LOGINกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
"มือของเธอเริ่มปลดกระดุมเสื้อของชายชรา ก่อนจะหันไปเรียกเพื่อนสนิททั้งสองคน "หวงจิง อู๋ถิง พวกนายช่วยหาอะไรมาหนุนขาของเขาให้สูงขึ้น" ส่วนผู้คนรอบข้างในตอนนี้เมื่อเห็นท่าทางจริงจังและคล่องแคล่วของเด็กสาว ทุกคนต่างก็รีบถอยห่างอย่างที่เด็กสาวต้องการในคราแรกอย่างพร้อมเพรียง ในขณะเดียวกันนั้นเ
วันเวลาผ่านไปราวกับสายลมโบก...นับตั้งแต่ที่เกาเจี้ยนกั๋วได้ยินคำพูดของบุตรสาวที่ตัวเองรักเหมือนลูกในอุทร ดังนั้นเช้าวันต่อมาเขาจึงไม่รอช้า เจ้าตัวจึงรีบไปทำเรื่องเอกสารเปลี่ยนแซ่ให้กับเด็กหญิงอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้หานซูอวี้คนเดิมไม่ได้มีอีกต่อไปแล้ว แต่ทว่าเธอได้เลือกทางเดินใหม่คือการเป็น
"ขอบใจมากลูก...ขอบใจมากจริง ๆ" เขากล่าวเสียงเครือ ก่อนจะเก็บสมุดบันทึกเล่มนั้นราวกับมันคือสมบัติล้ำค่าที่ไม่ใช่เป็นเพียงแค่สูตรยา...แต่มันคือความหวังของผู้ป่วยหลายสิบชีวิตที่กำลังรอการรักษา ทางด้านหานซูอวี้ หลังเธอกลับมาจากบ้านหวงเด็กหญิงก็เดินเข้าห้องนอนของตน ทว่าเธอไม่ได้ล
"พ่อบุญธรรมคะ...เรื่องที่อำเภอจวี้หรง...ยังไม่มีความคืบหน้าเหรอคะ?" หวงเจิ้งหรงเงยหน้าขึ้นจากตำรา มองลูกสาวบุญธรรมแล้วถอนหายใจ "มันยากมากเลยลูก...เรากำลังต่อสู้กับเชื้อโรคที่ยาทั่วไปทำอะไรมันไม่ได้ ลำพังแค่การหายาสักตัวมารักษาก็ยากมากแล้ว แต่นี่เราต้องหาสูตรยาหลาย ๆ ตัวมาใช้ร่วมกัน...พ่อ






