تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 235
تاريخ النشر:
2025-09-06 19:30:14
أحدث فصل
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 322
กลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 321
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 320
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 319
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 318
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 317
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 194
หลังจากที่...ทีมวิจัยของเหล่าไฟแรงทั้งสองฝั่ง...ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้อง...ได้ก่อกำเนิดขึ้นอย่างไม่เป็นทางการแล้วนั้น ในเย็นวันต่อมา...ซ่งอวิ๋นเซิงและเกาซูอวี้ก็ได้นัดหมายให้สมาชิกทุกคน...มารวมตัวกันที่ห้องประชุมเล็กส่วนตัวในหอสมุดของมหาวิทยาลัย เมื่อเหล่าแพทย์หนุ่มรุ่นพี่ทั้งส
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 193
"ผม...ผมไม่เป็นไรครับ...แค่...แค่ตกใจ" เด็กหนุ่มรุ่นน้องตอบอย่างตะกุกตะกัก ใบหน้าของเขาแดงก่ำ...ไม่ใช่เพราะความเจ็บ...แต่เพราะความอับอายต่างหาก...ที่มาขี่จักรยานล้มต่อหน้าเทพธิดาเกาซูอวี้...และกลุ่มเพื่อนคนดังของเธอ! "อยู่นิ่ง ๆ นะ...เดี๋ยวฉันล้างแผลให้" เกาซูอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อน
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 192
คำมั่นสัญญาของเขาทำให้เกาซูอวี้รู้สึกถึงภาระบนบ่าที่เคยหนักอึ้งเบาลงอย่างประหลาด...เหมือนกับเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต่อสู้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว... ซ่งอวิ๋นเซิงเดินมาส่งเธอจนถึงหน้าหอพักหญิง ท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืน "ถึงแล้ว...เข้าไปพักผ่อนเถอะ...พรุ่งนี้ยังมีเรียน" เขา
ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง บทที่ 191
เกาซูอวี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจที่จะเปิดเผยแผนการ...ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอให้เขาได้รับรู้ "ใช่ค่ะ...พี่ชายซ่งเดาถูก" เธอยอมรับ "โครงการวิจัยเรื่องไวรัสตับอักเสบซีกับพ่อบุญธรรม...เป็นเพียงแค่ก้าวแรกค่ะ รวมถึงยาต้านไวรัสที่หนูกำลังทำกับพี่ด้วย" เธอพูดพลางจ้อ
قد تعجبك أيضًا
