Se connecterPartager
บทที่ 153
Date de publication:
2025-09-05 19:30:35
Dernier chapitre
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 322
กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 321
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 320
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 319
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 318
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 317
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 276
วินาทีนั้น...เจ้าตัวก็ได้ตัดสินใจทิ้งกฎเกณฑ์...แล้วเดิมพันทุกสิ่งทุกอย่างกับอัจฉริยะที่อยู่ตรงหน้า! เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์...แต่น้ำเสียงของเขาได้ดังก้องไปทั่วห้องผ่าตัดที่เงียบงัน... "พยาบาล...ส่ง Bipolar forceps/ ไบโพลาร์ ฟอร์เซ็ปส์ ให้หมอเกา" คำสั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 272
"จริงเหรอ!" หวงจิงตะโกนออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ! "จริงสิ และฉันยังได้ข่าวมาอีกว่าพี่ใหญ่ เอ้ย! หัวหน้าห้องก็ถูกดึงตัวให้เข้าร่วมการผ่าตัดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่อีกด้วยนะ" ซึ่งในขณะที่ข่าวที่น่าทึ่งนี้กำลังแพร่สะพัดไปทั่วทุกแผนก...ที่โรงอาหารของโรงพยาบาล กลุ่มนักกีฬาบาสเกตบอลม
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 271
เมื่อกลุ่มสหายทั้งหมดได้ก้าวเข้ามาในห้องประชุมของแผนกศัลยกรรมประสาทที่ตอนนี้เปรียบเหมือนห้องบัญชาการรบของนายแพทย์โม่เหยียน...บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมา บนกระดานไวท์บอร์ดขนาดใหญ่...พิมพ์เขียวชี้ชะตาที่เกาซูอวี้ได้เขียนทิ้งไว้ยังคงอยู่เพื่อรอคอยการนำไปปฏิบัติจริงนายแพทย์โม่
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 270
"ท่านผู้อำนวยการเฉิน! นี่คุณเห็นชีวิตคนไข้เป็นอะไร!"รองอธิการบดีซ่งไป๋ลุกขึ้นยืนตบโต๊ะอย่างเหลืออด! เขาคือผู้ยึดมั่นในจรรยาบรรณแพทย์อย่างสูงสุด "จรรยาบรรณแพทย์ของเรา ความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วย...เกียรติภูมิของสถาบัน คุณกำลังจะโยนมันทิ้งทั้งหมดเพื่อชื่อเสียงจอมปลอม!" "ใจเย็นก่อ
