INICIAR SESIÓNกลับมายังปัจจุบัน "ในตอนนั้นแม่เล่าว่า...เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาทีเดียวค่ะ ให้กับคำพูดของเพื่อนรักที่ตัวเองก็ท้องแก่ใกล้จะคลอดแต่ก็ยังมาเยี่ยมตัวเอง และหลังจากนั้นแม่บุญธรรมก็มักจะนำสิ่งของรวมถึงเงินเท่าที่หล่อนจะแบ่งได้มาให้ฉันอยู่ตลอด จนกระทั่งเธอมีลูกคนที่สองและฉันเริ่มโตขึ้นและแม่หาเงิ
หลายปีผ่านไป...หลังจากที่เปลวไฟแห่งโศกนาฏกรรมได้มอดดับลง และบาดแผลทั้งหมดได้รับการเยียวยาด้วยกาลเวลาและมิตรภาพภายในเรือนสี่ประสานในบ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะสงบสุข... เสียงหัวเราะของเด็กแฝดชายหญิงที่ได้เติบโตขึ้นมากกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน...คือบทเพลงที่ไพเราะที่สุดของบ้านหลังนี้และในวั
"หวงจิง! ดูหวังเฉียง! เขามีแผลไฟไหม้รุนแรง!" "อู๋ถิง! ดูจ้าวลี่! ระวังเรื่องบาดเจ็บที่ศีรษะและกระดูกสันหลัง!" ทั้งหวงจิงและอู๋ถิงทำงานกันอย่างคล่องแคล่วแม้ว่าจะตกตะลึงกับอาการของเพื่อน ทว่ามือของพวกเขาก็ทำงานไม่หยุด หลังตัดชุดดับเพลิงที่เสียหายออกและประเมินบาดแผลรวมถึงเปิดเส้นเลือดให้สาร
"ทุกคน! สวมหน้ากากป้องกันสารพิษ! ห้ามถอดออกเด็ดขาด!" เสียงที่เด็ดขาดของเกาซูอวี้ดังขึ้นเป็นคำสั่งแรก...เธอรู้ดีว่าควันที่มองเห็นตรงหน้านั้น...เต็มไปด้วยสารเคมีอันตราย ทีมแพทย์ภาคสนามทั้งหมดรีบสวมหน้ากากป้องกันอย่างรวดเร็ว...ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งตัวเข้าไปในความโกลาหลเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภ
หวงจิงและอู๋ถิงมองหน้ากัน...ก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง...ซึ่งพวกเขาคือผู้ที่เหมาะสมมากที่สุด "ฉันจะไป" "ฉันไปด้วย" และในตอนนี้การตัดสินใจที่กล้าหาญเป็นอย่างมาก...ได้เกิดขึ้นแล้วโดยที่พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้เลยว่า...การรวมตัวกันครั้งนี้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับสหายของพวกเขาต้องเผชิญ
กลางดึกสงัดของกรุงปักกิ่ง...ท่ามกลางการหลับใหลของผู้คน ฉับพลันในวินาทีนั้นได้มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นกึกก้อง...ทำลายความเงียบของสถานีดับเพลิงในเขตชานเมือง หวังเฉียงกับจ้าวลี่...สองสหายนักดับเพลิง...กระโจนออกจากเตียงพักผ่อน...แล้วรูดเสาลงมายังชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุดพวกเข
แต่แล้ว...ท่ามกลางเสียงประทัดที่เริ่มจะซาลง...ก็ได้มีเสียงใหม่ที่น่าหวาดหวั่นดังแทรกขึ้นมา...มันคือเสียงไซเรนของรถดับเพลิงและรถพยาบาลที่ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของเมือง! ทุกคนต่างหันไปมอง...และก็ได้เห็นแสงสีแดงส้มที่สว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน...มันคือแสงของเปลวเพลิงขนาดใหญ่! ท
ภายในห้องปฏิบัติการที่สะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ทันสมัยเท่าที่จะหาได้ในยุคนั้น พ่อบุญธรรมของเธอ...นายแพทย์หวงเจิ้งหรง...กำลังยืนให้คำแนะนำแก่กลุ่มแพทย์และนักวิจัยรุ่นใหม่สองสามคนด้วยท่าทีที่กระตือรือร้นและเปี่ยมด้วยพลัง... ภาพของศัลยแพทย์ผู้สิ้นหวังได้หายไปแล้วโดยสิ้นเชิง...บัดนี
นับตั้งแต่วันนั้นความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมห้องทุกคนก็เป็นน้ำหนึ่งน้ำเดียวกันมากขึ้น...และยิ่งเมื่อพวกเขาได้รับการชี้แนะจากหัวหน้าห้องเกายิ่งแล้ว...การเรียนของทุกคนก็ดูเหมือนว่าจะง่ายขึ้นแบบก้าวกระโดดทีเดียว ซึ่งเกาซูอวี้คิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะทุกคนภายในห้องของเธอนั้นล้วนเป็นหัวกะทิอยู่แ
สิ้นเสียงคำสั่งของศาสตราจารย์หลิน...นักศึกษาแพทย์ปีสองทุกคนต่างก็หยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา...นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาจะได้สัมผัสกับร่างกายของมนุษย์จริง ๆ...ดังนั้นแต่ละคนจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกประหม่า ความกลัว และความน่าเกรงขามผสมปนเปกันไปหมด หวงจิงหน้าซีดจนแทบจะเป็นสีเดียวกับเ







