Masukกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
เมื่อพวกเขาเดินทางกลับมาถึงบ้านพัก สองเด็กหนุ่มก็แยกตัวออกไปเหลือเพียงสองพี่น้องกับถังเยว่ฉีที่ไปยังห้องของครอบครัวเกา และที่นั่นพวกเธอก็ได้พบกับเฉินลี่ฮวาที่พาลูกสาวคนเล็กมาด้วย และก็ลู่เหยาที่วันนี้ไม่ได้อยู่เวร กำลังนั่งรออยู่พร้อมกับหลินซูเฟินแม่ของถังเยว่ฉี และภรรยานายทหารอีกสองสามค
"มีอะไรหรือเปล่า" หานซูอวี้ที่กำลังยกกระเป๋าสะพายขึ้นหลังถามอย่างสงสัย "ก็วันนี้แม่ของฉันจะไปเป็นลูกค้าของห้องเสื้อที่บ้านพี่ใหญ่ยังไงล่ะจ๊ะ" ถังเยว่ฉีตอบพลางนำมือมาคล้องแขนหานซูอวี้ อย่างสนิทสนม ก่อนจะกล่าวเชิงออดอ้อน "พี่ใหญ่จะต้องออกแบบชุดให้ฉันสวย ๆ เลยนะ เพราะปิดเทอมที่จ
เช้าวันเดียวกันนั้น หลังจากที่หานซูอวี้และพรรคพวกเดินทางมาถึงโรงเรียน พวกเขาก็ได้รับข่าวดีที่น่าตื่นเต้นอย่างเป็นทางการจากครูประจำชั้นหยางซืออิน เนื่องจากท่านผู้อำนวยการหรูไห่หยางได้ดำเนินการอย่างรวดเร็วและได้บรรจุ "หลักสูตรการช่วยชีวิตขั้นพื้นฐาน" เข้าเป็นส่วนหนึ่งของวิชากิจกรรมพิเศษเป็
"สหายหลิวซิน! ต้องขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ แต่ฉันอดถามไม่ได้จริง ๆ ชุดของสหายสวยมากเลยค่ะ และยังดูทันสมัยไม่เหมือนใครด้วย ไม่ทราบว่าคุณไปตัดมาจากที่ไหนเหรอคะ" คำถามนี้ได้ทำให้ผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ใกล้เคียงต่างหันมามองและพยักหน้าสนับสนุน "ฉันเห็นด้วยนะคะ ชุดของหนูซูอวี้ก็น่ารักมากเลย ด







