ตอนที่ 3

‘กูไปเอง’

ธารตอบกลับทันที คนหวงของที่ไม่ใช่รถแต่เป็นของที่จะไปรับ ธารรีบลุกขึ้นยืน บอกจะไปเองแล้วออกจากห้องไปเลย ไม่ได้มองเห็นมุมปากพิทย์กับชีวินเลยสักนิดที่ยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทันเพื่อน ไอ้ปากไม่ตรงกับใจ แข็งกว่าทุกส่วนบนตัวมันคงเป็นปากนี่แหละ

ดูอาการยอดตองอยู่นานทั้งถามไถ่จนรู้แจ้ง เพื่อนบอกรถกระบะคันใหญ่สี่ประตูขับชนตรงยูเทิร์นทางกลับบ้านพัก คนเจ็บบอกไม่เห็นจริง ๆ ทั้งที่ดูดีแล้วพอรถล้มลงและก่อนหมดสติไป เหมือนคนชนเขาจะเป็นผู้หญิง รับรู้แค่นั้นภาพก็ตัด ตอนนี้ยังไม่มีใครติดต่อมา น่าจะพรุ่งนี้ ที่เจ็บกว่าตัวเห็นจะเป็นใจเพราะบิกไบก์คันใหญ่ลูกชายสุดรักของมันเจ็บหนักพังยับเอาการ

ระหว่างนั่งเฝ้ายอดตอง รอธารไปรับยอดเตยมา โทรศัพท์ชีวินดันมีสายเรียกเข้า เขายกขึ้นมาดูถึงได้รู้ว่าเป็นใครที่โทร.

“ครับ”

“วินลูก... ตาวีอยู่ด้วยไหม”

“ครับ”

“งั้นดีเลย แม่มีธุระต้องไปต่างจังหวัดวันหยุด ลูก ๆ ว่างไหมไปกับแม่นะ”

“วันไหนครับ”

“วันนี้เลย รีบกลับมานะแม่รอ รักลูกทั้งสองจ้ะ”

ปลายสายพูดแค่นั้นก็ตัดจบไปเลย เหมือนกลัวถูกปฏิเสธจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองคนถ้าคุยนาน พวกเขามันเป็นพวกคุยนานแล้วยุไม่ขึ้นต้องตัดจบในสองสามประโยคถึงจะพอคล้อยตามได้บ้าง

พอสายโทรศัพท์ถูกวาง ชีวินหันมองชีวีที่มันนั่งทำหน้างง เหมือนอยากรู้มากว่าคุยกับใคร เพราะตอนคุย พี่ชายใช้สายตามองหน้าคนน้องหลายรอบ

ชีวินถึงบอกไปว่าแม่โทร.มาจะพาไปต่างจังหวัดวันนี้เลย ชีวีดันอุทานขึ้นเสียงดังเหมือนไม่อยากไป ชีวินเองก็พอดูออกถึงปากมันจะบอกไม่มีอะไร รู้หรอก ว่าติดสาวแต่ไม่คิดว่าน้องตัวเองจะติดขนาดนี้ เขาเองก็ไม่เคยมีอารมณ์ความรู้สึกนึกชอบใคร เฉย ๆ มากกว่า ถามว่ามีคนคุยไหมแน่นอนว่ามี แต่ส่วนมากแชตจะหนักทางสาว ๆ มากกว่า ทักมาก็ตอบแต่ตอบเฉพาะบางคนและบางประโยคที่ถาม

ทั้งสองแฝดขอตัวกลับก่อนบอกเพื่อนว่าจะต้องไปต่างจังหวัดกับครอบครัว ธารกับยอดเตยยังไม่มา แต่เหลือบาร์กับพิทย์อยู่เฝ้ายอดตอง ทั้งคนเจ็บบอกไม่เป็นไรไกลหัวใจมันมาก ปากดีได้แปลว่านรกยังไม่รับ ส่งกลับมายังโลกมนุษย์ เห็นมันแล้วยมบาลคงปวดหัว

ชีวินขับรถตัวเองโดยมีชีวีนั่งข้างคนขับ มันไม่เอารถมาตั้งแต่เช้าเลยติดรถไปกับเขาจนถึงบ้าน

บ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านจัดสรรกลางเมือง ด้านหน้ามีสนามหญ้ากว้างขวางปลูกต้นไม้ใหญ่เป็นร่มเงาเต็มพื้นที่ รอบ ๆ ยังมีไฟส่องสว่างทั่วบริเวณ ด้านข้างเป็นโรงจอดรถหลายคัน

เดินเข้าไปด้านในเป็นพื้นที่โล่งห้องโถงใหญ่ ไปทางขวาเป็นห้องนั่งเล่นแยกไปซ้ายเป็นพื้นที่สำหรับทานข้าว ถัดเข้าไปเป็นห้องครัวและห้องน้ำสำหรับใช้ด้านล่าง ทั้งที่พักสำหรับแม่บ้านและคนขับรถ

ส่วนชั้นบนเป็นห้องนอนหลายห้อง ห้องทำงาน ห้องหนังสือ ห้องดูหนังฟังเพลงและเล่นเกมของลูกชายบ้านนี้

“ตาวิน ตาวี มาแล้วเหรอลูก”

เสียงพูดอ่อนหวานของผู้หญิงวัยกลางคน มาพร้อมกับรูปร่างได้สัดส่วนออกอวบนิดด้วยอายุที่มากทั้งมีลูกแล้วด้วย แต่ผิวขาวอย่างกับไข่ปอก ใบหน้าไม่เคยเลยไปตามวัยเพราะมีไหมร้อยไว้บ้างยามมีเวลา ด้วยต้องออกงานสังคมอยู่บ่อยครั้งเพราะธุรกิจที่บ้านต้องดูดีมีราศีคุณนายจับอยู่เสมอ

คุณเวียงพิงค์ ผู้เป็นแม่ชีวินและชีวี ท่านอายุมากแล้วแต่ใบหน้าไม่ได้ไปตามอายุ เพราะไม่ได้ทำงานหนักอย่างมากใช้เพียงสมองดูแลธุรกิจแทนสามีที่เสียไปหลายปีด้วยโรคภัย ตอนลูกชายทั้งสองกำลังจะขึ้นปีหนึ่ง แม่พวกเขาท่านเสียใจมากแต่ต้องเดินต่อเพราะมีลูก ถึงได้ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้หลายปีแต่ยังคิดถึงสามีอยู่เสมอ

ตอนสูญเสียหัวหน้าครอบครัวไปหรือเรียกว่าช้างเท้าหน้าเลยก็ว่าได้ สามแม่ลูกกลับไม่ได้ลำบาก เพราะผู้เป็นพ่อจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หมด ทั้งธุรกิจที่ลงทุนกับเพื่อน ทั้งกองทุนเงินประกัน 

เวียงพิงค์เป็นคนจัดสรรและเก็บไว้ให้ลูกยามจำเป็น ชีวินเข้ามาช่วยดูแลงานในบริษัท รับหน้าออกงานสังคมกับแม่บ้างเพื่อประมูลงาน เพราะบริษัททำเกี่ยวกับผลิตสายไฟและหลอดไฟให้ความสว่าง ส่งออกทั้งในประเทศและต่างประเทศ ทั้งยังมีสาขาที่ต่างประเทศด้วยซึ่งเป็นเพื่อนพ่อดูแลอยู่ ส่วนชีวีช่วยดูงานด้านออนไลน์ ไม่ค่อยได้เข้าบริษัทและมักไม่ออกงานสังคม

“แม่ครับ ดึกมากแล้วยังจะเดินทางอีกเหรอ”