ログインกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล PUMC...เตียงของเด็กชายตัวน้อยถูกเข็นเข้ามาในห้องผู้ป่วยฉุกเฉินเป็นรายแรก ๆ ท่ามกลางความงุนงงของทีมแพทย์และพยาบาลที่เข้าเวรอยู่ เพราะจากสภาพภายนอกเขาดูเป็นผู้ป่วยโซนสีเขียวที่บาดเจ็บน้อยที่สุด ศาสตราจารย์ฉินโม่ ซึ่งลงมาช่วยดูแลสถานการณ์อุบัติเหตุหมู่ด้วยตัวเอง เ
ซ่งอวิ๋นเซิงรับมันมาโดยไม่มีคำถาม เขารู้ดีว่านี่คือการช่วยชีวิตที่แข่งกับเวลา!...และในขณะที่เกาซูอวี้กำลังดูชายหนุ่มทำการเจาะระบายลมให้กับผู้เป็นแม่นั้นเอง...เสียงของเทพซูก็ได้ดังแทรกขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง! 'สหาย! เด็กคนนั้นกำลังอยู่ในภาวะอันตราย!' เกาซูอวี้หันขวับไปมองเด็กช
"ทุกคน! ตามฉันมาทางนี้!" เธอตะโกนสั่งเพื่อน ๆ โดยไม่มีเวลาอธิบาย ก่อนจะออกตัววิ่งสุดฝีเท้าไปยังรถคันดังกล่าว เมื่อไปถึง...พวกเขาก็เห็นภาพที่น่าหวาดเสียว...หญิงสาวคนหนึ่งหมดสติอยู่หลังพวงมาลัยโดยมีส่วนคอนโซลรถที่พังยุบเข้ามาทับร่างของเธอไว้ และที่เบาะหลัง...มีเด็กชายตัวน้อยกำลังร้องไห้จ้า
"โอ๊ย...แพ้จนได้!" ซ่งอวิ๋นเซิงแสร้งทำเป็นโอดครวญ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ก็ได้ ๆ! วันนี้พวกฉันทีม A เลี้ยงเอง! ไป! ทุกคนอยากกินอะไรสั่งได้เต็มที่เลย...ขอเชิญโค้ชด้วยนะครับ" หลังกล่าวจบกับรุ่นน้อง...เจ้าตัวก็ไม่ลืมหันไปชวนโค้ชคนสำคัญ "ไม่ละ...พอดีฉันมีธุระต่อ พวกเธอไปสนุกกันให้เต






