LOGINกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ในขณะที่เวลาทุกวินาทีหลังจากที่ลู่เหยาได้เข้าไปในห้องผ่าตัดนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้าและยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หลิวซินกับเฉินลี่ฮวาในตอนนี้ต่างก็ยืนนิ่งด้วยความสับสน พวกเธอจ้องมองไปที่ประตูห้องผ่าตัดสลับกับใบหน้าของหานซูอวี้ที่ยังคงยืนกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแต่ก็แฝงความมั่นใจบ
แผ่นหลังของลู่เหยาหายเข้าไปในห้องผ่าตัด ทิ้งให้ทุกคนที่เหลือ...ทั้งหลิวซินและเฉินลี่ฮวา...ต่างยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ส่วนหานซูอวี้...เธอได้แต่ยืนกำหมัดแน่นจนมือของเธอสั่น...ตอนนี้เธอได้ทำในสิ่งที่เธอทำได้ไปหมดแล้ว ที่เหลือ...ก็คงต้องภาวนาให้พ่อบุญธรรมเชื่อในคำพูด
ภายในหัวของเธอตอนนี้...ได้ปรากฏภาพสามมิติที่ชัดเจนและน่าทึ่งยิ่งกว่าที่เคยเห็นมาทั้งหมด มันคือโครงร่างภายในร่างกายช่วงลำตัวของเกาเจี้ยนกั๋วที่กำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ภาพนั้นสมจริงราวกับเธอยืนอยู่ในห้องผ่าตัดด้วยตัวเอง เธอมองเห็นอวัยวะทุกส่วน...ไม่ว่าจะเป็นหัวใจที่กำลังเต้นอย่างอ่อนแรงข
เช้าวันต่อมา... บรรยากาศในบ้านพักของครอบครัวสองแม่ลูกเต็มไปด้วยความสดใสและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลิวซินที่ได้ปลดเปลื้องความกังวลในใจออกไปแล้วดูมีชีวิตชีวาและยิ้มแย้มเป็นพิเศษ เธอกำลังยืนทำอาหารเช้าอย่างมีความสุขอยู่ในครัวเล็ก ๆ ของตนเองก่อนจะวางทุกอย่างลงบนโต๊ะกินข้าวขนาดครอบครั







