปที่ประตูอย่างลืมความเจ็บช้ำทั้งหมด มือบางคว้าลูกบิดแล้วเปิดออกแทบจะทันที

และรอยยิ้มนั้น…กว้างขึ้นกว่าเดิม เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือสามีของเธอจริง ๆ

“คุณ—”

คำเรียกยังไม่ทันจบ เธอก็สังเกตเห็นใบหน้าเขาแดงจัด ดวงตาคมพร่าเล็กน้อย กลิ่นแอลกอฮอล์แรงจนไม่ต้องเดา เขาดื่มมาหนักกว่าที่คิดไว้มาก

และยังไม่ทันที่รินลดาจะได้พูดอะไรต่อ วิกเตอร์ก็ยกมือขึ้น ผลักหัวไหล่เธออย่างแรง

“อ๊ะ—!”

ร่างบางเสียหลักทันที ล้มลงนั่งกับพื้นข้างกรอบประตู เสียงกระแทกดังเบา ๆ แต่ชัดเจนพอจะทำให้หัวใจเธอกระตุก

“สุ่มส่าม” เสียงทุ้มเข้มหลุดออกมาพร้อมสายตาเย็นชา

“ยืนขวางทางอยู่ได้”

รินลดาหน้าเสียไปเพียงเสี้ยววินาที ความเจ็บปวดแล่นวูบขึ้นมา ทั้งกายและใจ แต่เธอก็รีบปรับสีหน้า กลืนความรู้สึกทั้งหมดลงไป ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“ความผิดของลดาเองค่ะ” เธอพูดเสียงอ่อน

“ขอโทษนะคะ”

วิกเตอร์มองใบหน้าหวานนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แววตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ ความอดทน และการยอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไข บางอย่างกระตุกวาบในอกเขา ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิด

“น่ารำคาญ”

คำพูดนั้นเฉือนบางอย่างในใจรินลดา เจ็บจี๊ด…เพียงเล็กน้อย แต่ลึก เธอได้ยินมันชัดแต่เลือกจะไม่เก็บมันไว้กลับรีบก้าวเท้าเข้าไปหา ประคองแขนเขาไว้แน่นด้วยแรงที่มี

“มาค่ะ เดี๋ยวลดาพาไปนอนนะคะ”

วิกเตอร์ไม่ปฏิเสธ ปล่อยให้เธอพยุงเขาไปที่เตียง ร่างสูงทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง รินลดารีบทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ก้มลงถอดรองเท้าให้ ถอดถุงเท้า วางอย่างเป็นระเบียบเหมือนกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจ

จากนั้นเธอก็รีบเดินไปที่ห้องน้ำหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก กับอ่างน้ำใบหนึ่ง กลับมาวางบนโต๊ะข้างเตียง มือบางบิดผ้าอย่างเบามือ ก่อนจะค่อย ๆ ซับลงบนใบหน้าของสามีอย่างอ่อนโยน ราวกับเขาไม่ใช่คนที่เพิ่งผลักเธอล้ม แต่เป็นผู้ชายที่เธอรัก…และอยากดูแลด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี

และในขณะที่รินลดากำลังก้มหน้าอยู่ตรงนั้น เธอไม่รู้เลยว่า สายตาของวิกเตอร์ที่มองเธอผ่านเปลือกตาหนักอึ้ง กำลังเต็มไปด้วยเงามืด ที่พร้อมจะกลืนทุกความอ่อนโยนของเธอในไม่ช้า

มือเล็กค่อย ๆ เช็ดไปตามแนวกราม ก่อนจะไล้ลงมาที่ลำคออย่างระมัดระวัง เธอคิดเพียงแค่ว่าอยากให้เขาสบายขึ้น อยากดูแลให้สมกับคำว่า ภรรยา

นิ้วบางเอื้อมไปที่กระดุมเสื้อ สูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะตั้งใจปลดออก แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร มือหนาก็ยกขึ้นมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

“อือ…!” รินลดาร้องออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวูบขึ้นทันที

“ล…ลดาเจ็บนะคะ…”

ดวงตากลมสั่นระริก มองเขาด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ ผ้าขนหนูหลุดจากมือ ร่วงลงบนพื้นโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ แต่แรงบีบกลับไม่เบาลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันแน่นขึ้นไปอีก

“จะ..เจ็บ..ปล่อยลดานะคะ..”

วิกเตอร์ก้มมองเธอ ดวงตาคมกริบวาวขึ้นอย่างน่ากลัว ไม่ใช่เพราะโทสะเพียงอย่างเดียว แต่เพราะ ความพอใจ ที่ได้เห็นเธอสั่นไหวอยู่ใต้อำนาจของเขา

“แค่นี้ ยังไม่เรียกว่าเจ็บจริง ๆ หรอก”

คำพูดนั้นเย็นเฉียบ เย็นจนหัวใจรินลดาหล่นวูบ และยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติ ร่างใหญ่ก็ลุกขึ้น กระชากข้อมือเล็กของเธออย่างแรง

“อ๊ะ ว๊ายย—!”

ร่างบางถูกเหวี่ยงลงกับพื้น กระแทกเข้ากับกระเบื้องเย็นเฉียบ ความเจ็บแล่นขึ้นมาที่สะโพกจนเธอเผลอเม้มปากแน่น น้ำตาคลอ

“อึก..”

เธอยังไม่ทันจะได้ลุก ร่างสูงใหญ่ก็ตามมาคร่อมทับลงมาเสียแล้ว แรงกดนั้นทำให้เธอหายใจติดขัด มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย เหมือนเธอไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนได้เลย

วิกเตอร์ใช้มือหนาอีกข้างบีบปลายคางของคนใต้ล่างอย่างแรง ราวกับตั้งใจมอบความเจ็บปวดให้กับเธอ แรงนั้นส่งผลให้รินลดาต้องเงยหน้าขึ้นไป และสิ่งที่เธอเห็นมีเพียงดวงตาดำมืดที่ไร้แววของความเมตตาเหลืออยู่ ภาพตรงหน้าชวนให้ขนลุกจนเธอเผลอคิดขึ้นมาว่า เขาไม่ได้ตั้งใจจะอ่อนโยนกับเธอตั้งแต่แรก

วิกเตอร์ใช้มือหนาอีกข้างบีบปลายคางของคนใต้ล่างอย่างแรง ราวกับตั้งใจมอบความเจ็บปวดให้กับเธอ แรงนั้นส่งผลให้รินลดาต้องเงยหน้าขึ้นไป และสิ่งที่เธอเห็นมีเพียงดวงตาดำมืดที่ไร้แววของความเมตตาเหลืออยู่

ลมหายใจของเธอสะดุด ความคิดในหัวพร่าเลือน ราวกับบางสิ่งที่เธอเคยยึดไว้ค่อย ๆ แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ สามีตรงหน้าชวนให้ขนลุกจนเธอเผลอคิดขึ้นมาว่า เขาไม่ได้ตั้งใจจะอ่อนโยนกับเธอตั้งแต่แรก

“…อึก…ลดาเจ็บ…” เสียงนั้นหลุดออกมาสั่น ๆ แผ่วเบาจนแตกพร่าเหมือนกลั้นไว้ไม่อยู่

“นั่นแหละที่ฉันต้องการ” วิกเตอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มุมปากหนายกยิ้มเอ่ยถึงผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้ามาตั้งแต่แรก

“..ฮึก..” คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของรินลดาสะดุดถี่ ทุกถ้อยคำของเขากรีดลึกลงกลางหัวใจดวงเล็กของเธออย่างเชื่องช้า

“คุณจะทำอะไรลดาค่ะ…”

คำถามของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นประโยค เหมือนยังพยายามคว้าเหตุผลบางอย่างไว้ ทั้งที่มือเปล่า

“หึ…ถามมาได้ แกล้งโง่หรือเปล่า คืนเข้าหอวันแรก…”

“…..”

เสียงหัวเราะต่ำในลำคอของเขาแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย ริมฝีปากของรินลดาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เสียงทุกอย่างรอบตัวจะเลือนหาย เหลือไว้เพียงลมหายใจที่ขาดห้วง ความคิดของเธอกระจัดกระจาย จนไม่อาจเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้อีก

“ความจริงคืนนี้ฉันก็ตั้งใจว่าจะเมาแล้วหลับไปเลย” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงดูแคลน ดวงตาคมยังคงจ้องมองดวงตาของเธอโดยไม่กะพริบ ราวกับต้องการถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดผ่านสายตาคู่นั้น

“แต่ดันผิดคาด ฉันเมาแล้วดันเกิดอารมณ์ จะให้ออกไปซื้อกินนอกบ้านก็คงขับรถไม่ไหว”

“..ฮึก..”

“ก็เลยต้องมาใช้ภรรยาแทน”

“ !! ”